Onur’a artık tek kalan standart tedavi yolunun Irinotecan (damardan alınan bir kemoterapi, aslen bağırsak kanserleri için yaratılmış) ve Avastin (ödem azaltıcı, tümörde kanlanmayı azaltan ve yine damardan alınan bir ilaç) olduğunun söylenmesi üzerine, isterse klinik araştırmaları deneyebileceği söylendi Zürih’teki doktoru tarafından. Bunun üzerine doktora 7 tane olası deneyin açıklamasını yollayıp bize görüş vermesini bekledik. Üç hafta içinde hala görüş alamayınca da 7 yere biz yazdık (Onur’un eniştesi radyasyon onkoloğu, o mailleri attı) ve biz de bekledik. Ne de olsa iki üç tanesi olur diyecekti, biz de bir tanesini seçecektik. 

Ama pek öyle olmadı. Normalde haftalar içinde anca cevap veren merkezlerin tamamı mailimize saniyesinde cevap verdi ve hepsi o ya da bu nedenle Onur’u kabul edemeyeceklerini beyan ettiler. Ya onların kriterine göre ilk nüksü değildi, ya onlara göre daha sadece ilk nükstü, ya Onur merkezin olduğu yerde ikamet etmiyordu, ya da zaten deney için yeterince hasta bulunmuştu. Sonuçta kendimiz arada seçmek zorunda kalırız herhalde diye düşündüğümüz durumda tek bir seçeneğimiz bile kalmadı. 

Onur bu habere yıkıldı. Ama her zamanki Onur olarak dışarıdan hiç belli etmedi, çok söz söylemedi (zaten konuşmakta iyice zorlandığı için de olabilir bu); sadece dün akşam evde otururken bir anda hadi Taksim’e gidelim dedi. İlk “date”imizin olduğu BiBuçuk’ta kanat yemeye gittik, uzun zamandır Taksim’e inmiyordu bile Onur. Biraz iyi geldi, çok da duruma ilişkin havayı dağıtmadı ama. Sanki herkesin ondan vazgeçtiğine inanmaya başladı Onur. Richmond’da bana “Ben ölmek istemiyorum ama herkes benden umudu kesti. Doktorların çok hastası var ve bana da kaybedilmiş bir mücadele gibi bakıyorlar” deyince, ne diyeceğimi bilemedim. Elimizden geleni yapıyoruz ama kapılar kapanıyor ve aslında elimiz kolumuz da bağlı... Ama Onur’un hayatı bu, ve gerçekten de yaşamak istiyor, o büyüyen tümöre rağmen. Kocaman bir dilemma ve ne yapacağımı, nasıl davranacağımı bazen bilemiyorum. 

Bayram öncesi ofiste de çok az insan var diye bu t-shirt’ümü giydim. Üzerinde “A tiny horror story - MONDAY” yazıyor. Aslında espirisini beğendiğim için almıştım sadece, çünkü iş benim için hiç horror story/korku filmi olmadı, müdürümden tüm benliğimle nefret ettiğim ilk işimde dahi. Hatta şu anda durup nasıl adamı o kadar sevmemişim, niye bu kadar uğraşmışım diye de üzülüyorum bazen. Çok gereksiz bir enerji ısrafında bulunmuşum; ona üzülüyorum aslında. 

Pazartesi günü ofis dönüşü bizim mahalledeki güzellik salonuna epilasyon için fiyat sormaya uğradım. Onur’un hastane işleri sebebiyle kendime bakmayı pek ihmal etmedim, ama yine de bu işe hiç zaman ayırmadım. Hatta kendimi ihmal etmediğim için bazen insanların hafif laf sokma ile karışık cümleleri bana doğrultulduğu da oldu. Sahibi ile fiyatta anlaşınca, hemen boşluğunuz varsa ilk seansa girdim ki. Sahibi ile tanışıklığımız olduğu için Onur’u sordu ve ben de çok iyi olmadığını anlattım. Benimle ilgilenecek güzellik uzmanı ise odaya girdiğimde Onur’u sordu, çok kısaca “beyin kanseri” deyince, artık konuşmaz diye düşündüm. İnsanlar çünkü genel itibariyle bu duruma ne demeleri gerektiğini bilmiyorlar, kafaları karışıyor, nasıl konuşmaları gerektiğini kafalarında çok tartarken yüzlerinde tamamen acımaya dayalı bir yüz ifadesi oluşuyor ve bir türlü de durumu toparlayamadıkları için durum gittikçe daha da rahatsız edici, daha da sessiz, daha da garip oluyor. Hatta bu anlarda “Allahın takdiri”, “vah vah, ne de genç”, “Allah şifa versin rabbim en iyisini bilir” tarzında, benim gibi dini inancı olmayan bir insan için zaten herhangi bir rahatlık vermeyen, dahası beni iyice geren sözler sarf ediyorlar. Bu durumlardan çıkmak için benim zorlama bir gülüş sergilemem sonra da konuyor değiştirmem gerekiyor, havadan sudan bahsetmem yani. Epilasyon sırasında da bunlarla uğraşmak istemediğimden, sadece soru sorulup cevabın üzerine birşey denmediğinde açıkçası rahatlamıştım. 

Ta ki epilasyonu yapan uzman, kendi hikayesini anlatıncaya kadar. Çok kısa, net konuşan, çok güzel bir kadın bu arada bahsettiğim güzellik uzmanı, sanırım 50′lerinde ama kesinlikle daha genç gösteriyor. 23 yaşında, eşinin ailesiyle birlikte 2 çocuklu olarak yaşarken eşini ani bir şekilde trafik kazasında kaybetmiş. O dönemde eşleri ölen genç kadınların çoğu gibi bir anda ne yapacağını bilememiş ve oldukça zor dönemler geçirmiş. Eşinin ailesinin yanından ayrılmış, tek başına bir hayat kurmuş. Sonra ise ikinci sefer evlenmiş, en son torununun resmini gösteriyordu bana. Hikayesinden tabii ki etkilendim, ama asıl beni vuran nokta bazı cümleleriydi. Nitekim bana “zaten olanlar atlatılıyor, her daim kendini korumayı bileceksin” dedi. Üstüne “eşin hasta da olsa, bakımını asla aksatma. Bana her gün fönlüyüm diye neler söylediler, arkamdan konuştular. Bu toplum ölen kocanın arkasından kurban karı istiyor. Ama olmamalısın öyle. Kocan hasta olsa da, vefat etse de hep güçlü, hem duruşlu olmalısın” dedi. 

Sırf daha rahat yazayım diye kendi bilgisayarımı ofise getiriyorum artık. Çünkü o kadar çok şey oluyor ve hiçbirini bir yere kaydetmiyorum, çok korkuyorum herşeyi kaybetmekten, unutmaktan. 

Son tatilden beri olanları yazayım (bundan sonra da bu kadar ara vermeyeyim!). Onur 21 Ağustos’ta bir nöbet geçirdi ve sağ kolu ve eli belirgin bir şekilde güç ve yetenek kaybetti. Onur’un tümöründe büyüme tespit edildi. Yani ödem azaltıcı-kemoterapi ve kafasındaki elektromanyetik alet yeterli olamadı, tedaviye cevap vermeyen (bağışıklık kazanan?) hücreler atağa geçti. Zaten artık bu işe mücadele/savaş denmesinden de sıkıldım; bu bir savaş değil çünkü, bu bir ordunun tek bir bebeğe saldırması. O yüzden, evet, artık “mücadele” zorlaşıyor hatta bitiyor. Elimizde oynanacak koz yok, ve Onur’a sunabileceğimiz sadece klinik araştırmalar var. O herşeyi sonuna kadar denemeye kararlı diye anlıyorum ama onun da gücü azalıyor (bedensel, zihinsel) ve bazen zor geliyor bunlar ona da. Ama bu işlerin peşinde koşturmak gerekiyor ve her daim sonuca da ulaşılamıyor. Bilemiyorum ben de. 

Daha rahat olan Temodal kemoterapisi çok daha ağır ve aslında beyin tümörlerinde çok da önemli başarılar elde etmemiş Irinotecan adlı bir kemoterapi ile değiştirildi. Irinotecan berbat bir ilaç, üç gündür kendine gelemedi. Bu şekilde ne kadar devam etmek ister bilmiyorum, iki haftada bir alınacak bir kemoterapiden bahsediyoruz, zaten alındıktan sonra 5 gün kendini kötü hissedecekse ve zaten tedavi değilse ne için çekiyor bu eziyeti diye düşünmüyor değilim. O anlarda kafam karışıyor ama bunu da ona anlatamıyorum, yani SONUÇTA HAYATI. Hayatıyla ilgili inanılmaz önemli bir karar müdahale etmek istemiyorum, hele ki olumsuz ve negatif yönde etkilemek hiç istemiyorum.