İnsanlar kaçar. Belki insanlardan, belki olaylardan belkide hislerinden, duygularından... Peki nereye kadar? Kalıp yüzleşmek her şeyi daha kolaylaştırır. Kalın ve yüzleşin. Çünkü güçlüsünüz. Çünkü kaçmak gerçekleri değiştirmez. İçinizdekilerden kaçamazsınız. Oda sizle gelir. Yanınızdakinden kaçamazsınız. Yanınıza gelir. Eğer bir şeyleri istemediğiniz için kaçıyorsanız ilk yüzleşin sonra da onlara veda edin. Eğer korktuğunuz için kaçıyorsanız sadece zaman kaybedersiniz. Çünkü elinde sonunda yüzleşiceksiniz.

Vedalar acıtırmış canımın içi, ama sen vedalardan daha çok acıttın.

Gözlerin yeter bana, bir bakışın yeter bana. Usul usul meraklı gözlerin yeter. Dudaklarını büzme ne olursun, kahrolurum. Biliyorsun beni, aklım senden vazgeçse de kalbim senden vazgeçmez. Belki de bu yüzden hoşça kal bile demeden gittin, bense susup arkandan baka kaldım sevgilim. Unuttun mu beni? Unutma, kahrolurum. Sen unutma, belleğinden silinmeyeyim. Daima beyninin bir köşesinde kalayım. İnan bana, bu adam iyi veya kötü, senden vazgeçmeyecek. Bu seferliğine inanıver bana sevgilim.