#antios

Résonance

Encore une fois, je suis témoin des choses qui se delitent devant moi... Aimer n'est pas suffisant pour eux... Et pourtant j'ai tant essayé

Again and again, I lost the man that i love and he decided to leave me... Because the Love for him... For us... isn't enough...

...

Malakkai, Antios, Dreyk The PIrate and Lints

ANTIO’S

Graphic designer, illustrator, street artist or else Antio’s. His murals stand out in the center of Athens, making the gray walls a little more colorful and the city more positive as his cacti are always smiling…

What have you studied and what’s the story behind your name? We started as Antios in 2008 as a team of 3. We all had graffiti backround at the beginning of 2000. That is when “A senor” or else Alfadakos created, a logo at Grexican style like someone of us said back then. We participated in the first urban art exhibition in Athens and then each of us took his own way. Since then I’ve passed through  several creative stages and names. In 2012 I decided to revive the whole concept as it was something that fit me from the beginning. At that time, “LuchO”, the younger brother of Alfadakos came to life (based on luchador masks), I changed the name to ANTIO’S because I liked it more and remind me more of a brand name than a pseudonym and so I keep it to this day. My studies are in multimedia and graphics applications.

Where did you grow up and how do you think this has affected your work? I was born and raised in Athens close to downtown so i was familiar with the culture around graffiti from a young age. I surely consider part of my work the landscape of the city as it can be much more marked out in the grey colors that the city prevails. Of course it can be assimilated or destroyed over time and that gives me another reason to continue to create new artworks as long as I can.

What are your most important influences? If you gave yourself a title related to your work on the streets, what would it be? When i’ m out on the streets I’m an urban artist while at home I’m a creative designer. So i cover all my creative needs and sleep care free at night. I had plenty and various influences, primarily design and advertising from 30’s to 50’s adding current twists.

How did you start designing cacti on the streets? Is there a reason - idea behind this? The cacti came naturally as I wanted something that corresponds as an image to ANTIO’S. When I thought about it the first thing that popped in my mind was sculls and cacti! I am no longer limited to cacti since plants in general are inspirational and have a natural movement that can bring something static to life.

Which is the uncovered need in a visual-artist’s life that street art fulfill? If you take the same artwork and place it in a museum and on the road, it automatically changes your perception even though you see the same one. Honestly, my own need is the whole process from the exploration and the search of the spot that calls to you until the last flash of the camera when the project is finished. It is a ritual that I find difficult to meet elsewhere but I imagine everyone has his own. Of course, it is no coincidence that in recent years more and more painters / artists are turning to the road and murals. Everyone will soon find the way that suits them as long as they have patience and, of course, love for what they do.

It is almost legal to dye in the center of Athens. Should there be any restrictions? What’s your opinion on the habit of painting on top of each other while in the past that would be characterized as disrespectful? Even if there were restrictions I don’t think that something would change. Unfortunately, Athens is now a very dirty city from the streets, up to the walls, so it needs a lot of work to recover. Respect in our years certainly does not exist, perhaps only by a few who know why they do what they do and they aren’t the writers of the season. In the old days there were very few people who knew each other, so the respect was mutual. Nowadays, the image that prevails on the streets I think that perfectly depicts the whole situation that defines our society. I’m trying as far as I can not to paint on others artists’ mural, but unfortunately it’s not always easy. When it happens thought it’s for aesthetic reasons, of course, not antipathy.

Your colaboration with Dreyk the pirate has marked you a lot. You have almost exclusively the area below the Acropolis on the side of Plaka. How did it start and why did you choose this area? I believe that the word ‘’exclusively’’ is exaggerating but a majority of my works is undoubtedly in Plaka. We are both lovers of this district, each for his own reasons. We always spent time in Plaka because we stay close to the center so it was quite natural to create a lot there. The world is more uncomplicated and the fact that it has no cars makes it ideal. Honestly, who wouldn’t want to sketch under the Acropolis and then enjoy a cold coffee?

Other collaborations you’ve done or people you admire and wish to work with at the future? From time to time I’ve worked with Greek and foreign like-minded people. Every time the collaboration is unique as stereotype as that might sounds. The people I admire for their work are mostly in other sectors and not street art, so a collaboration would certainly be more complicated, not unlikely to happen though.

You’ve created your own merchandise which you seem to like and which keeps you busy several hours of the day. It’s a move that didn’t happen randomly, and that’s why I chose ANTIO’S to become my creative umbrella on and off road. I have always made various creative projects so I decided to develop it more. It surely needs a lot of hours from the stage of the idea to the implementation and promotion but it covers creative gaps that the road couldn’t. They are projects that vary as you will notice from the Canthora Spraycan to the en Deli t-shirt so they are not always connected to my work on the road but they certainly have common elements. I would like to thank Koumpaki in Psyrri area and Flaneur in Plaka who carry my creations at their stores and all the people who support me.

In ten years from now? I would want to have another interview then and answer on this question! Thank you for having me.

Follow ANTIO’S Tumblr \ Instagram \ Fb Page \ Shop

_

Γραφίστας, εικονογράφος, street artist ή αλλιώς Antio’s. Ξεχωρίζει για τις τοιχογραφίες του στο κέντρο της Αθήνας κάνοντας τους γκρι τοίχους λιγο πιο χρωματιστούς και την πόλη λιγο πιο θετική μια και οι κάκτοι του ειναι πάντα χαμογελαστοί…

Τι έχεις σπουδάσει και ποια η ιστορία πίσω από το όνομα σου; Ξεκινήσαμε σαν ADIOS το 2008 και ήμασταν 3 άτομα. Όλοι με graffiti backround στις αρχές 2000. Τότε δημιουργήθηκε και ο “A senor” ή Αλφαδάκος ένα λογότυπο σε στιλ Grexican που είπε τότε ένας από εμάς. Συμμετείχαμε στην πρώτη Urban art έκθεση της Αθήνας και μετά ο καθένας πήρε τον δρόμο του. Από τότε πέρασα διάφορα δημιουργικά στάδια και ονόματα. Το 2012 αποφάσισα να ξαναζωντανέψω το όλο concept καθώς ήταν κάτι που μου ταίριαζε εξαρχής. Τότε γεννήθηκε και ο “LuchO” ο μικρότερος αδερφός του Αλφαδάκου (βασισμένος στις μάσκες των luchador), άλλαξα και το όνομα σε ANTIO’S γιατί μ´ άρεσε περισσότερο και θύμιζε πιο πολύ brand name παρά ψευδώνυμο και συνεχίζω μέχρι σήμερα. Σπουδές στον τομέα multimedia και γραφιστικών εφαρμογών.

Πού έχεις μεγαλώσει και πώς πιστεύεις ότι αυτό έχει επηρεάσει τη δουλειά σου; Γεννημένος και μεγαλωμένος στην Αθήνα, κοντά στο κέντρο. Όπως είναι φυσικό, ήρθα σε επαφή με το graffiti και τα παρελκόμενα του σε μικρή ηλικία. Σίγουρα θεωρώ κομμάτι της δουλειάς μου το τοπίο της πόλης καθώς μπορεί να αναδειχθεί πολύ περισσότερο μέσα στη γκριζίλα που επικρατεί. Βέβαια, με τον καιρό αφομοιώνεται ή καταστρέφεται, αλλά είναι και λόγος για να συνεχίζω να δημιουργώ καινούριες δουλειές, όσο ακόμα μπορώ.    

Ποιες οι σημαντικότερες επιρροές σου; Αν έδινες τίτλο στον εαυτό σε σχέση με τη δουλειά σου στους δρόμους, ποιος θα ήταν αυτός; Στο δρόμο είμαι urban artist και στο σπίτι creative designer! Έτσι καλύπτω όλες μου τις δημιουργικές ανάγκες και κοιμάμαι τα βράδια ήσυχος. Επιρροές πολλές και διάφορες, κατά κύριο λόγο design και διαφημίσεις από 30’s - 50’s με πινελιές του παρόντος.

Πώς ξεκίνησες να σχεδιάζεις κάκτους στους δρόμους; Υπάρχει κάποιος λόγος - ιδέα πίσω από αυτό; Οι κάκτοι ήρθαν φυσικά καθώς ήθελα κάτι που να αντιστοιχεί ως εικόνα στο ANTIO’S. Τότε που το σκεφτόμουνα, το πρώτο που μου ήρθε στο μυαλό ήταν νεκροκεφαλές και κάκτοι! Πλέον, δεν περιορίζομαι μόνο στους κάκτους καθώς τα φυτά είναι πηγή έμπνευσης και έχουν μία φυσική κίνηση που μπορεί να ζωντανέψει κάτι στατικό.

Ποια ανάγκη δεν καλύπτεται στη ζωή ενός εικαστικού που την καλύπτει η street art? Αν πάρεις την ίδια δουλειά και την τοποθετήσεις σε ένα μουσείο και στο δρόμο, αυτομάτως αλλάζει και η αντίληψη σου, παρόλο που βλέπεις το ίδιο έργο. Ειλικρινά η δικιά μου ανάγκη είναι η όλη διαδικασία από την εξερεύνηση και το μέρος που θα σου κάνει κλικ μέχρι το τελευταίο κλικ της φωτογραφικής μηχανής με το έργο τελειωμένο. Αποτελεί μία ιεροτελεστία που δύσκολα συναντάω αλλού όμως φαντάζομαι ο καθένας έχει τις δικές του. Βέβαια δεν είναι τυχαίο που τα τελευταία χρόνια όλο και περισσότεροι ζωγράφοι / εικαστικοί στρέφονται προς το δρόμο και τις τοιχογραφίες. Ο καθένας αργά η γρήγορα θα βρει το δρόμο που του ταιριάζει αρκεί να έχει υπομονή και φυσικά αγάπη γι´ αυτό που κάνει.

Είναι σχεδόν νόμιμο πια να βάφει κανείς στο κέντρο της Αθήνας. Θα έπρεπε να υπάρχουν περιορισμοί; Περιορισμοί και να υπήρχαν, δεν νομίζω πως θα άλλαζαν κάτι. Δυστυχώς, η Αθήνα πλέον είναι μια πολύ βρώμικη πόλη, από τους δρόμους μέχρι τους τοίχους, οπότε θέλει και αρκετή δουλειά για να συνέλθει.

Στο παρελθόν, το να βάφει (πατάει) ο ένας πάνω στον άλλο, χαρακτηριζόταν προσβολή. Τώρα έχει γίνει συνήθεια. Ποια είναι η γνώμη σου; Σεβασμός στα χρόνια μας, σίγουρα δεν υπάρχει. Ίσως από ελάχιστους που ξέρουν γιατί κάνουν αυτό που κάνουν και δεν είναι writers της σεζόν. Κάποτε, ήταν πολύ λίγα τα άτομα και όλοι γνωρίζονταν μεταξύ τους, οπότε ο σεβασμός ήταν αμοιβαίος. Σήμερα, η εικόνα που επικρατεί στους δρόμους νομίζω χαρακτηρίζει απόλυτα και την όλη κατάσταση εκτός δρόμου. Προσπαθώ, όσο μπορώ, να μην πατάω κανέναν ακόμα και σήμερα αλλά δυστυχώς δεν είναι πάντα εύκολο. Πάντα γίνεται για λόγους αισθητικούς βέβαια και όχι αντιπάθειας.

Η συνεργασία σας με τον Dreyk the pirate σας έχει χαρακτηρίσει αρκετά. Έχετε σχεδόν αποκλειστικά όλη την περιοχή κάτω από την Ακρόπολη, από τη μεριά της Πλάκας. Πώς ξεκίνησε και γιατί επιλέξατε αυτή την περιοχή;   Νομίζω, το «αποκλειστικά» είναι λίγο υπερβολή αλλά σίγουρα η πλειοψηφία των έργων μου βρίσκεται στην Πλάκα. Είμαστε και οι 2 λάτρεις αυτής της περιοχής, ο καθένας για τους λόγους του. Πάντα περνάγαμε χρόνο στην Πλάκα, καθότι μένουμε κοντά στο κέντρο, οπότε ήρθε τελείως φυσικά να δημιουργούμε πολύ εκεί. Ο κόσμος είναι πιο ακομπλεξάριστος και το γεγονός πως δεν έχει αυτοκίνητα, το κάνει ιδανικό. Ειλικρινά τώρα, ποιος δεν θέλει να σχεδιάζει κάτω από την Ακρόπολη και μετά να απολαύσει έναν κρύο καφέ;

Άλλες συνεργασίες που έχεις κάνει ή κάποιους που θαυμάζεις και θα ήθελες να συνεργαστείς στο μέλλον; Κατά καιρούς έχω συνεργαστεί με Έλληνες και ξένους ομοϊδεάτες και κάθε μια συνεργασία είναι ξεχωριστή, όσο στερεοτυπικό και αν ακούγεται. Οι άνθρωποι που θαυμάζω για τη δουλειά τους είναι κατά κύριο λόγο σε άλλους τομείς και όχι στο street art, οπότε μια συνεργασία είναι πιο πολύπλοκη, όχι όμως και απίθανη.

Έχεις δημιουργήσει το δικό σου merchandise το οποίο δείχνει να σου αρέσει και να σε απασχολεί αρκετές ώρες της ημέρας. Πόσο σε έχει βοηθήσει η δουλειά σου στους δρόμους για την προώθηση του, μιας και έχουν ίδια εικαστική ταυτότητα; Είναι μία κίνηση που δεν ήρθε καθόλου τυχαία, γι´ αυτό επέλεξα και το ANTIO’S να αποτελεί τη δημιουργική μου ομπρέλα εντός και εκτός δρόμου. Ανέκαθεν έκανα διάφορα δημιουργικά projects, οπότε αποφάσισα να το αναπτύξω περισσότερο. Σίγουρα, θέλει πολλές ώρες από την ιδέα μέχρι την υλοποίηση και την προώθηση αλλά μου καλύπτει δημιουργικά κενά που ο δρόμος δεν μπορεί να το κάνει. Είναι projects που ποικίλουν όπως θα παρατηρήσει κανείς από το Canthora Spraycan μέχρι το ΕνΝτέλι t-shirt οπότε δεν συνδέονται πάντα με τη δουλειά μου στο δρόμο άλλα σίγουρα έχουν κοινά στοιχεία. Να ευχαριστήσω για την αγάπη και το support το Κουμπάκι στου Ψυρρή και το Flaneur στην Πλάκα που έχουν τις δημιουργίες μου και όσους με υποστηρίζουν, ο καθένας με τον τρόπο του.