#assignment_3

The main crux of my project is the process of audio visualization. By utilizing audio visualization form multiple points within an urban environment while also displaying each location in conjunction with one another. By placing monitoring stations at multiple points in a city, each with its own specific audio signature the display will provide viewers with an understanding of the sound quality of the environment that they are in as well as the sound quality of the rest of the city.

The main feature of my project is the concept of audio visualization. There are many ways to go about the process of visualizing audio, so I feel that its important to understand them, therefore one can choose to most successful method.

In doing research for the start of this assignment, I've come across a few examples that I feel might be of some use. In this post I will go into detail on some of them.

Project 1: Reactive Sparks

Our efforts to design a magnetically based binary adding machine have resulted in this system. Compromised of several modular parts, this whole system is actually a number of individual pieces that when used in conjunction, create the workings of a complete half adder. When run through the system multiple times, one can continuously add binary digits, therefore working as a full adder. 

Its important to note how we coded these pods. A vertical pod can be read as a “1″ and a horizontal can be read as a “0″. In prior experiments, we had coded magnetic polarity as either a one or a zero (North side being “1″ and South side being “0″), but labeling them as such gave us limited options. Namely, this only resulted in a natural XOR gate. This made it extremely difficult to develop any other system than this. 

In order to accomplish a new method of inputs and outputs, we used two forms of magnet pods. The first one (on the left side) functions as the initial input. These are fixed values, incapable of rotating around within their housing. The second (on the right) can spin, thus rotating itself into the proper orientation.

When the rotating output pod leaves the gate, it is lock in place using piece like the one pictured. This allows the output pod to work in the same fashion as the initial fixed inputs. 

The AND gate is our simplest mechanism. Two inputs placed on the outside slides control the orientation of a single magnet. Every placement of the input except a “1″ and “1″ result in a “0″. The is due to the proximity of the horizontal “0″ input. Because it is closer to the rotating output pod, the output pod rotates closer to the horizontal. 

Our XOR and OR gates function as identical mechanisms with very small differences in their locking mechanisms. 

Our gates would sometimes result in undesirable outputs, namely 45 degree angles. This was an issue, since we can only work in horizontal and vertical variables. In order to solve this, each gate was given a different locking mechanism for its output pod. 

These output mechanisms had extending arms that, when entered into the second stage of the gate, would push out either a fixed “1″ or “0″ pod. 

In essence, if the output pod is rotated at a 45 degree angle, the arm is as well, therefore bypassing the adjacent output arm and directly coming into contact with the opposing output. 

Our system did not come with out issues. Although we were able to work out some of the larger problems of polarity (and magnetism in general). Our system lacks an infrastructure to clearly denote and mark the path of the outputs. Perhaps a railing system could be of some use in the next draft. 

Its hard to avoid the fact that our locking arm solution was more of a fix for an existing problem rather than a cohesive part of the system. It was, in fact, a method proposed to resolve an undesirable outcome that happened to be in inherent issue of our machine. 

Het is weer bijna oktober en dat betekent dat de Donorweek er weer aan komt. Dit jaar zal hij plaats vinden van 12 tot en met 18 oktober. De Donorweek is onderdeel van JAofNEE.nl en is een campagne om het donorschap onder de aandacht te brengen en daarmee meer donoren te werven. De campagne heeft letterlijk als doel “mensen ertoe te bewegen om elkaar, maar eigenlijk vooral zichzelf de vraag te stellen of zij al donor zijn”(Rijksoverheid, 2014). Hiermee wordt er geprobeerd om meer mensen ertoe te brengen zich als donor te registreren. Tijdens de Donorweek hebben 46.205 personen zich geregistreerd, waarvan 81% donor wil zijn. Daarmee is de doelstelling om een stijging tijdens de campagne te behalen van de hoeveelheid mensen dat zich registreert als donor geslaagd (Rijksoverheid, 2014). 

De Donorweek en JAofNEE.nl zijn beiden een initiatief van de overheid en het richt zich op Nederlanders van 18 jaar en ouder die (nog) niet geregistreerd zijn en geen principiële bezwaren hebben tegen orgaandonatie. De campagne richt zich secundair op het algemeen publiek van 18 jaar en ouder. Een groot gedeelte van de secundaire doelgroep is tijdens de Donorweek van 2014 bereikt, namelijk 80% (Rijksoverheid, 2014). Zo’n groot gedeelte wordt bereikt, aangezien er veel verschillende media voor de campagne worden gebruikt, zoals tv- en radiospotjes, banners, websites en sociale media (Facebook, Twitter, Instagram, Linkedin, Youtube en Google+).  Doordat er zoveel (sociale) media wordt gebruikt, zullen er ook mensen buiten de doelgroep, onder de 18 jaar, worden bereikt. Dat ook deze kinderen worden bereikt is niet zo heel erg, want iedereen kan zich vanaf 12 jaar als donor registreren. De primaire doelgroep is in mindere mate bereikt dan de secundaire doelgroep, 72% van de niet-geregistreerde Nederlanders van 18 jaar of ouder is bereikt (Rijksoverheid, 2014). Daarnaast wordt campagne door de niet-geregistreerden lager beoordeeld dan gemiddeld, met een 6.9. De Rijksoverheid (2014) denkt dat dit komt doordat deze groep niet geïnteresseerd is in het onderwerp en hierdoor lastiger is te bereiken. Daarnaast kunnen deze mensen de boodschap al te vaak hebben gezien, het wordt al sinds 2008 onder de aandacht gebracht, waardoor ze ongevoelig zijn geworden voor de boodschap. Dit laatste fenomeen noemen Cho & Salmon (2007) desensibilisatie, waarbij het publiek dus onverschillig wordt voor de boodschap.

Mijn blog heeft natuurlijk als hoofdonderwerp sociale media, waardoor ik ook het sociale media gebruik van de campagne zal bekijken. Er worden helaas niet veel, of in elk geval te weinig, niet-geregistreerde mensen bereikt via sociale media. Aan de hand van een nameting is te zien dat na de Donorweek alleen via Facebook een toename is van het aandeel niet-geregistreerden dat iets over orgaandonatie heeft gezien. Op Twitter, Instagram en Linkedin is een niet significante stijging te zien(Rijksoverheid, 2014).

Doordat er weinig mensen bereikt worden via sociale media, zou ik de bedenkers van de JAofNEE campagne het advies willen geven om zich hier meer op te richten. Daarnaast denk ik dat ze zich meer op de jongere niet-geregistreerden moet focussen, aangezien de meeste oudere niet-geregistreerden al ongevoelig zijn geraakt zoals ik hierboven al beschreef. Deze twee adviezen vallen erg goed samen, aangezien veel jongeren op sociale media zijn terug te vinden. Daarnaast heb ik nog een aantal adviezen hoe de sociale ingezet kunnen worden tijdens de campagne. Er zal onder andere gebruik gemaakt moeten worden van social proof. Dit fenomeen noemt Cialdini (2001) als een van zijn zes principes van beïnvloeding en het wijst naar de neiging om een actie als meer geschikt te zien wanneer anderen het ook doen. Deze neiging bestaat helemaal als we onzeker zijn over een beslissing. Daarom zou er tijdens de campagne duidelijk gemaakt moeten worden hoeveel mensen er al zijn geregistreerd (tijdens de Donorweek). Daarnaast zou er een optie op Facebook en Linkedin moeten komen waarbij mensen kunnen aangeven dat ze donor zijn, zoals dit vroeger ook op Hyves het geval was tijdens de Donorweek. Wat ze op het moment wel al goed doen is dat bekende mensen in de Donorweek hun verhaal vertellen rondom het doneren van hun organen. 

Ook zou er tijdens de campagne nog een principe van Cialdini (2001) gebruikt moeten worden, namelijk liking. Dit betekent dat we sneller worden beïnvloed worden door mensen die we leuk vinden of die gelijk aan ons zijn. Daarom zouden de makers van de JAofNEE campagne aangrijpende verhalen moeten delen op Instagram en Facebook van mensen die een donor zoeken, dit zouden dan bijvoorbeeld jongeren moeten zijn waarmee andere jongeren zich kunnen identificeren.

Als deze adviezen in de aankomende campagne worden toegepast, dan zal het bereik via sociale media stijgen en daarmee ook het aantal donoren. 

Bronnen:

Cialdini, R. B. (2001). Harnessing the science of persuasion. Harvard Business Review, 79(9), 72-81.

Cho, H. & Salmon, C. T. (2007). Unintended effects of health communication campaigns. Journal of Communication, 57, 293-317