Kaç kere senden gittiğimi ben bile bilmiyorum artık. Gitmem için bana o kadar geçerli sebepler verdin ki, her seferinde vicdanım rahattı. İşin kötüsü dönmem için verdiğin nedenler her zaman ağır bastı. Dönmeyecek olsam vicdanım rahatsızdı. Yaralarımızı birlikte saracaksak iyileşirdi. Tek taraflı değildi hiçbir şey. Bitecekse ya da devam edecekse bir şeyler iki taraf da iyi olmalıydı. Ne de olsa ikimizde yaralı bırakamazdık birbirimizi. Bu bize yakışmazdı. Onca güne, onca emeğe yazık olurdu. Bir kere seviyorum demenin bile hatrı kalırdı üzerinde. Ayrı yollara da gidecek olsak. Emin olmalıydık, ikimizin de özgür, ikimizin de mutlu olduğuna. Yol alabilecek durumda olduğumuza. Bir zamanlar her şeyiniz olan birisini, işler yolunda gitmediğinde hiç tanımamış gibi yapamazsınız. Kalbiniz tanır onu, gördüğünüzde başınızı çeviremezsiniz. Sizin bir anınıza şahitlik ettiyse bundan sonra hayatınızda hep var olacak demektir. Gerek tecrübeyle gerekse bir tebessümle. Ama yok sayamazsınız, o hep var olacaktır. Siz isteseniz de istemeseniz de.
