a na jawie pomilczę

we śnie poproszę byś przestał

a gdy się obudzę to szczęście poćwiczę

będziemy udawać w nieskończoność

aż znów jesienią opadną liście

a ja wspominać będę nieustannie lato

czekając aż znów na drzewie miłość

Jesteś taka dobra - słyszę, kiedy wychodzi. Tuż przed tym jak wyjdzie, zostawi mnie, skazaną na siebie samą. Nie wiem, dlaczego ludziom się wydaje, że jak jesteś dobra to absolutnie nic nie odczuwasz? Dlatego, że nie krzyczysz, nie robisz awantur, nie wyjesz przy nich z bólu? Kto im powiedział, że nie wyjesz później? “Jesteś taka cudowna”, powtarza mi jak mantrę; a ja wolałabym nie być cudowna. Być może on ma taką przypadłość, że zostawia tylko cudowne kobiety.

To zaskakujące, skoro tak, jak łatwo można zostawić cudownego człowieka. Jak łatwo można wybrać kogoś innego. Jak bardzo ta cudowność może nie wystarczać, żeby to uszanować i zniknąć. Nie, zamiast tego będziesz wracał w nieskończoność, udowadniając mi, że nie - nawet dobro, nawet cudowność nie wystarczy, żebyś przyszedł i został.

Srušite stranicu koja ruši vaša autorska prava jednim pismom

Većina nas zna da zadržavamo autorsko pravo čim nešto snimimo, bez da to moramo dodatno zaštititi,…