t h i n k (g) s

Jesteś taka dobra - słyszę, kiedy wychodzi. Tuż przed tym jak wyjdzie, zostawi mnie, skazaną na siebie samą. Nie wiem, dlaczego ludziom się wydaje, że jak jesteś dobra to absolutnie nic nie odczuwasz? Dlatego, że nie krzyczysz, nie robisz awantur, nie wyjesz przy nich z bólu? Kto im powiedział, że nie wyjesz później? “Jesteś taka cudowna”, powtarza mi jak mantrę; a ja wolałabym nie być cudowna. Być może on ma taką przypadłość, że zostawia tylko cudowne kobiety.

To zaskakujące, skoro tak, jak łatwo można zostawić cudownego człowieka. Jak łatwo można wybrać kogoś innego. Jak bardzo ta cudowność może nie wystarczać, żeby to uszanować i zniknąć. Nie, zamiast tego będziesz wracał w nieskończoność, udowadniając mi, że nie - nawet dobro, nawet cudowność nie wystarczy, żebyś przyszedł i został.

But here I’m - smiling. Pretending all the time. Spending time with my friends, laughing. But it gets harder and harder to do so. Every day I feel like I’m gonna explode. Like I’m dying inside. And I’ve got some people that I probably could tell about that. They’re wonderful, good people. But I can’t. I just can’t. I’m carrying this heaviness in my chest and I can’t even whisper about it. I can’t even admit that I’m no longer under my own control.

Śniło mi się ostatnie zbliżenie.

Siedziałeś obok mnie, wpatrzony w punkt przed siebie, doskonale wiedziałam, jak bardzo ze sobą walczysz. Przeplotłam palce przez Twoje ramię, oparłam głowę o Twój policzek, a moje usta bezwiednie muskały Twoją szyję, nadal jakby w cichym błaganiu - że może jednak to nieprawda, że nie musimy się rozstawać, że wszystkie obietnice wyjątkowo były prawdziwe. Śniło mi się rozstanie i wiem o tym doskonale, tak jak wiedziałam wtedy, gdy widziałam jak wyrywają mi Ciebie z ramion, a ja wybłagałam sobie jeszcze kilka miesięcy u Kata, który nade mną czuwa i zawsze wyczekuje kogoś wyjątkowego w moim życiu, żeby potem go odebrać.

Czasem tylko wzruszające momenty, ciche obietnice, rozmowa o kosmosie gdzieś szeptem pośród tego wszystkiego. I znowu się nabierasz. Wiesz, że znowu będzie boleć, ale oddajesz kolejne kawałki siebie. Za każdym razem wolisz wierzyć, że to, co macie jest wyjątkowe. Jak można porzucić kogoś, kto szeptał Ci w środku nocy na ucho o tym, że są rzeczy, które tylko z Tobą i tylko dla Ciebie?

Czasem można się nabrać. Później odchodzi i uświadamiasz sobie, że jest Ciebie ciagle mniej dla siebie samej. Uczuć też zaczyna brakować. Psuje Cię i zabiera sobie części Ciebie przez to jak potrafisz zainwestować wszystko - zapominasz zostawić coś dla siebie. Jest Cię coraz mniej.

Nienawidzisz nagle wspólnych filmów i piosenki, której słuchałaś zawsze, bo przypominała Ci Was. Nienawidzisz wszystkich wokół. Tylko jego nie potrafisz znienawidzić.

Bo w sumie jesteś słaba w nienawiści.

a na jawie pomilczę

we śnie poproszę byś przestał

a gdy się obudzę to szczęście poćwiczę

będziemy udawać w nieskończoność

aż znów jesienią opadną liście

a ja wspominać będę nieustannie lato

czekając aż znów na drzewie miłość