#batman talks

ilang beses ko na bang niloko ang sarili ko? isa? dalawa? tatlo? ah basta, maraming beses na rin siguro. ilang beses ko na bang ipinagpilitan ang sarili ko sa isang bagay (o tao) na hindi naman para sa akin? apat? lima? anim? ah basta, ang alam ko masyado akong naging sakim. ilang beses mo na bang tinangkang tapusin ang lahat ng meron tayo? pito? walo? ah basta, hindi ko na bibilangin, lahat naman kasi ‘yon, binaliw ako. ilang beses ko na bang nakita ang sarili ko na ganito? siyam? sampu? labing-isa? ah basta, sa dinami-raming beses kong napunta sa sitwasyong ‘to, may nagbago ba? gaano ba ako katanga? masusukat ba sa ito  sa dami ng numerong kaya maidikta? ah basta, kahit sa anong numero pa ako magtapos, matututo ba akong talaga? marahil hindi ko pa makuha ang sagot sa lahat ng iniisip ko ngayon, kaya’t ako’y mananahimik muna at ibubulsa ang isang tugon. hihinga nang malalim, ipipikit ang mga mata, “ah, basta.” baka bukas o sa makalawa, malilimutan din kita.

Kung may nagsabi lang sa akin nung 2017 na masakit at mahabang proseso ang pagmamahal sa sarili, hindi sana muna ako sumugal sa mga sumunod na taon. Kung hindi ako sumugal, hindi sana ako nasasaktan. At kung hindi ako nasasaktan ngayon, malamang sa malamang, hindi ko rin kinukwestyon ang sarili kong halaga.

“Kumusta ka?”, tanong ko sa taong nasa harap ng salamin. “Ayun, ganon pa rin. Tanga sa pag-ibig, malas madalas sa lahat ng bagay,” sabay buntong hininga nang sumagot siya sa akin.

Bakit nga ba ako nasa ganitong posisyon, na naman? May mali na naman ba akong nagawa? Malamang baka may pagkukulang na naman ako. O baka napadpad na naman ang puso ko sa mga lugar na kahit kailan hindi ako magkakaroon ng pwesto. Baka napamahal na naman ako sa maling tao.

Tama nga siguro. Napamahal na naman ako sa maling tao. Pinagpilitan ko yung sarili ko kahit umpisa pa lang alam ko nang walang magandang patutunguhan itong landas na pinili ko. Ang galing ko, hindi ba? Kung may eksperto sa larangan ng pagiging tanga, malamang, sa top one, top contender ako.

Marami akong natutunan nung napagdesisyunan ko na tumigil. Una, sinasaktan ko lang talaga ang sarili ko. Pangalawa, dapat pala matagal ko nang ginawa ito -- ang bumitaw. Hindi dahil sa napagod ako o ano. Napagtanto ko na lang na kapag wala ng pagbabago -- kahit na ilang beses ka nang sumubok, nagparaya at umintindi -- oras na siguro para mahalin mo naman ang iyong sarili. Pangatlo, walang sinuman ang deserving sa pag-ibig na hindi buo. Pang-apat, hindi mo dapat sinusukat ang iyong halaga sa kung paano ka pinahalagahan ng iba. Pang-lima, walang bagay na natatapos nang maganda kung sa una pa lang hindi na naging maganda kung paano ito nag-umpisa.

Kung bibigyan ako ng pagkakataon na bumalik sa nakaraan para turuan ang sarili ko ng isang leksyon, ito ang ituturo ko: Masakit at mahabang proseso ang pagtuturo ng pagmamahal sa sarili. Ilang beses kang mangangapa at mapapatid. May mga pagkakataon ding mahihirapan ka at malilito. Pero sa kabila ng lahat ng pagkabigo na haharapin mo sa mundo, tandaan mong tao ka lang din, nadadapa, natututo.

At ang natutunan ko ay ito: wala mang nangsabi sa akin nung 2017 na masakit at mahabang proseso ang pagmamahal sa sarili, hindi ko dapat pagsisisihan ang ginawa ko. Hindi na bale kung nasugatan na naman ako ulit. Ang mahalaga, natuto na ako.

May nakapagsabi sa akin na balang-araw, tatawanan ko na lang lahat ng kagaguhang pinagdaanan ko sa buhay. Na darating ako sa punto ng buhay ko na kung saan imbis na maluha o masaktan eh nakangiti ko na lang na babagtasin ang kalsada ng mga alaala. Lilipas ang sakit, matutuyo ang mga luha, mapapalitan ito ng mga aral na huhulma sa magiging ako sa hinaharap. May nakapagsabi sa akin na balang-araw, tatawanan ko na lang lahat ng kagaguhang pinaggagagawa ko sa buhay. Makakalimot din daw ako, makakaalpas, makakalaya, at makakausad. Nasugatan man, pero maghihilom din. At gaya ng lahat ng bagay sa mundo, matatapos din ang lahat. Mapapagtanto kong maging ang paghihirap na dinaranas ko ngayon ay maglalaho rin kinalaunan. Matututunan kong iakay ang aking mga paa sa lugar kung saan alam kong may pwestong nakalaan para sa akin. Matututunan ko ring dalhin ang puso ko sa tama nitong kalalagyan... at tama na ang aking paglalagyan.

May nakapagsabi sa akin na balang-araw, tatawanan ko na lang ang lahat ng mga hindi magagandang bagay na dumaan sa buhay ko. Sabik na ako sa ‘balang-araw’, aaminin ko. Pero sa ngayon, siguro, nanamnamin ko muna ang sakit; tuturuan ko muna ang sarili kong punasan ang mga luha sa mga mata ko. At higit sa lahat, sisiguraduhin kong magiging maayos ang paghulma ko sa ‘tao’ na sa hinaharap ay magiging ‘ako’.