#astghik

ARMENIAN Արևի և Ստեփանակերտի զավակներ, անձրևի տակ։ Սա ծնունդ է և ցավ։ Իմ տունը հավերժ կանգուն կլինի։ Այս լեռները՝ նույնպես։ Իմ տունը... Սա իրերի աճն է՝ մաշկից ու ոսկորից, ցողունից ու տերևից՝ գիտության և հավատքի հրաշքը։ Սա Երկիր մոլորակն է։ Ես այն Երկիր մոլորակ եմ անվանում։ Ձյան տեղումների և լեռնային ժայռերի տակ՝ սա այն վայրն է, որտեղ կարող ես գտնել մարդկանց։ Նրանց ԴՆԹ-ն քայլում է փողոցներով, նրանց հոգիները՝ լողում իրենց հետ։ «Քանի որ նրանք երբեք չեն կարող բողոքել ճակատագրից, Տուր նրանց քո քնքուշ մատները, անգին, և քո շուրթերը՝ ինձ»։ Նա այցելելու էր եկել Երևանից՝ վարդագույն մազերով և պատռված ջինսերով, մոտոցիկլետային բաճկոնով և «Bikini Kill»-ի շապիկով։ Փողոցում տղամարդիկ գոռում էին՝ dyke (dyke?) dyke: Երբեմն ես ատում եմ այս փոքրիկ քաղաքը։ Փոքր մտքեր։ Փոքր հոգիներ։ Երբեմն ես ատում եմ այս փոքրիկ քաղաքը։ «Քանի որ նրանք կարող են բողոքել, Տուր նրանց քո մատը»։ Ամեն դեպքում՝ այստեղ դուք կգտնեք մարմնավորվածներին և անջատվածներին, կենդանիներին և մեռածներին։ Ինչպես նաև՝ Անահիտը, Վահագնը, Միհրը, Աստղիկը, Տիրը և Ծովինարը։ Ինչպես սրտի բաբախյունը, ինչպես եղունգները, որոնք քաշում և ազատում են մեր մտքի հին հիշողությունները, որոնք օրը մեկ անգամ պտտվում են մեր խոռոչներում— այսինքն՝ մեր գանգերում, այսինքն՝ մեր փտած խոռոչներում։ Այստեղ է, որ հետծննդյան և դեղնուցի հետ միասին նրանք երկուսն էլ երգում են երկնքին։ Որտեղ յուրաքանչյուր հոգի ծնվում է իր հոգևոր չափումներին։ Որտեղ Աստված և Աստծո բացակայությունը՝ փոխարինելի են։ Աղոթքներով շուրթերին, փաստերով՝ գլխում։ Որտեղ արյունը զարկերակի մեջ նույն ուղերձն է ուղարկում աստղերին։ «Քանի որ նրանք կարող են բողոքել, տուր նրանց քո մատը—այն մեկը, հա՛, հենց այդ մատը»։ ENGLISH Children of the sun and Stepanakert, under the rain. This is birth and pain. My house will stand forever. These mountains too. My house... This is the growth of things, from skin and bone, stem and leaf, the miracle of science and faith. This is planet Earth. I call it planet Earth. Beneath the snowfall and the mountain rocks, this is where you can find people. Their DNA walks the streets, their souls swim with them. “Since they can never complain about fate, Give them your tender fingers, priceless, and your lips to me.” She had come to visit from Yerevan, with pink hair and torn jeans, a motorcycle jacket and a “Bikini Kill” T-shirt. The men on the street were shouting, dyke (dyke?) dyke. Sometimes I hate this little town. Small minds. Small souls. Sometimes I hate this little town. “Since they can complain, Give them your finger.” In any case, here you will find the embodied and the disembodied, the living and the dead. As well as Anahit, Vahagn, Mihr, Astghik, Tir and Tsovinar. Like the heartbeat, like the nails that pull and release the old memories of our mind, which rotate once a day in our cavities— that is, in our skulls, that is, in our rotten cavities. It is here that together with the afterbirth and the yolk they both sing to the sky. Where each soul is born to its spiritual dimensions. Where God and the absence of God are interchangeable. With prayers on the lips, facts in the head. Where the blood in the artery sends the same message to the stars. “Since they may complain, give them your finger—that one, ah, that very finger.”

mythologies → love deities

✨🔮🌸

With Aramazd, the father of all deities, the creator of heaven and earth, (the sun being worshiped as his personification) and Anahit that had been worshiped as Great Lady and Mother Deity (the moon being worshiped as her personification), she forms an astral trinity in the pantheon of Armenian deities. In the period of Hellenistic influence, Astghik became similar to the Greek Aphrodite and the Mesopotamian Ishtar.

Rami Kadi gown for Astghik - Armenian Goddess of love, beauty and water

Christian Dior gown for Astghik - Armenian Goddess of love, beauty and water