-Mars.

evim diye benimsediğiniz her şey sizi evsiz bırakıyormuş.

Benim bu korkak kalbim, senden neden vazgeçemiyor?

Vedalar acıtırmış canımın içi, ama sen vedalardan daha çok acıttın.

birini gerçekten seviyorsan yanında olursun seninki hasta ziyareti.

De ki birisi vardı; canını yaktım sustu, kalbini kırdım sustu. Hiç gitmedi. O beni kıymetlisi yaptı, ben ise onun hayatını kıyamete çevirdim.

Gözlerin yeter bana, bir bakışın yeter bana. Usul usul meraklı gözlerin yeter. Dudaklarını büzme ne olursun, kahrolurum. Biliyorsun beni, aklım senden vazgeçse de kalbim senden vazgeçmez. Belki de bu yüzden hoşça kal bile demeden gittin, bense susup arkandan baka kaldım sevgilim. Unuttun mu beni? Unutma, kahrolurum. Sen unutma, belleğinden silinmeyeyim. Daima beyninin bir köşesinde kalayım. İnan bana, bu adam iyi veya kötü, senden vazgeçmeyecek. Bu seferliğine inanıver bana sevgilim.

Baktım gülüşünden güzel şiir olur, ben de sevdim gitti.

Sen başka çift göze aşkla bakıyor olacaksan şayet, ben de sana hep aşka bakıyor olacağım.

Belki farklı evrenlerde kendimi bulmuşumdur. Belki artık bir havuzda boğulmuyorumdur.

Neden bu boşlukta yuvarlanmak zorundayım asla bilemiyorum. Sanki bir şeyler yetersiz. Hevesim tutsağımda kalmış gibi dolaşıyorum etrafta. Kim bilir, belki içimde heves diye bir kavram da kalmamıştır. Kelimelerim yetmiyor anlatmaya. Neydim ki ben, evden atılmış bir kedi mi?