#baleary

Nastolatka ze złamanym nosem (opatrunek) prowadzi około sześcioletnią dziewczynkę z włosami mokrymi po kąpieli i w narzuconym białym szlafroku kąpielowym. Materiał owija dziecko jak kokon.

Nad urwiskiem przy Cala Murta mieszka bogata staruszka, która wygląda, jakby wyszła z filmu Felliniego. Codziennie, gdy przychodzi wykąpać się na ukrytej plaży, na ostrej skale schodzącej do wody rozkłada stary ręczniczek.

Kolejna seniorka siedzi na stołku na dziecięcym festynie w Cala Ratjada. Wśród kotylionów z krepiny i brzydkich, ślisko malowanych figur imitujących stare postaci Looney Tunes przygotowuje naleśniki z Nutellą lub konfiturami.

Na plaży wyleguje się podstarzały hipster z brodą. Mężczyzna ma wyjątkowo szczęśliwy, ale i stopiony przez temperaturę wyraz twarzy. Uwił sobie obszerny tron z piasku z idealnie wyszlifowanymi brzegami. Nad zwiewnym fotelem zatknięto paskowany parasol. Mężczyzna pali krótkie cygaro.

White party w Palmie. O bar opiera się ciapowaty gej-alfons w białym garniturze i czerwonej muszce (przynajmniej takim go zapamiętałam, filmik przypomina jednak, że strój nie był aż tak wykwintny):

Wyuzdana gwiazda Burger Kinga ma na oko jedenaście lat. Wchodzi do baru tańcząc i zaczepiając mężczyzn tylko po to, żeby wynosić całymi garściami opakowania jednorazowych keczupów. Na zewnątrz jej koleżanki ocierają się z nudów o stół. Dziewczynka wyłania się ze środka z kolejnym naręczem czerwonych woreczków.

Roger de Flor – nigdy go nie widziałam, a nawet o nim nie słyszałam, ale przechodząc jego ulicą nagle zaczynam czuć się kwitnąco.

Balearski Morrissey z kawiarni w Porto Cristo robi nam niesmaczną kawę.