#aspa

Welcome to the "down bad for an absolute jackass" club, everybody.

Haluuko joku jakaa kauhu- ja / tai huumorihetkiä omasta aspahommastaan?

Ite yritin kerran karkottaa hölisevää kantista ihan oikeesti 45 minuuttia (tietenkin kiltisti, mutta miulla oli töitä tehtävänä, oli vajaamiehitys, ja sillä ei ollu mitään kunnioitusta miun personal spacea kohtaan, joten en voinut hyvin). Lopulta kun pääsin töihin, se seuras minuu kassalle ja jatko siinä höpötystä. 💀

- Kaljan juominen töissä

- Asiakkaille vittuilu

- Yläkerran naapurin uhraaminen Saatanalle, jotta se oppis olemaan metelöimättä

- Viikonloppuvapaat

- Kieltäytyminen extra vuoroista, vaikka oon just tehnyt pidemmän työputken burnoutin partaalla

- Woltista tilaaminen ruoan tekemisen sijaan

Kerà [Κερά]

Therasia, the forgotten and bygone miniature sibling of Santorini island, has literally become my obsession, and following an additional short visit after  Agrilià, the small island proved to be even more astonishing with its unbelievable landscapes and rupestrian settlements, still surviving, though deserted on the steep and inaccessible cliffs of the caldera.

Kerà is a small deserted rupestrian settlement exactly on the verge of chaos, on top of the caldera of the Santorini volcano, which was created by the violent Minoan eruption during ~1600 BCE. The tiny village and its handful of nearly collapsed dwellings, face the cosmopolitan and full-of-tourists Santorini, while they still stand despite the ferocity of nature. This part of the island lacks any infrastructure necessary for the provision of electricity or running water. The buildings are all constructed word for word within the top layer of volcanic tephra, àspa [άσπα], as the locals name this mineral, clearly demonstrating the cave dwelling vernacular architecture, which is ubiquitous across Therasia and Santorini. The carved residences are nearly identical, typical to the rupestrian habitation units found also in other settlements of Therasia, as of course in Agrilià. The habitation part of each residence faces the caldera, hanging on its cliffs, while just beside lays the omnipresent ‘canava’. The canava of Santorini and Therasia does not only represent the local name for wine cellar, but actually constitutes the artesanal winery, where grapes were crushed and pressed after the vedema, their must was fermented in excavated underground tanks, ‘linoì’ [ληνοί], and where the renowned wines of Santorini were stored and aged in wooden barrels. At these structures the locals used also to distill spirits from the pressed grape pomace called rakì [ρακή], thus using every last remain from the wine-bearing vines (Vitis vinifera), locally named ambeliès [αμπελιές]. The canava is also nearly without exception a rupestrian building, integral part of each residential household in Santorini and Therasia before the extensive prevalence of industrial wineries. In Kerà each residential unit, along with its canava, cistern and external oven is walled with hardened volcanic black or red stones, and then plastered with a long-lasting, nearly imperishable mortar made mostly of a mix of àspa and lyme.

Αυτό άρχισε να γράφεται μόλις βγήκες το Χάρτινο Βασίλειο από εμένα και την Άσπα. Θεσσαλονίκη και Αθήνα σε κλήσεις για ανάλυση. Αλλά δυστυχώς δεν το τελειώσαμε. Οι 5 δουλειές οι δικές μου και οι Πανελλαδικές της Άσπας δεν μας βοήθησαν από το να κάτσουμε να ολοκληρώσουμε το σκεπτικό μας. Έχουμε αρκετά λάθη που έχουμε κάνει, δεν ξέρουμε καν αν είναι κοντά στο πραγματικό. Εγώ στα  25 μου τον χρειαζόμουν αυτό τον δίσκο. Αυτό ξέρω μόνο.

Μετά από μήνες, αποφάσισα να το αναρτήσω από το να είναι μέσα στον υπολογιστή.

Οι δικές μας ιδέες για το Χάρτινο Βασίλειο. 

Από Μαρία- Αλίκη και Άσπα 

Μια Ανάλυση:

Καταρχάς η αρχή θυμίζει την έναρξη από το Moulin Rouge. Η σκηνή με τον Yoda όπου γράφει στην γραφομηχανή, είναι ίδια η αρχή του αγοριού όπου γράφει στην γραφομηχανή στην ταινία. Μας υποδέχεται ο Sol σαν να τον τύπο στην αρχή που τραγουδάει το ‘There Was a Boy’ και μας ετοιμάζει για αυτό που θα ακολουθήσει. Έτσι αρχίζουμε με το Χάρτινο Βασίλειο. Το βασίλειο που ουσιαστικά είναι η ζωή των ανθρώπων. Μέσα σε αυτή βασιλεύουν τα συναισθήματα και τα χειρότερα ειδικά για έναν καλλιτέχνη είναι ο εγωισμός και η ανασφάλεια. Ο εγωισμός κρύβεται σαν βασιλιάς μέσα σε όλους μας και η ανασφάλεια είναι ικανή να μας κάνει να αμφιβάλουμε και για τον εαυτό μας. Όμως το βασίλειο μερικές φορές είναι ένα τετράδιο που μπορεί να μας υποδεχτεί και να πούμε ότι ακριβώς νιώθουμε. Αν δείξουμε σε όλους όμως ποιοι είμαστε πραγματικά και κοπεί στα δύο η μάσκα μας μπορεί και να κριθούμε. Στην προκειμένη περίπτωση ήταν η κοινωνία που σαν τα κοράκια έρχεται να μας πνίξει και να μας κρίνει. Εκεί κάνει την εμφάνιση του ο πρίγκιπας Λέων που θα μας πει αυτά που νιώθει και ένιωσε ένας καλλιτέχνης. Γεμάτος με το μίσος αποφασίζει να κάνει την επανάσταση του και να αρχίσει να λέει την αλήθεια. Δηλαδή όλοι χρειάζεται να λένε τι νιώθουν και να εκφράζονται πραγματικά. Ακόμα και αυτοί που δεν είναι πια έφηβοι. Για αυτό παίρνει με το μέρος του τον Mr. Papercut  που είναι η αρχή της αλυσίδας με τους συνδετήρες. Ο συνδετήρας συμβολίζει το κάθε άτομο και πως όταν αυτά τα άτομα αν συνδεθούν μπορούν να φέρουν την αλλαγή.  

  Κάπου εδώ έρχεται το Στην Διαπασών. Η πρώτη κραυγή των εφήβων μέσα στους εγκλωβισμένους ενήλικες. Άνθρωποι που πια μεγάλωσαν και δεν μπορούν να είναι ανέμελοι ή ήταν κάποτε τόσο εσωστρεφείς πρέπει να αποδεχτούν τον εαυτό τους. Αυτό όλο όμως είναι μια δικιά τους φυλακή την οποία πολλές φορές για να την διώξουν καταφεύγουν σε εθισμούς. Κάπου εκεί χτυπά την πόρτα τους το παρελθόν και ο έφηβος εαυτός τους με τους πρώτους έρωτες και τα όνειρα τους. Η φράση να αλλάξουν τον κόσμο ξανά χτυπά και όμως μαζί με αυτό εμφανίζονται και οι αμφιβολίες περικυκλωμένες με τις αυτοκαταστροφικές τάσεις.

Απόψε το βράδυ χορεύουμε με τον κίνδυνο. Ένας τίτλος που συμβολίζει την πόρτα της ενηλικίωσης. Η ίδια η ενηλικίωση σε χρώμα κόκκινο σαν γραβάτα πνίγει τους τελευταίους εφήβους. Για ένα βράδυ όλοι αυτοί ζητούν απελευθέρωση και να έχουν την τρέλα του λυκείου, το ίδιο θάρρος με τότε. Γίνεται η αναπόφευκτη αναφορά στο πέρασμα του χρόνου. Όλοι θα μεγαλώσουμε, αλλά ο καλλιτέχνης ζητά έστω και λίγο να πει την ιστορία του και ας ξέρει ότι θα χάσει. Άλλωστε όλοι οι καλλιτέχνες είναι πρίγκιπες μια χρήσης. Εμφανίζονται και εξαφανίζονται και ας ξέρουν ότι θα γίνουν μια ανάμνηση. Προτού φτάσει όμως αυτή η στιγμή θέλει να κάνει όλα τα παιδιά που τον πιστέψανε έστω και μια στιγμή να είναι αληθινά. Να λένε αυτά που νιώθουν. Να κρατήσουν τα λόγια του και να μπορέσουν να περάσουν μαζί του στην αιωνιότητα. Αυτά τα παιδιά είναι τα μοναδικά που μπορούν να φέρουν και άλλους μαζί και να τους μυήσουν να είναι αληθινοί λέγοντας αυτά που νιώθουν.

Αφέσου και Χάσε είναι το επόμενο κάλεσμα. Ο καλλιτέχνης ήρθε η ώρα να τους πει τον κρυφό του πόνο. Μιλά για όλες τις τύψεις εκείνες που τον γέμισαν και που άφησε τον έρωτα του. Που ουσιαστικά ο έρωτας ο ίδιος δεν άντεξε. Τώρα είναι πια μόνος του και αναπολεί τα βράδια ενώ οι φόβοι του έχουν πάρει σάρκα και οστά μιας και το άτομο που θέλει δεν είναι πια εκεί. Όσο όμως μιλάει στα παιδιά για την δικιά του Πριγκίπισσα (Αντιστοιχία 4 με το Mistakes ) τόσο αυτός ο πόνος απαλύνει και κάνει όλα τα παιδιά από το σχίσμα (δηλαδή τα παιδιά των αληθινών συναισθημάτων) να ταυτιστούν. Να παραμείνουν ο εαυτός τους και ας είναι διαφορετικοί από τους άλλους. Όσο για τον ίδιο θα παραμείνει στο κέντρο του μυαλού τους για να τα προσέχει.

Εκείνος σαν κραυγή ζητά όμως να σωθεί. Το Σώσε με είναι για την τελευταία 10ετία που φροντίζει να διατηρεί ζωντανή την μούσα του δίνοντας της κομμάτια του από τον εαυτό του. Όλοι τον επαινούν για αυτά που κάνει αλλά ο ίδιος πρέπει να αυτοτραυματίζεται για να βγάλει αυτά που νιώθει. Όλα αυτά επειδή μέσα του ο βασιλιάς τον διατάζει για το τι πρέπει να κάνει. Ο ίδιος πληγώνεται, για αυτό αρχίζει να προειδοποιεί τους άλλους. Τους ζητά να μάθουν από το πάθημα του και να μην κάνουν τα ίδια λάθη. Να πιστέψουν στους εαυτούς τους. Για να το καταφέρει τους εξηγεί τι είναι το φως και το σκοτάδι ώστε κάποια ημέρα να τον λυτρώσουν βγάζοντας τον και εκείνον από αυτό. Δίνοντας του την πίστη που μερικές φορές χάνει. Τους εξηγεί ότι η πραγματική δύναμη τους κρύβεται μέσα τους. Όσο και αν αυτός βρέθηκε μερικές στιγμές στην ζωή τους, μόνο οι ίδιοι μπορούν να σώσουν τους εαυτούς τους από τον λαβύρινθο και να βγουν νικητές. Οι ουλές απλά θα υπάρχουν αλλά δεν θα εξαρτιούνται από αυτές.

(Part 1) 

@volevomai-kai-me-pianei-katurima

Bard HP vs. Monk HP