#arkasyl

Σήμερα έχω μάθει ότι δεν είσαι όλα εκείνα που θα ήθελα να είσαι. Ίσως και εγώ δεν είμαι όλα όσα θα ήθελες να είμαι. Ίσως αυτό το χρονικό σημείο να είναι καθοριστικό. Ίσως εσύ να είσαι διατεθειμένος να μείνεις με όσα είμαι. Ίσως εγώ να αναρωτιέμαι την θυσία. Ίσως να είσαι εγωιστής. Ίσως να είμαι άπληστη. Ίσως να έχεις άλλα όνειρα. Ίσως να έχω άλλες προσδοκίες. Εσύ δεν έχεις εμένα, γι’ αυτό δεν σε νοιάζουν όσα δεν είμαι. Εγώ έχω όμως εσένα όντως, αν με νοιάζουν τόσο πολύ όσα δεν είσαι;

Εσύ ίσως αποδέχεσαι την τρέχουσα κατάσταση. Εγώ ίσως θυμάμαι πως ένιωθα μέσα στην παλιά.

Εσύ και όλοι οι όμοιοι σου πόσα δίνετε στην αρχή, σαν να είναι ψέμα. Σαν να μην είστε αληθινοί. Μετά εμφανίζεται η αλήθεια σας.

Εγώ και οι όμοιές μου πόσα κρατάμε με τα δύο μας χέρια στην αρχή, σαν να είναι η μεγαλύτερη αλήθεια μας. Σαν να είναι η ωραιότερη αλήθεια. Μετά αποκρύπτουμε με χίλια ζόρια αυτό το τόσο ψέμα.

Στην αρχή σιχαινόμουν τα βράδια που κοιμόμασταν τσακωμένοι. Σήμερα σιχαίνομαι που δεν τα σιχαίνομαι πια.

Συχνά πυκνά σκέφτομαι πόσο απαίδευτο είναι ένα τμήμα του ελληνικού λαού. Τους βλέπω, τους παρακολουθώ. Οι απόψεις τους, οι κινήσεις τους.

Δεν θεωρώ τον εαυτό μου μορφωμένο ούτε ιδιαίτερα ευφυή αλλά το γεγονός ότι η χώρα μας παράγει τόσο κόσμο που δεν διαβάζει βιβλία. Το γεγονός ότι επαινούμε φράσεις του τύπου, «έκλεψε; Καλά έκανε.» Το γεγονός ότι τόσα χρόνια μετά δεν σταθήκαμε ποτέ να προβληματιστούμε γιατί γίνονται τόσα τροχαία ατυχήματα. Γιατί η κυρία στο διπλανό στενό ξέρει τι κάνεις σπίτι σου. Γιατί οι μαθητές που δημιουργούν προβλήματα στις τάξεις προέρχονται από οικογένειες που αιμορραγούν. Γιατί οι νέοι δεν ξέρουν ποιοι είναι βασικοί καλλιτέχνες, ιδεαλιστές. Γιατί ακόμη περπατάνε άνθρωποι στον δρόμο που φτύνουν. Γιατί υπάρχουν άνθρωποι που παινεύονται ότι έβαλαν μέσο για να βρούνε μια δουλειά. Γιατί ο έλληνας παίρνει 700€ και ανεβάζει στόρυ από Μύκονο.

Τελειώνοντας το σχολείο, δεν έχουν μάθει τίποτα και τα χρήσιμα τελειώνουν στο δημοτικό.

Γιατί δεν διδάσκεται η στρατηγική, η φορολογία, η οικονομία, η φιλοσοφία.

Γιατί όλα έχουν να κάνουν με το «τι βαθμό πήρες;»

Η διαφθορά είναι βαθιά ριζωμένη στον πυρήνα του ελληνικού κράτους.

Βγαίνεις εκεί έξω και βλέπεις:

νέους που μεταναστεύουν για να ζουν με τα βασικά.

Την θεία Μαριγώ να διηγείται στην γειτόνισσα για την δουλειά που βρήκε ο υιός της μέσω του τάδε πολιτικού.

20χρονα να παντρεύονται για να μπορούν να πληρώνουν το νοίκι.

Εσύ που το δέχεσαι. Εγώ που το κάνω γαργάρα, γιατί στην τελική «τι νόημα έχει; Θα αλλάξει;»

Όχι φίλε μου, δεν θα αλλάξει, όσο δεν αλλάζεις εσύ. Όσο σε αυτήν την χώρα κυριαρχεί η ασυδοσία. Όσο δεχόμαστε να βγάζουμε αμόρφωτους ανθρώπους που έχουν πάει όμως σχολείο, αυτός ο κόσμος δεν θα αλλάξει ποτέ.

Ο Σωκράτης ο πρόγονος σου Έλληνα, για τον οποίο παινεύεσαι κάθε φορά που βλέπεις ξένο είχε πει σε ελεύθερη μετάφραση ότι «δεν θεωρώ μωρούς (=ηλίθιους) όσους στερούνται νόηση, αφού αυτό προκύπτει από μια έλλειψη που έχουν. Θεωρώ πραγματικά όμως ηλίθιους αυτούς που καυχιούνται και αναζητούν επαίνους για τις ηλίθιες πράξεις τους.»

Άνθρωποι που αγαπάς, γιατί αυτοί σε δίδαξαν τι θα πει αγάπη.

Άνθρωποι που σε αγάπησαν γιατί ήσουν ο εαυτός σου, γιατί δεν προσποιήθηκες λεπτό.

Άνθρωποι που σου άπλωσαν το χέρι όταν έπεφτες για να σε σηκώσουν.

Άνθρωποι που σε παίρνουν τηλέφωνο και ξέρουν πότε το είμαι καλά είναι αληθινό.

Άνθρωποι που για αυτούς θα έδινες τα πάντα, θα έχανες τα πάντα.

Άνθρωποι που είναι το φως στο σκοτάδι σου.

Άνθρωποι που σου λένε ευχαριστώ ακόμα και όταν δεν χρειάζεται.

Άνθρωποι που δεν ντρέπονται να ζητήσουν συγγνώμη όταν σφάλλουν.

Άνθρωποι που γνώρισες τυχαία και αξίζουν μια ζωή.

Τέλος, Άνθρωποι που μόνοι τους είναι η ζωή.