Wpadłam na cudzą myśl, w której badanie języka jest porównane do tworzenia asymetrycznego diagramu między systemem analogowym a cyfrowym. Podaruję sobie może wątki o pasmach słyszalnych dla ludzkiego ucha, systemie zapisu (binarny vs analogowy),konwersji, próbkowaniu, bo próbowałam to tu rozpisywać i jednak wyszedł za duży inside jak na fejsa. Ale ogólnie mówiąc, język jest ograniczony przez problem jeszcze sformułowany przez strukturalistów - czasu zapisu i odtwarzania, co uniemożliwia mu dostęp do abstrakcji.
Ta przedziwna filozofia deleuze'oguattariańska wyprowadziła metaforykę geodezyjną by pokazać, że materia języka nie jest ustrukturyzowana tak jakbyśmy sobie tego życzyli. Jest pofałdowana, nierówno wyżłobiona, niekiedy cykliczna, czasami linearna, zrasta się sobą.
Przełóżmy to na system analogowy , który jest słyszalny dla ludzkiego ucha, lecz jest bardziej zbliżony do abstrakcji i niezautomatyzowany.
Próba jego konwersji na dużo dokładniejszą cyfrę skończy się utratą pewnych informacji dźwiękowych. Można więc spojrzeć na język jak na diagram, ze świadomością, że do prawdziwej abstrakcji mogą dostać się jedynie istoty, które nie mają zaprogramowanego ( w genach/w procesie produkcji) zużycia materiału.
