#am18

Chapter 26

Nico's POV

It's been a week since I last went to Jean's apartment. Hindi na rin ako nakapagparamdam sa kanya dahil sa guilt na nararamdaman ko.

These past few days, hindi ko na kinakaya ang mga nararamdaman ko. Sinubukan kong labanan pero wala parin. I really want Jean. Gusto kong mapasakin na sya kahit alam kong hindi iyon pwede.

She's pregnant... at hindi naman ako ang ama.

Pero kahit na ganun, hindi parin mawala sa akin na gustuhin sya. I fucking want to have her and it's driving me nuts! Hanggang sa hindi ko na napigilan ang sarili ko. I kissed her. I can't believe I just did that!

Tuwing nakikita ko kasi sya, para akong hinihila palapit sa kanya. Kahit na alam kong mali iyon, I just can't help it. I love her. God knows how much I do. Pero dahil sa katangahan ko, lalong nahihirapan ngayon si Jean.

I sighed. Fuck! I can still remember what happened. It's playing in my head, over and over. Her soft lips... I can still taste her in my mouth. Damn, how I wanted to kiss her again.

"I'm really losing it." I said to myself.

Para na akong nababaliw. I can't get her out of my head. How she looks like. How she laughs. How she moves. God, I really love her. Pero tangina. Tuwing naiisip ko sya, lagi ring sumasagi sa isip ko si Chris.

That asshole!

Nagpaubaya ako sa kanya dati dahil sabi nya, mahal nya daw si Jean. Nagkaroon sya ng isang malaking heartbreak sa huli nyang girlfriend na si Kaye kaya masaya ako noon na nakapagmove-on na sya. Kahit labag sa loob ko, hinayaan ko syang ligawan si Jean dahil iniisip kong baka infatuation lang ang nararamdaman ko noon para sa kanya.

But it turns out... I do love her.

Kaya umalis ako noon at nagtransfer sa ibang school.

I needed time to forget her. To accept everything. But of course, before I left, nagkasundo kami ni Chris sa isang bagay.

"You better not make her cry. Treasure her well. Cause if you don't... I'll come back for her. And I swear to God I'll take her from you."

That's what I said. But fuck it! Paano pa sya magiging akin ngayon? Kasalanan ko talaga to. I caused my own misery.

Patulog na sana ako nang biglang tumunog ang cellphone ko. Chris' number flashed in the screen. Hindi ko na dapat iyon sasagutin, pero wala sa sariling dinampot ko ang cellphone.

"Nico." pambungad nya.

"What?"

"Nasaan si Eris? Kasama mo ba sya?" he asked in an annoyed tone.

"Bakit ko sasabihin sayo?"

I heard him groan in frustration, "Because I'm asking you. Now... Where is she?"

Natawa nalang ako dahil sa tono ng boses nya. Halatang galit na sya pero bakit ko naman sasagutin ang tanong nya. Alam ko namang aawayin nya lang si Jean. Makakasama lang sa pinagbubuntis nya.

"Why don't you ask her? Dahil wala akong balak sabihin sayo."

"What the fuck, Nico! Sabihin mo nalang! Ako parin ang boyfriend nya kaya may karapatan akong malaman!" tumaas na ang boses nya kaya nag init na din ang ulo ko.

"If you're her boyfriend, ikaw dapat ang kasama nya! Hindi ako! Inaalagaan mo dapat sya dahil puta, buntis sya! Pero anong ginagawa mo? Kung kelan kailangan ka nya, tsaka mo pa sya sinasaktan! I know you're an asshole, pero hindi ko alam na ganito ka pala kagago--"

"Will you shut the fuck up! Wala kang karapatan sabihin yan! Kaibigan ka lang nya! I'm her boyfriend. I'm the father of the child she's carrying. Kaya wala kang pakealam sa problema namin."

"Edi tangina, gawin mo yung trabaho mo!"

Every muscle in my body quivered with anger. My hands clenched into fists as I fight the urge to explode.

It's been a long time since we talked. We were best friends before. Pero ngayon, nalaban kami para sa isang babae.

Alam kong tama ang ginawa kong pagpapaubaya dati. I was saving our friendship, so I convinced myself that Chris can make Jean happy. Pero hindi ko alam na napakatanga ko pala dati para isipin yun.

Oo, sumaya si Jean. Pero nakita ko rin kung paano sya nasaktan sa tuwing nag aaway sila. Nakita kung paano sya umiyak noon para lang sa gagong yun. Tapos ngayon, nahihirapan sya nang mag isa. Napakabata nya pa pero ang laki na ng responsibilidad nya.

She doesn't deserve this.

Kaya kung dati, nagawa kong magpaubaya. Ngayon hindi na. Hindi ko na kayang makitang nahihirapan si Jean. Hindi na ko papayag na tinatrato sya ng ganito ni Chris. I'll fight for her. Kahit pa ipaglaban ko ang mali.

"You don't deserve her, Chris. And damn, I regretted my choice every fucking day."

I heard him laugh. That bastard!

"Ano naman kung hindi? Oo makasarili ako, pero mahal ko sya. At ang sakin, sa akin lang. Naiintindihan mo, Nico?"

My mind went berserk because of his words. Mabuti nalang talaga at sa telepono lang kami nag uusap. Dahil kung kaharap ko sya ngayon, hindi ko na alam kung anong nagawa ko sa hayop na to.

"Sayo sya... sa ngayon. Pero tandaan mo to Chris. Kukunin ko sya. Wala akong pake kahit ikaw pa ang nakabuntis sa kanya, o kahit ikaw pa ang ama ng batang dinadala nya."

Hindi agad nakasagot si Chris kaya mabilis kong ibinaba ang tawag. I growled in frustration. Ngayon palang ako nainis ng ganito sa tanang buhay ko.

But I meant every word I said. Sigurado na ko ngayon. It's time to fight for what I want.

Chapter 27

Eris' POV

Wala na kong nakitang Nico simula nung umalis sya dahil sa nangyare. Mahigit dalawang linggo na syang hindi nagpaparamdam. Tinatawagan ko sya at tinitext pero hindi sya sumasagot sa kahit na ano.

Samantalang si Eroll naman, panay ang paramdam. Minu-minuto syang nagtetext o natawag para lang guluhin ako. Sinabi ko na sa kanyang lubayan muna ako, pero makulit talaga sya. Gusto nya na raw makipagbati. Na hindi na raw ulit kami mag aaway basta kausapin ko lang sya.

Masarap sanang pakinggan ang mga sinasabi nya... kung sana ay totoo lang iyon.

"Jean, hindi ka pa ba makikipagbati kay Eroll?" tanong sa akin ni Michelle.

Nandito silang apat ngayon nila Irene, Sophie at Kristine. Wala raw kasi akong kasama kaya lagi silang nagpupunta.

"Parang ayaw ko pa." simpleng sagot ko.

"Eh pano yan pag umuwi ka? Hindi ba magtatapat ka na sa pamilya mo? Paano kung hanapin ang ama ng bata?"

Bumagsak ang tingin ko sa sahig. Nakaramdam na naman ako ng kaba dahil sa pinaalala ni Michelle.

Dalawang buwan lang ang paalam ko kayla mama na pagstay ko dito sa Maynila. May isang buwan na ako dito kaya sa isang buwan ay uuwi na ako.

Tatlong buwan naman ang tyan ko. At ngayon, masasabi ko na na may pagbabago na sa akin.

Madali pa naman ang pagbubuntis ko. Hindi ako nagsusuka o naghahanap ng kung ano anong pagkain, hindi katulad ng iba. Pero madalas na akong maihi, which is normal naman daw.

Ramdam ko na rin ang pagtigas ng bandang puson ko. Kapag kinapa mo iyon, masasabi mong may laman na talaga. Paminsan minsang sumasakit ang tyan ko, pero siguro dahil lang yun sa paghahanda ng katawan ko sa pagbubuntis ko.

Hindi pa naman masyadong halata ang tyan ko, pero naisip ko nang sabihin sa pamilya ko. Ayaw kong sila pa ang makaalam. Sigurado akong mas mahirap ang magiging sitwasyon kapag ganoon ang nangyari. Kaya may isang buwan nalang ako para ipunin ang lahat ng tapang ko.

"Sorry Jean kung pinaalala ko pa." malungkot na sinabi ni Michelle.

"Ano ka ba, ok lang. Mangyayari din naman yun. Basta ngayon, ayoko munang mastress. Kaya baka sa pag uwi ko nalang kausapin si Eroll."

Tumango naman sila bilang pagsang-ayon.

Nanonood kami ngayon ng movie. Tungkol iyon sa isang malaki at puting robot. Animated iyon at hindi naman drama, pero hindi ko alam kung bakit sunod sunod ang patak ng luha ko. Para na nga akong tanga dahil natawa silang lahat habang ako naman ay naiyak.

Seryoso ang lahat sa panonood nang biglang may kumatok sa pinto. Hindi ko na sila inistorbo kaya ako na ang pumunta.

"Sino yan?" sigaw ko pero walang sumagot.

Binuksan ko iyon ng kaunti para masilip kung sino pero humarang sa mukha ko ang isang bouquet ng bulaklak.

"Ano ba!" inis kong binuksan ang pinto at tumambad sakin ang mukha ni Nico.

Hindi ko alam ang sasabihin ko. Nagulat ako sa bigla nyang pagpunta matapos ang ilang linggo kaya nawala ang lahat ng gusto kong sabihin sa kanya.

Napansin nya ang pagkagulat ko kaya sya na ang naunang nagsalita.

"Ikaw lang ba mag isa?" tanong nya.

Umiling lang ako, hindi parin alam ang sasabihin.

Tumango sya at tinignan ako sa mata, "Can we talk? I mean... outside? Yung tayong dalawa lang sana."

Lumunok ako, pilit na binabasa ang tuyo kong lalamunan.

"S-Sure."

Maingat at tahimik kaming umalis ni Nico nang hindi mahalata ng apat. Nagulat ako nang may naghihintay na kotse sa tapat ng aking apartment.

"Sayo yan?"

Umiling sya, "Kay daddy. Hiniram ko muna habang nandito sa Manila."

Tumango ako. Pinagbuksan nya naman ako ng pinto at umupo ako sa passenger's seat. Pagkasara ng pinto ay umikot naman sya para makapasok na din, pagtapos ay inabot sa akin iyong bouquet kanina.

"Para pala sayo."

"T-Thanks."

Ngumiti sya at binuhay na ang makina, "Saan mo gusto?"

"Uhmm... Basta hindi matao. Ang pangit kasi ng suot ko ngayon."

Tumango naman si Nico.

Naging tahimik ang byahe namin. Hindi ako nakapagsalita dahil sa hiya. Hindi ko rin kasi maintindihan kung bakit ginagawa ito ni Nico.

Para ba to makabawi sa akin? Kasi kung yun nga ang dahilan, hindi na kailangan dahil hindi nya naman ako obligasyon. May sarili din syang buhay. Hindi nya dapat inilalaan ang lahat ng oras nya para sakin.

Tinitigan ko si Nico habang nagmamaneho sya. Hindi ko tuloy maiwasang magtanong sa'king sarili.

Paano kaya kung hindi kami nagkakilala ni Eroll? Paano kung si Nico ang naging boyfriend ko? Ano kayang buhay ang mayroon ako ngayon?

Matagal ko nang kaibigan si Nico kaya kilala ko na sya. Kung yun ang pagbabasehan ko, siguro napakasaya ko ngayon. Wala kaming away, walang sakitan, at walang problema. Pero kahit na ganun, hindi ko magawang kumbinsihin ang sarili ko na magiging masaya nga talaga ako sa kanya.

Dahil kahit na nakikita ko na ang lahat ng maganda kay Nico, hindi ko parin sya nagawang mahalin.

Habang si Eroll... minahal ko agad kahit na walang kasiguraduhan. At ngayon, patuloy ko syang minamahal kahit nakita ko na ang lahat ng pangit sa kanya. Kahit naranasan ko na ang lahat ng hirap, kasama sya.

Mahal ko eh.

Ganun siguro talaga ang buhay. Kasabay ng saya ang sakit. Dahil hindi mo naman talaga maaappreciate ang kasiyahan mo kung hindi ka nakaranas ng hirap.

"Andito na tayo."

Nawala lang ang lahat ng iniisip ko nang magsalita si Nico. Mabilis sya lumabas para pagbuksan muli ako ng pinto.

Nasa tapat kami ngayon ng isang malaking gusali. Hula ko ay isa itong condominium dahil sa napakagrandeng endrada nila. Kahit na nag aalangan ay sumama ako kay Nico sa loob, paakyat sa unit nya.

"Sabi mo kasi sa hindi matao, kaya dito ang naisip ko. Unit ito ni daddy, pero pinahiram nya muna dahil bihira lang naman magamit."

Tumango ako habang pumapasok kami sa loob.

"Ang ganda! Mas maganda pa ata to sa condo mo."

"Yup. Mas malaki kasi ito at mas detalyado."

Iminuwestra sa akin ni Nico ang sofa kaya naupo ako doon. Pumunta sya ng kusina at kumuha ng kape pagtapos ay tumabi narin sa akin. Unti onti na rin akong nasasanay sa presensya nya kaya nung makita kong hindi nya alam ang sasabihin, ay ako na ang unang nagsalita.

"Para saan ba to, ha? Wag mo sabihing may aaminin ka sakin?" biro ko.

Nilingon nya ako. Agad nawala ang ngiti ko dahil sa titig nya.

"N-Nico--"

"I'm sorry, Jean. I just... can't help it."

Sandali akong naguluhan sa sinabi nya pero agad ko ring napagtanto.

Yung kiss ba ang tinutukoy nya?

Nag init ang pisngi ko dahil sa naisip, "A-Ah. Yun b-ba. Wala yun, kalimutan--"

"No, that's not what I mean."

Natigil ako sa pagsasalita at hinintay nalang ang sasabihin nya.

"Totoo nyan Jean... matagal na kong may gusto sayo."

My eyes widened in surprise. Kumabog ang dibdib ko dahil sa kaba kaya hindi ako nakapagsalita.

"I liked you, Jean. Even before Chris. Kaya lang, nagsabi sya sa akin na gusto ka nyang ligawan. Kaya nagpaubaya ako. Inisip kong makakalimutan din kita, dahil akala ko infatuated lang ako. Pero hindi eh."

He focused his eyes on mine as he continue.

"I love you. Napagtanto ko lang yun nung nakita kong masaya na kayo ni Chris. Kaya lumayo ako dati. Pero ngayon... seeing you hurt, makes me want to have you even more. I'm tired of running from my feelings. Mahal kita, Jean. Seryoso ako noong sinabi ko sayong ako ang pupuno sa pagkukulang ni Chris. If you will just let me."

"W-Wait, what?"

Naguguluhan ako. Sa tagal kong kilala si Nico, hindi ko alam na may ganito syang nararamdaman sa akin. Pero bakit nya to sinasabi ngayon? I'm pregnant, for God's sake! Hindi tama itong nararamdaman nya para sakin dahil wala namang maidudulot yun sa kanya. I'll only drag him down with me. Masasayang lang ang buhay nya sa akin.

"Alam kong mahal mo pa si Chris. Pero kung hindi mo na kayang makasama sya, sana pagbigyan mo akong pumasok sa puso mo. I'll take care of you."

"Wait, Nico. This isn't a game. Buntis ako. Alam mo ba ang magiging buhay mo sa akin? Masisira ang kinabukasan mo!"

"The hell I care! Mas mahalaga ka sakin!" hindi na napigilan ang pagtaas ng boses nya dahil sa nararamdaman.

"So, anong gusto mo? Ikaw ang ipapakilala kong ama ng anak ko? Tapos ikaw na ang aako ng lahat? Ganun ba, Nico--"

"Yes."

Natigilan ako sa sagot nya. Even if that sounds stupid, his eyes were serious. Not a bit of hesitation was there. Like it's telling me that his decision was final. But mine was, too.

Papayagan ko syang tulungan ako, pero hindi na kaya ng konsensya ko ang hinihingi nya. Hindi ko kayang idamay sya sa katangahang ginawa ko. I'll pay for my own mistakes. Kahit pa wala si Eroll, kahit pa mag isa lang ako, aakuin ko ang lahat ng mali ko.

Chapter 28

Eris' POV

"No."

Parang biglang nanlumo ang mukha ni Nico dahil sa sagot ko.

"Jean, alam ko kung paano ka trinato ni Chris. He always takes you for granted! Hindi ka na nya iniisip kaya nangyari sayo yan. Pero Jean, ako aalagaan kita. Kaya ko ding mahalin ang batang dinadala mo. Basta hayaan mo lang ako." he insisted.

"Alam mo ba ang mangyayari kapag ginawa ko ang gusto mo? Magkakagulo, Nico! Sayo magagalit sila mama! At paano kung biglang dumating si Eroll, at sabihin nyang sya ang ama? Edi mas lalong gumulo!"

Kahit pa anong sabihin nya, imposible talaga ang gusto ni Nico. Alam kong kapakanan ko ang iniisip nya pero hindi talaga pwede. Hindi ko pwedeng idamay sya dito.

He shook his head, "Kilala ko si Chris, Jean. Kapag sinabi ko sa kanyang ako ang ama ng pinagbubuntis mo, he'll believe me. Oo magagalit sya, pero bandang huli, maniniwala sya at iiwan ka nya."

He paused at mas lalong lumungkot ang mukha nya,

"Ganung klaseng tao si Chris. Paniniwalaan nya ang sasabihin ng iba, pero sarado ang utak nya pagdating sayo. I know you know that by now."

Sandaling akong natahimik. Unti-onti ko naring nararamdaman ang pagtutubig ng aking mga mata.

He's right. Ganun nga ang ugali ni Eroll. He only thinks about himself. Kung ano ang magpapasaya sa kanya, kung ano ang tingin nyang tama. Lahat tungkol sa kanya. At ang masakit, hindi nya alam na nasasaktan ako.

Pero kahit na ganun, paninindigan ko ang desisyon ko. Kahit pa masaktan ako ng paulit-ulit, ayos lang. Sya yung minahal ko eh...

"Masasaktan ka lang lalo sa kanya."

I looked him straight in the eye, making him understand.

"Then so be it."

"Jean--"

"Kung masaktan man ako, edi sige. Kung iwan nya ako, ok lang din. If that's the price of loving him... I can take all of it. Pero hindi ko kayang idamay ka sa paghihirap ko, Nico. Alam kong iniisip mo lang ako, pero hindi mo naman kailangan eh. I can handle it myself... Please, try to understand."

Huminga sya ng malalim. Sa tingin ko ay handa nang sumuko sa usapan namin.

"Ayaw ko lang mawasak ka, Jean... Na kung masasaktan ka ng paulit-ulit, mawawala yung ikaw na kilala ko... I can't forgive myself if that happens."

His words pierced right through me. Nang dahil lang sa mga salitang iyon ay nakaramdam ako ng sakit at takot.

Hindi ko alam kung dahil lang ba iyon sa bigat ng emosyon nya, pero masakit marinig iyon na galing mismo sa kanya. Nico was nothing but good to me. And it hurts seeing him like that, all because of me.

Kasabay nyan ay natatakot ako. Dahil hindi ko naman talaga alam ang mangyayari. Hindi ko alam kung matatanggap ba ako ng pamilya ko matapos kong magtapat. Hindi ko rin alam kung kakayanin ko ba talaga ang lahat ng ito.

I'm 18...

My mind maybe tough. But my heart? I'm not sure.

Pinagmasdan ko si Nico. Nakayuko sya pero kita ko parin ang pamumula ng kanyang mga mata. He's about to cry, pero alam kong pinipigilan nya yun dahil ayaw nyang maging mahina para sa akin.

Nilapitan ko pa sya at niyakap ko ang braso nya. Ramdam ko ang panginginig ng buo nyang katawan. Kaya hindi ko narin tuloy napigilan ang mga luha ko.

"Hey... That's not gonna happen. At kung sakali mang mawasak ako, alam kong ang anak ko ang bubuo ulit sakin."

I smiled, trying to imagine what my baby would look like.

"You don't have to worry..."

Tinagilid ni Nico ang ulo nya at pinatong iyon sa ulo ko. He exhaled a deep breath and calmed himself. Then he nods after a while.

Binalot kami ng katahimikan. Walang nagsalita sa amin dahil parehas naming kinakalma ang sarili.

That was exhausting, emotionally. Pero masaya ako dahil sinabi iyon sakin ni Nico. Nalaman ko ang nararamdaman nya at ang kagustuhan nyang tumulong. Unfortunately, hindi ko nga lang kayang suklian ang mga iyon. All I can do is love him... as a friend.

"Nico?"

"Hmm?"

"Thanks... for loving me."

Nilingon ko sya at ganun din ang ginawa nya.

He forced a smile, then ruffled my hair.

"What's not to love?

Sadali naming tinitigan ang isa't isa, pero naputol iyon nang tumunog ang aking cellphone. Umirap ako sa ere sa pag-aakalang sila Irene lang iyon, pero binalot ng takot ang aking katawan ng makita ko kung sino. Lumakas ang kabog ng puso ko sa kaba, kaya tumingin ako kay Nico. Nagtaka naman sya sa akin.

Lumunok ako at pilit na inayos ang sarili, bago ko sinagot ang tawag.

"H-Hello?"

"Ej!" ang masayang boses ni Mama ang sumalubong sa akin.

"M-Ma! B-Bakit po?"

"Nako nak! Magandang balita! Uuwi ang Tita Eva nyo kasama ang mga pinsan nyo!"

Nanlaki ang mata ko sa gulat, "Ho?! Eh hindi ba nagtatrabaho pa sya sa America? Bakit po biglaan ang uwi?"

Humagikgik si Mama, "Pinayagan kasi syang magleave ng matagal ngayon, kaya ayan at uuuwi bigla! Maganda nga iyon dahil ang tagal na natin silang hindi nakakasama."

Hindi ako sumagot. Pinakinggan ko lang ang mga susunod pang sasabihin ni Mama.

"Oo nga pala, doon nalang daw sila sa katabing bahay titira. Tutal ay wala naman na ang Lola ninyo at ginagawa lang nating imbakan yun. Inaayos na ng Papa mo dahil sa isang araw na ang dating nila."

"Ha?!"

"Oo! Ang saya, hindi ba? Kaya dapat ay mag ayos ka na at umuwi ka na bukas para madatnan ka nila dito, ha! Osige na! Ingat ka jan." tsaka nya binaba ang tawag.

Natulala ako dahil sa sinabi ni Mama.

Bukas? Uuwi na ako?

Paano na yung plano ko? Balak ko pa naman sanang magtapat na pagkauwi ko, pero hindi ko pa kaya bukas! At dadating sila Tita... paano pa ko magkakaroon ng pagkakataong magtapat kung lahat sila nandun?!

"Jean, ok ka lang? May problema ba?"

Binalingan ko si Nico na mukhang nag aalala na sa akin.

"Nico..."

Tumayo sya at nilapitan ako, "What?"

Pumikit ako nang mariin. Sa isang iglap ay naglaho ang plano ko at mas gumulo ang problema ko. Hindi ko alam kung ano ang gagawin ko. Parang ayaw kong umuwi pero kailangan.

Bakit ba kasi ngayon pa nangyari to?!

"I'm screwed..."

Chapter 29

Eris' POV

"Ok ka lang?" tanong ni Nico sa akin.

Tumango naman ako bilang sagot.

Noong tumawag si Mama sa akin ay umuwi rin agad kami ng apartment. Nagpaalam ako kela Irene at nag ayos na agad ako ng gamit kahit na labag sa kalooban kong umuwi. Bukod kasi sa hindi pa ako handa, hindi ko rin maatim na makita sila habang may tinatago akong lihim. Pakiramdam ko ay sinasaksak ko sila ng patago.

"Magiging maayos din ang lahat. Kapag bumalik ang tita at mga pinsan mo sa states ay tsaka mo nalang sabihin."

Tinitigan ko si Nico habang nagmamaneho. Nasa byahe kami ngayon pauwi ng Cavite. Ang sabi nya ay sabay na kaming umuwi, kaya pumayag akong magpahatid. Ako lang naman daw kasi ang dahilan ng pagluwas nya. Kaya kung wala na ako doon ay wala na rin saysay kung magtatagal pa sya sa Manila.

"Pero hindi ko alam kung hanggang kailan sila. Paano kung mahalata na nila ako?"

"You'll be fine. Hindi pa naman lumalaki ang tyan mo kaya hindi yan mahahalata."

Panay ang pag-aassure ni Nico sa akin, pero hindi ko alam kung bakit sobrang kabado parin ako. Dahil ba sa may tinatago lang ako? Hindi ko alam. Pero sana ay mawala na tong kaba ko.

Halos dalawang oras ang byahe namin. Umiikot lang sa akin ang usapan namin ni Nico hanggang sa hindi ko namalayang malapit na pala kami sa bahay.

Kumalabog agad ang puso ko nang makita ko ang arko papasok ng baranggay namin. Lalo pa itong lumalas nang naaninag ko na ang aming pulang gate.

"We're here." sabi ni Nico matapos pumarada sa harap ng bahay.

Lumunok ako at pilit na inayos ang sarili. Pinasadaanan ko pa ng tingin ang suot kong tshirt, tinitignan kung talaga bang hindi halata ang tyan ko bago ako lumabas ng kotse.

Dala na ni Nico ang mga gamit ko. Kaya naman pagkasarado ko ng pinto ng kotse ay tuloy tuloy na kaming naglakad papasok. Nanlamig agad ang katawan ko nang nahawakan ang pinto namin pero pilit kong pinakalma ang sarili para hindi mahalata.

"Tara?" anyaya ko kay Nico.

Huminga ako ng malalim bago binuksan ang pinto. Akala ko noong una ay kapatid ko lang ang naroon. Pero laking gulat ko nang tumambad sa akin si Mama, kasama si Tita Eva pati ang mga pinsan ko sa may sala.

"Oh! Ej!" salubong sa akin ni Mama sabay lapit sa amin.

"Good morning po, tita." bati ni Nico na sinuklian naman ni Mama ng ngiti.

"Kasama mo pala si Nico! Hindi ka man nagsabi. Buti maaga kayo?"

Nagmano ako kay Mama ganun din si Nico.

"Ang aga po kasi nito." sabay turo ko sa katabi, "Galing din sya ng Manila kaya sinabay nya na ako pauwi."

"Mabuti at nagsabay kayo. Salamat Nico, ha?" sabi ni Mama kay Nico.

"Wala pong anuman." sagot naman nito.

"Oh! Si Ej na ba yan?"

Natigil kaming tatlo nang biglang lumapit si Tita Eva sa amin. Bigla akong tinamaan ng hiya at kaba nang makita sya nang malapitan.

"Tita!" nagmadali akong nagmano sa kanya. Masaya akong makita sya pero hindi ko magawang matuwa nang lubos dahil sa takot ko.

Niyakap naman ako ni Tita Eva na mas lalong nagpakaba sa akin.

"Dalaga ka na pero maliit ka parin!" biro nya.

"Tita naman eh!"

Tinawanan nya lamang ako pagtapos ay bumaling kay Nico.

"Oh, eto ba yung kaibigan mo na lagi mong ikinukwento dati?"

Pakiramdam ko ay namula ang mukha ko sa hiya. Yun kasi yung panahong may gusto pa ako kay Nico.

"Opo. Tita si Nico, Nico si Tita Eva. Kapatid sya ni Mama." pagpapaliwanag ko.

"Good morning po. Nice meeting you po." sagot ni Nico at nagmano rin.

"Aba, hindi mo naman sinabing gwapo pala ito. Magalang pa! Dapat ay binoyfriend mo na ito, Ej."

Umirap ako sa kawalan dahil sa sinabi ni Tita. Tinawanan naman ako ni Nico nang makita iyon.

"Halika na nga. Pumasok na tayo at kumain. Ej, puntahan mo na ang mga pinsan mo. Ipakilala mo na rin sa kanila si Nico."

Pumunta na ako sa sala matapos iyon sabihin ni Mama. Nandoon nga ang mga pinsan ko at nakasalampak silang lahat sa sofa. Tumayo lang sila nang makita ako.

Nagulat pa ako noong una nang makita silang lahat. Akala ko kasi ay mga anak lang ni Tita Eva na si Ate Cassie at Rossel lang ang naroon, pero maging ang anak ni Tita Gina na si Ate Ferna, Kuya Ren, Rj at Iya ay naroon din.

"Ej!" sabay na tili ng mga babae, habang ang dalawang lalaki naman ay malawak ang ngiti.

Sinalubong ko silang lahat ng yakap kahit na naiilang ako dahil sa aking tyan. Nagkamustahan din kami pagtapos ay pinakilala ko sa kanila si Nico. Mabilis naman syang nakasundo ng mga lalaki.

"Akala ko si Ate Cass lang at Ross? Pati pala kayo." sabi ko kay Iya.

"Eto kasing si Ate, naexcite nung malamang umuwi sila Tita. Kaya ayan sumugod dito. Dinamay pa kami." sagot naman nito.

Tumango ako at napatingin naman kay Ate Cassie na biglang sumingit.

"Uy Ej, may girlfriend na ba yang si Nico? Reto mo naman ako!"

"Child abuse ka Cass." sabat naman ni Ate Ferna.

"Hoy excuse me! 23 palang ako no! Apat na taon lang tanda namin."

Umirap nalang kami habang natatawa sa kabaliwan nya.

Namiss ko sila. Namiss ko yung ganito na bonding namin. Pero kahit na anong gawin ko ay naiilang talaga ako.

Mga pinsan ko sila. Kahit na matagal kaming hindi nagkita, alam kong kilalang kilala parin nila ako. Natatakot tuloy ako na baka sa sobrang close namin ay malaman nila ang sikreto ko.

Matapos ang mailkli naming kwentuhan ay tinawag na kami ni Mama sa kusina. Nakahanda na roon ang pagkain. Nakaupo narin si Tita Eva at ang kapatid kong si Jacob. Pero dahil sa dami namin, naisip nalang naming kumain sa sala dahil hindi na magkasya ang lahat sa lamesa.

Dala ko ang pagkain ko pagtapos ay umupo ako sa katabing pwesto ni Nico sa sofa. Kanya kanya na rin ng pwesto ang mga pinsan ko.

"Ej, pinaalam ka pala namin kay Tita Elena. Sama ka samin mamaya."

Napalingon ako kay Kuya Ren na biglang nagsalita.

"Ha? Saan?"

"Bar hopping."

Nanlaki ang mata ko, "Hala, pumayag si Mama?!"

Ngayon naman ay si Ate Cass ang sumagot, "Naman! Kami pa! Tsaka magbbonding sila ni Mommy, kaya ok lang yan."

Kabado akong lumingon kay Nico. Tinignan nya rin ako at parang nag iisip rin ng pwedeng sabihin. Napansin naman ni Ate Ferna ang pagtititigan namin.

"Kung may lakad kayo, isama mo nalang din si Nico. Tutal ay kasundo nya naman na ang boys."

"Ako nang bahala kay Nico, Ej." singit pa ni Rj kaya wala na akong nagawa.

Pumayag nalang ako. Hindi nalang ako iinom para hindi makasama sa baby. Kapag nagtaka sila ay bahala na.

Kinagabihan ay nag ayos na ako para sa lakad namin. Ganun din ang ginawa ng mga pinsan ko. Si Nico naman ay umuwi at kikitain nalang daw kaming sa bar.

Faded jeans, tank top at fannel shirt ang sinuot ko. Pakiramdam ko kasi ay mahahalata ang tyan ko kaya dinoble ko na suot. Pagbaba ko ay nakahanda na silang lahat.

"Let's go, let's go!" maligayang sinabi ni Ate Cassie.

Sumakay kaming lahat sa Innova ni Kuya Ren. Ilang minuto lang ay nakarating na rin kami sa bar na napili nila. Hindi iyon magulo katulad ng mga club. Tamang tutog lang at mas kaonti ang tao.

Halatang masaya ang lahat pero ako naman ay problemado. Dati na kasi kaming nainom ng mga pinsan ko kaya baka magtaka sila kapag hindi ako uminom ngayon. Lalo pa akong namroblema nang binigyan na ako ng shot ni Kuya Ren.

Nico, asan ka na ba?!

"Oh, hindi ka iinom? Bago yan ah!" sabi ni Rossel nang mapansin ako. Nilingon naman ako ng lahat kaya mas lalo akong napressure.

"Iinom ako." simpleng sagot ko tapos ay kinuha na ang shot ng Whiskey.

Shit! Paano ko itatapon to nang hindi nila nahahalata? Oh wait... Saan ko pala itatapon?! Nakalimutan kong hindi nga pala kalsada to! Langya naman oh. Dapat pala ay nagdala ako ng plastic!

Ay ewan! Bahala na si batman!

Inilapit ko ang baso sa aking bibig. Pepekein ko nalang sana ang pag inom nang biglang may humablot noon sa aking kamay. Nagtaas ako ng tingin at nakita si Nico na mabilis nilagok ang Whiskey na para sana sakin.

"Nico!"

Inilapag nya ang baso pagtapos ay umupo sa tabi ko. Nakipag-highfive din sya kay Kuya Ren at Rj.

"Ako muna iinom para kay Jean, ha? Kakagaling lang nito sa sakit eh." paalam nya.

"Ha? Bakit hindi mo sinabi, Ej!" sabi ni Ate Cassie.

"Oo nga! Sige Nico, hindi na namin paiinumin." singit ni Ate Ferna.

Nakahinga ako nang malalim dahil dun. Buti nalang talaga at dumating na si Nico. Kung hindi ay mababaliw ako!

Chapter 21

Eris' POV

"Sabi sayo eh, gwapo yung makakakuha sayo." nakangiting sinabi ni Nico sa akin at tsaka kumindat.

Sya yung nakakuha sakin, hindi si Eroll. Pabor man ito sakin, pero hindi ko parin maiwasang masaktan.

Lagi namang ganito eh. Hindi na ko dapat nagtaka. Lahat ng pangako ni Eroll ay hindi nya natutupad. Lahat ng sinasabi nya ay hanggang salita nalang. Dapat ay sanay na ako dito, pero masakit parin pala.

Masakit ang umasa ng paulit ulit.

Tapos nauuwi lang lagi sa wala. Kaya nga nung sinabi nya na paninindigan nya ko, hindi ko magawang maniwala ng husto sa kanya. Oo, mahal ko sya at alam kong mahal nya rin ako. Pero hindi ako naniniwala sa kakayahan nyang ipaglaban ako hanggang huli.

Binaba ako ni Nico sa stage at umupo kami dun sa kaninang pwesto nya. May lima pang candidates sa stage at kasama na doon si Eroll.

Matapos akong matanggal ay may agad nang nagbid para kay Eroll.

"Fifty thousand."

Ang kaninang babaeng naririnig ko na nakikipaglaban sa pagbid sakin ay ang sya ring nakakuha kay Eroll. Hindi ko lang alam kung talaga nga bang binayaran sya para gawin yun, pero hindi ko na inalam. Wala na kong pakealam. Ang mahalaga nalang sakin ngayon ay ang masolusyunan ang problema ko.

"Oh. Inumin mo." sabi sakin ni Eroll.

Isang linggo na kong pinaiinom ni Eroll ng gamot matapos ang auction. Ang sabi nya kasi ay yun din ang pinaiinom nya sa mga tinulungan nya dati, at naging epektibo naman ito. Hindi na ko nagtatanong kung ano yun, basta iniinom ko nalang ang lahat ng ibigay nya sakin. Natatakot kasi akong magtanong. At isa pa, sya mismo ang nagsabing tutulong sya kaya pinanghahawakan ko ang mga salitang yun.

"Ilang buwan na ba?" tanong nya.

Inangat ko ang tingin sa kanya, "Dalawa."

Tumango naman sya.

Dalawang buwan na ang tyan ko. Hindi pa ito halata dahil siguro payat ako,  pero ramdam ko na matigas na ang aking puson. Paghinawakan mo ito ay halatang may laman na. Madalas na din akong umihi na isa daw sa palatandaan na butis ka nga. Ang paminsang pagsakit naman ng tyan ko ay dahil daw sa pag implant ng embryo.

Tuwing nararanasan ko ang mga iyon at naririnig ang eksplinasyon ay lalo lang akong kinakabahan. Hindi ko alam kung magtatagumpay ba ang ginagawa namin kung ganito at parang buhay na buhay na ang dinadala ko.

Matapos kong inumin ang binigay ni Eroll ay tumunog ang cellphone ko. Dali dali ko itong kinuha sa bag at bumungad sakin ang pangalan ni Nico.

"H-Hello, Nico?" nauutal kong sinagot ang tawag. Pakiramdam ko kasi ay naka beastmode na si Eroll na nasa gilid ko.

"Jean! Asan ka? May gagawin ka parin ba? Kelan ba tayo magdedate?"

Nakalimutan ko, isang linggo ko narin palang iniiwasan si Nico. May nakahanda kasing date para sa mga candidates at sa nakakuha sa kanila, pero lagi ko iyon tinatanggihan tuwing nagyayaya si Nico. Bukod sa ayaw kong malaman nya na tinutulungan ako ni Eroll, wala din akong oras para sa mga ganyan.

"May gagawin ako, Nico. Actually, nandito ako kela Irene."

"Irene? Eh kasama ko sila ni Michelle eh."

Para akong binuhusan ng malamig na tubig nang marinig ang sagot ni Nico.

Patay ka Eris! Ang tanga tanga mo kasi eh! Magsinungaling ka pa!

"A-Ah talaga?"

"Nasan ka Jean?" ngayon ay seryoso na ang boses nya.

"Ano, kasi Nico.."

"Nasaan ka?"

Hindi ko na alam kung ano ang sasabihin ko. Magsisinungaling na naman ba ko? O sasabihin ko sa kanya ang totoo? Pero hindi pa man ako nakakapagdesisyon, agad nang hinablot ni Eroll ang cellphone ko.

"She's with me. Bakit? May problema ka ba dun?"

Napa-facepalm nalang ako. Sige, tama yan! Napakatalino mo talaga Chris Eroll Villanueva!

"Don't ever call my GIRLFRIEND'S cellphone, again." inis nyang sinabi at tsaka marahas na binaba ang linya.

"What the fuck, Eroll! Bakit mo sinabi?!"

Ang tanga mo grabe! Gusto ko nalang ipakain sayo tong cellphone ko! At may pa 'girlfriend's cellphone' ka pang nalalaman? Letche!

"What? Ano naman kung sabihin ko?"

Nalaglag nalang ang panga ko sa sagot nya. He's like.. the dumbest genius I've ever met.

Tinalikuran ko nalang sya at baka kung ano pa ang magawa ko sa gwapo nyang mukha. Hindi ko sya kinakausap. Bahala sya sa buhay nya.

Inabala ko nalang ang sarili ko sa paglalaro ng Pou, nang biglang tumabi sakin si Eroll at pinulupot ang ma-muscle nyang mga braso sa baywang ko. Nanigas ako sa kinauupuan ko nang maramdaman ko ang pag kiskis nito sa aking damit.

Holy shit! Holy shit! Bakit kinikilig kang bruha ka?! Pigilan mo yang kalandian mo! Magkaaway kayo ngayon, tandaan mo!

Marahan akong umusog palayo sa kanya. Hindi sya nagsalita pero ramdam ko ang pagkuyom ng kanyang kamay na kanina lang ay nakahawak sa baywang ko. Bumuga sya ng malalim na hininga at tsaka humilig sa sofa.

"You're still mad at me?"

Ramdam ko ang lungkot sa salita nyang iyon.

Namimiss ko na sya. Namimiss ko nang yakapin sya. Alam kong nahihirapan din sya sa mga nangyayari, pero hindi ko lang talaga kayang bumalik kami sa dati lalo na't ngayong ganto kabigat ang problema.

Magkaiba kami ng gustong mangyari ni Eroll. Kung ibabalik ko ang dating closeness namin ay lagi lang din kaming mag aaway dahil dun. Kaya ayoko muna. Hindi ko kailangan ng away ngayon. At pagod na pagod na din akong makipagaway sa kanya. Ang kailangan ko ngayon ay maging malakas ako at panindigan ang gusto kong mangyari. Kaya mas mabuti na yung ganito.

"Hindi na ko galit. Ayoko lang talaga, Eroll. Mas maganda narin yung ganto lang tayo, kesa sa lagi tayong nagbabangayan sa tuwing hindi nagkakasundo."

Hinilamos nya sa mukha nya ang kanyang kamay, "So, ganito nalang nga tayo? Lalayo ka ng lalayo hanggat buntis ka, tapos kapag nalaglag na yung bata ay tsaka ka lang magiging sweet ulit?"

Napalingon ako sa kanya at agad nagsalubong ang mga kilay ko. Hindi ako makapaniwala sa mga sinabi nya.

Oo, totoo'ng yun ang gagawin ko. Pero hindi ba talaga pwedeng pumanig naman sya sakin? Hindi ba pwedeng samahan nya naman ako sa desisyon kong to? Hindi nya ba talaga ako kayang intindihin?

Nangilid ang mga luha ko dahil sa napagtanto. Hindi nya talaga ako kayang samahan sa gusto ko. Talagang maghihintay lang syang bumalik ako sa kanya at magbago ang isip ko.

Ngayon alam ko na.. kung matibay ang desisyon kong ito, mas matibay ang kay Eroll dahil kaya nyang hayaan akong mag isa para lang hindi mabali ang desisyon nyang iyon. Kahit na tinutulungan nya ko, isinisigaw naman ng mga salita nya na hindi ko sya kakampi.

Sa unang pagkakataon..

Naging magkaiba kami ni Eroll.

Umuwi ako sa bahay ng umiiyak. Hindi ko alam kung pang ilang beses na itong nangyare, pero ito na siguro ang pinakamasakit na dahilan ng pag iyak ko.

Hindi na ko nagpakita kela Mama. Nagdire-diretso nalang ako hanggang sa makarating ng kwarto. Sumalampak ako sa kama ko at dun mas bumuhos ang mga luha ko.

Nang dahil sa katangahan ko, nangyayari ang lahat ng to. Nakakainis! Pero alam kong umpisa palang to. At kung hindi maaagapan, hindi lang kami ni Eroll kundi pati ang pamilya ko ay masisira nang dahil dito.

Nakailang sampal na ko sa sarili ko. Pati ang tyan ko ay napagbubuntungan ko na ng galit dahil sa mga naiisip. Paulit ulit narin ang sinasabi ko dito. Nagmumukha na kong tanga, pero hindi ko parin magawang ihinto ang ginagawa ko.

"Wag muna ngayon.. Please, wag muna.. Alam kong wala kang kasalanan dito, pero please.. Sana maintindihan mo. Hindi ko pa kaya. Please.. wag muna."

Napakadami na ng pumapasok sa isip ko. Halo halo na ang nararamdaman ko. Hindi ko na alam kung ano pa ang dapat kong gawin..

Sana matapos na to.

Sana matapos nalang ang lahat ng to na parang isang panaginip lang...

Chapter 22

Eris' POV

Pumasok ako kinabukasan para mag ayos ng iilang requirements. Malapit na kasing matapos ang semester kaya inabala ko na muna ang sarili sa paggawa ng mga iyon. Nang matapos ko lahat ay nakipagkita narin ako kay Eroll para makipagusap tungkol sa mga plano ko.

Buo na kasi ang desisyon ko. I'll abort the baby through surgery.

Bukod kasi sa hindi naman tumatalab ang mga pinaiinom sakin ni Eroll, minsan nalang din sya magparamdam. Like he's telling me that he wants to back out. Hindi ko narin sya pinilit. Kung ayaw nya ay hindi ko rin naman sya mapapapayag. Isa pa, tumatakbo ang oras at mas lalong nabubuo ang dinadala ko.

"Anong gusto mong pag usapan?" matamlay nyang tinanong.

Huminga muna ako ng malalim at binuo sa isip ko ang mga sasabihin.

"Surgical abortion.. Yun nalang ang gagawin ko kaya hindi mo na ko kailangan tulungan."

Natigilan sya sa ginagawa. Bahagya ding nanlaki ang mga mata at nag igting ang kanyang bagang. He look so furious. Yun lang ang masasabi ko dahil kitang kita iyon sa mga mata nya.

"What?" malamig nyang sinabi.

Bigla tuloy akong kinabahan.

"You heard me."

"What the fuck, Eris?! Talaga bang desidido ka nang ipalaglag ang anak natin?!"

Nalito ako sa narinig.

Anong ibig nyang sabihin? I'm already trying to abort it. Bakit ngayon lang sya nagalit? Bakit ganyan sya makasigaw, eh tunutulungan nya nga ako? Dont tell me..

"What do you mean, Eroll?"

Nag iwas sya ng tingin kaya mas lalo akong kinabahan.

"Ilang araw mo na kong tinutulungang iabort ang bata, diba? So bakit mo sinasabi yan ngayon? Sige nga, tell me. Ano yung pinapainom mo sakin?"

Nilingon nya lang ako at hindi nagsalita. Tahimik nya lang akong tinignan.

"ANO YUNG PINAPAINOM MO?!"

Hindi ko na napigilan ang sarili ko. Tumaas na ang boses ko at nangilid ang mga luha. Hindi din sya nakasagot kaya kahit wala pa syang sinasabi ay nararamdaman kong tama ako.

Ayaw kong maniwala, dahil mahal ko sya at alam kong hindi nya kayang gawin yun, pero shit. Niloko nya ko. Pinaniwala nya kong tinutulungan nya ako, pero hindi naman talaga. Masama na nga ang loob ko na hinayaan nya akong mag isa sa desisyon ko, pero mas sumama ito dahil sa pagpapanggap nya. I felt betrayed. I feel like a fool! Puta, nagmukha akong tanga!

"Shit Eris! Sa tingin mo ba kaya kitang tulungan sa plano mo?"

Matalim ko syang tiningnan,"Edi sana sinabi mo nalang hindi yung nagpanggap ka pa! Ginawa mo kong tanga, Eroll!"

Pumungay bigla ang mga mata nya. Medyo huminahon narin ang tono ng boses nya, "I'm sorry. Gusto ko na kasing magkaayos na tayo noon, kaya yun nalang ang naisip ko."

"By fooling me? Grabe. Yun na yung pinakamagandang naisip mo para magkaayos tayo?"

"Sorry.. Ayaw ko lang na mawala ka sakin."

Pumikit ako ng mariin.

Ayaw nyang mawala ako, kaya mas pinili nyang pagmukain akong tanga. Ok lang sana na nagmukha lang akong tanga eh, pero kasabay nun ang pagsisinungaling at magpapanggap nya.

Ang sakit.

"Mas lalo mo lang sinira ang kung anong meron tayo." bumuhos na din ang mga luha ko. Hindi ko na ito napigilan, "Sorry din Eroll.. Pero hindi ko na alam kung kaya pa kitang pagkatiwalaan pagtapos ng ginawa mo."

I left him after that. Hindi na rin ako nagparamdam sa kanya.

Ilang araw lang ang lumipas at nag Marso na, hudyat ng simula ng bakasyon. Pagkatapos kong ipasa ang lahat ng requirements ko ay lumuwas din agad ako papuntang Manila. Mayroon kasi akong apartment doon at naisipan kong doon nalang magbakasyon ngayong summer. Isa sa mga dahilan ay para narin makatakas muna sa mga problema. Sa sobrang bigat kasi ng loob ko ay parang gusto ko nalang umalis at iwanan lahat ng masasamang nangyare.

Pero sino bang niloloko ko? Kahit saan ako magpunta ay dala ko iyon.

"You should have told me na luluwas ka! Para nahatid kita." nag aalalang sinabi ni Nico sa kabilang linya. Hindi na kasi ako nakapagpaalam sa kanya kaya ganyan nalang sya mag alala.

"Malapit na ako, no need to worry."

"Tss. Susunod ako. Baka mamaya mapano ka pa jan."

"Ok nga lang ako. Kasama ko naman dito sila Irene eh!"

"No. Susunod ako jan. Sa ayaw o sa gusto mo." seryoso nyang sinabi tsaka binaba ang tawag.

Napakamot nalang ako sa ulo. Ang kulit nya talaga kahit kailan.

Kasama kong magbabakasyon dito si Irene at Michelle. Gusto daw nila ng bonding eh, tsaka gusto din nilang makumpleto ang tropa kaya sumama sila. Nauna nga lang sila sa akin dahil mas maagang natapos ang klase nila.

Bumaba ako ng jeep sa tamang lugar at agad kong nakita roon sila Irene. Kasama na nila si Sophie at Kristine na kaibigan din namin. Kumaway sila sa akin at sinalubong ako ng yakap.

"My God, Jean! Namiss ka namin!" bungad sakin ni Sophie at Kristine.

"Namiss ko din kayo!"

"Ako hindi kita namiss! Pinaghintay mo kami, bruha ka. Inaamag na kaya kami dito!" pabirong singit ni Michelle.

Natawa nalang ako. At least kahit na may malaki akong problema, andyan parin ang mga kaibigan ko para patawanin ako. Sana nga lang ay hindi nila ako iwan kapag sinabi ko na sa kanilang buntis ako. Ngayong araw ko kasi yun balak gawin. Ayaw ko naman kasing maging mangmang sila sa nangyayare sakin. I just hope they'll understand..

"So saan tayo?" tanong ko sa kanila.

"Maaga pa, kaya dun nalang muna tayo sa apartment mo. Movie marathon?" sagot naman ni Irene.

Tumango ako at nagtungo na kami sa apartment.

Medyo madumi na ito dahil ilang buwan din akong hindi nakaluwas. Naglinis muna kami ng kaonti bago nagluto ng kakainin namin mamaya. Pero habang nagluluto ako ay bigla nalang sumakit ang tyan ko kaya napaupo ako.

Sobrang sakit nya. Hindi ko alam kung paano ito iexplain. Para itong humihilab na parang pinipiga. Ewan ko, basta sobrang sakit lang nito.

Agad lumapit sakin si Irene nang makita akong nakaupo sa sahig. Noong una ay medyo natatawa pa ito dahil akala nya ay nadudumi lang ako, pero nagbago ang mukha nya nang makitang namimilipit ako sa sakit.

"Uy Jean! Ano bang problema?" nag aalala nitong tanong.

"W-Wala. Masakit l-lang talaga yung tyan ko."

"Hindi ka mukhang ok. Guys! Patulong nga dito!" tinawag ni Irene ang iba kaya mabilis silang nagtakbuhan papunta sa amin.

"Uy anong problema? Dysmenorrhea ba?" tanong ni Michelle na simple kong sinagot ng iling.

"Patingin nga." singit ni Sophie at umupo narin sa sahig para icheck ako.

Kinapa nya ang pulso ko at tinignan kung ok iyon. Pagtapos ay pinindot pindot nya ang tyan ko nang bigla syang matigilan sa ginagawa. Hinawakan nya ang mukha ko at inangat iyon sa paningin nya. Biglang nagbago ang ekspresyon ng mukha nya na para bang nagulat at nagtataka sya nang sabay.

Seryoso nya akong tiningnan at tinanong, "May gusto ka bang sabihin samin, Jean?"

Nalito ako sa sinabi nya. Hindi ko yun nakuha kaya napatanong rin ako, "Anong ibig mong sabihin?"

Huminga sya ng malalim. Para bang kinakalma nya ang sarili, "Nursing student ako, Jean. Kaya kung tungkol sa katawan ang pag uusapan, marami akong alam."

Nanigas ako sa kinauupuan. Kinabahan ako at napalunok dahil ngayon ko lang naintindihan ang gusto nyang sabihin.

Ang tanga ko! Bakit nga ba nakalimutan kong nursing student si Sophie! Sa tingin nya palang sakin at sa mga sinabi nya kanina, malamang ay nalaman nya na na buntis ako.

"Ok, nao-OP na ko. Pwedeng paki explain." sinabi ni Michelle na bumasag ng katahimikan.

I have to tell them now. Kailangan na talaga dahil alam na ng isa. At kung hindi ko pa agad sabihin ay baka mas lalo lang silang magalit sa akin. Please. Please, sana maintindihan nila ako..

"A-Ano.. kasi." tumingin muna ako kay Sophie.

Huminga ito ng malalim at tsaka ngumiti sa akin. Biglang nawala ang pagdadalawang isip ko. Naintindihan nya ko. Kaya mas lalong gumaan ang pakiramdam ko.

"Guys.. Kasi.. B-Buntis ako."

Natigilan ang lahat. Walang nagsalita ni isa sa kanila. Hindi ko tuloy alam kung galit ba sila kaya minabuti kong yumuko nalang.

Unang lumapit sakin si Sophie pagtapos ay si Irene. Niyakap nila ako at ramdam ko ang pagtulo ang luha nila sa likod ko. Kumalas sila at magsasalita na sana, kaso hindi iyon natuloy nang mauna si Michelle.

"So, what's your plan?"

Hindi agad ako nakasagot. Binuo ko muna iyon sa aking isip bago ito nasabi.

"I-Ipapa abort k-ko."

Narinig ko ang angal sa kanilang lahat. Nagtatanong sila kung bakit iyon ang gusto ko pero hindi ko na nasagot dahil sa biglang pagsigaw ni Michelle. Hindi namin iyon inasahang lahat kaya natahimik kami at tanging tunog nalang ng piniprito sa kawali ang maririnig.

"BAKIT JEAN?! ISIPIN MO NGA ANG MGA GAGAWIN MO! NAGKAMALI KA NA NG ISANG BESES, WAG MO NANG DAGDAGAN!"

Napapikit ako sa sigaw nya. Sa tagal naming magkaibigan ay ngayon nya lang ako nasigawan ng ganito.

"Maraming beses ko na tong pinagisipan, Michelle. Ito na talaga ang gusto kong gawin."

Iilang mura ang lumabas sa bibig nya. Napatili din sya sa sobrang inis. Hindi na ko magtataka. Masama ang gagawin ko kaya naiintindihan ko ang nararamdaman nya.

Nang kumalma si Michelle ay napatingin kami sa kanya. Masama nya akong tiningnan bago nagsalita.

"Ang sama mo." sabi nya tsaka padabog na umalis.

Chapter 23

Eris' POV

Hindi na ako kinausap ni Michelle nung araw na umalis sya. Dalawang araw na din syang hindi nagpaparamdam sa akin. Sinusubukan ko rin syang tawagan o itext pero hindi sya sumasagot sa kahit na ano. Talagang nagalit sya. Sa tagal naming magkaibigan ay ngayon lang iyon nangyari.

Sila Irene, Sophie at Kristine ay nakakausap ko pa naman, pero hindi pa sila pumupunta ng apartment. Siguro ay may tampo din ang tatlo sa akin. Kaya eto, lagi akong mag isa. Mabuti nalang at tumatawag sakin si Nico, kaya may nakakausap ako kahit paano.

"Lilipas din yan, Jean. Magkaibigan kayo ni Michelle. Imposibleng hindi kayo magkaayos."

Bumuntong hininga ako. Kahit kaonti ay gumaan ang pakiramdam ko dahil sa sinabi ni Nico.

"Sana nga.. Namimiss ko na kasi sila. Lagi tuloy tahimik tong apartment."

"Don't worry, luluwas na ko bukas. Sasamahan kita jan. Tutulungan narin kitang makipag ayos sa kanila."

Napangiti ako, "Thanks Nico."

"No prob. Sige na, aayusin ko muna tong requirements ko para matapos na at makasama na kita!" natatawa nyang sinabi.

"Baliw."

I heard him chuckle, "Baliw sayo! Haha, bye Jean."

"Bye!"

Binaba ko ang tawag pagtapos nun.

Luminga linga ako sa loob ng apartment. Lahat ng pwedeng gawin dito ay nagawa ko na kaya hindi ko na naman tuloy alam kung ano ang gagawin ko para pampalipas oras.

Humiga ako sa kama at pumikit. Sa isang iglap ay pumasok sa utak ko ang pakay ko dito sa Manila.

Kailangan ko nga palang magpa-abort.

Tumayo ako sa kama at mabilis na naghanap sa internet ng mga clinic o ospital na nagsasagawa ng surgical abortion. Marami ang lumabas pero pinili ko ang pinakamalapit at pinakamura sa lahat. Mukhang maayos at mapagkakatiwalaan naman ang ospital na nakita ko kaya nagsimula na akong mag ayos ng sarili.

Matapos kong maligo at magbihis, umalis na ako ng apartment at tumulak na papunta dun sa ospital na napili ko. Halos isang oras lang ang byahe. Nang makarating ako doon, agad akong nagtanong sa counter nila about abortion.

"Miss, kailangan nyo po munang magpacheck-up sa OB bago po isagawa ang procedures. Sa kanya nyo na rin po malalaman kung kailan at ano ano ang dapat nyong gawin." sabi nung nurse na nasa counter.

Tumango ako at nagpa-sign na din para sa checkup.

"Third floor po, room 304."

"Thanks." sabi ko tsaka umalis.

Pumunta ako sa sinasabing room nung nurse. Pagdating ko palang ng third floor ay bumungad na sa akin ang mahabang pila. Puro mga buntis ang narito kasama ang kani-kanilang asawa. May iba na maliit pa ang tyan, pero karamihan ay malalaki na.

Tinamaan tuloy ako bigla ng hiya. Ako lang kasi ang nag iisang bata pa dito, at halos lahat din sila ay may mga kasama.

Napatingin ang lahat sa akin nang naglakad ako patungo doon sa kwarto ng Ob-Gyn. Kahit na nanginginig na ang mga binti ko ay binilisan ko nalang ang lakad papasok sa loob. Sinalubong naman agad ako ng isa pang nurse doon.

"Ano pong kailangan?" tanong ng babaeng nurse.

"Uhm.. Pacheckup po." nag aalangan kong sinagot.

Mukhang nagulat ang babae sa sinabi ko, pero kinuha nya rin agad iyong papel na binigay sa akin kanina at nilista ako sa records nila.

"Hintay nalang po kayo sa labas."

Tumango ako at tsaka lumabas na.

Naghanap ako ng upuan, iyong hindi masyadong kita ng marami. Nakatabi ko doon ang isang babae na buntis din. Malaki na ang tyan nya at parang manganganak na ang itsura dahil sa maasim nyang mukha. Pero kahit na ganun ay maganda parin sya. Sa tingin ko ay nasa bente singko na ang babae.

"Ok lang po kayo?" tanong ko sa kanya.

Nginitian nya ako pero bakas parin ang sakit sa mukha nya, "Ok lang. May onting contractions lang."

Kahit na hindi ko iyon naintindihan ay tumango nalang ako.

"Magpapacheck-up ka rin ba?"

Nilingon ko ang babae kahit na medyo kinabahan sa tanong nya.

"Opo." simple kong sinagot.

Hindi ko maintindihan pero imbis na magulat sya ay nginitian nya pa ulit ako. Pero ngayon, may halong kalungkutan ang ngiti nya. Nagtaka tuloy ako sa biglang pagkalungkot ng babae.

"Alam mo, halos kasing edad mo lang ako noong una din akong nabuntis."

Nanlaki ang mata ko, "Talaga po?"

Marahan syang natawa pero mabilis din iyong napawi, "Oo. 16 ako nung mabuntis sa panganay ko. Ang hirap ng buhay ko nun kasi syempre, bata pa ko tapos nag aaral palang ako ng highschool."

"Eh ano pong ginawa nyo?"

Mas lalong lumungkot ang mukha nya, "Sinabi ko sa boyfriend ko yun. Pero hindi nya matanggap ang pagbubuntis ko kaya iniwan nya ko. Lungkot na lungkot ako, kasi wala na din akong pamilya para sandalan. Kaya ayun.." sandali syang tumigil. "Pinalaglag ko yung bata."

Parang tinusok ang puso ko dahil sa kwento nya. Naguilty ako bigla dahil yun din ang balak kong gawin sa anak ko. Kahit paano ay naiintindihan ko ang pinagdaanan nya, pero hindi ko magawang isipin kung anong klaseng sakit ang nararamdaman nya.

Dahil itong babaeng to, naranasan nya na ang kung anong pwede kong maranasan kapag nagpalaglag ako.

"Kaya ikaw, wag kang magpapadala sa lungkot. Ingatan mo ang anak mo dahil kung walang nagmamahal sayo ngayon, balang araw sya ang gagawa nun. Learn from my mistake. Kita mo, kahit na pangatlong anak ko na ito, hindi ko parin maitago ang sakit ng pagkawala ng panganay ko." dagdag nya pa habang hinihimas ang tyan nya.

Nalusaw ang lahat ng binuo kong plano nang dahil lamang sa sinabi ng babaeng iyon. Hanggang sa makauwi ako ng bahay ay hindi ko iyon maalis sa isip ko. Para kasing saktong sakto iyon sa sitwasyon ko. Para bang alam nyang iyon ang gagawin ko kaya nya ako sinabihan.

Humiga muli ako sa kama at tinignan ang papel na binigay sa akin ng doktor kanina.

Tomorrow. 7am.

Iyon ang schedule ko. Bukas, kapag pumunta ako sa ospital na yun ay matutuloy na ang matagal ko nang plinanong pagpapa-abort.

Kung dati ay buong buo na ang isip ko, ngayon ay nahahati na ito. Hindi ko na alam kung talaga bang kakayanin ko.

Ipinikit ko ang pagod kong mga mata. Matutulog nalang sana ako para mawala ang kung anong bumabagabag sa akin pero biglang tumunog ang doorbell ko dahilan para mapatayo ako. Tinignan ko kung sino iyon at bumungad sakin si Michelle kasama sila Irene, Sophie at Kristine.

Nagulat ako nang nakita sila kaya nautal ako nung nagsalita.

"M-Michelle! Guys! A-Anong ginagawa n-nyo dito?"

Pinapasok ko sila sa loob at umupo naman sila sa sofa. Narinig ko ang pagbuga ni Michelle ng hininga tsaka ito nagsalita.

"Sorry Jean.."

Napangiti ako. Hindi ko alam na mabilis kaming magkakaayos.

"Ok lang. Naiintindihan ko naman kayo."

Tumingin silang lahat sa akin at niyakap ako. May iilang luha na pumatak sa mata ko na agad kong pinunasan.

Hindi ko alam kung paano na ako kapag wala sila. Maswerte talaga ako at nakakilala ako ng mga kaibigang tulad nila. Na kahit may di kami pagkakaunawaan ay mabilis namin iyong naaayos. Kahit na magkakaiba kami ay nagkakaintindihan  parin kami.

"Oh tama na! Ang OA na natin!" sinabi ni Kristine na nagpatawa sa aming lahat.

Matapos namin mag usap ay nagsimula nang magluto ang iba. Malapit na din kasing mag gabi kaya ginutom na sila. Napagusapan na rin namin na dito sila matutulog lahat.

Habang abala ang tatlo sa kusina, tumabi sa akin si Michelle sa sofa. Naiilang ang mukha nya kaya bahagya akong natawa.

"May sasabihin ka?" pang aasar ko.

Sinamaan nya ako ng tingin pero ngumiti rin agad, "Sorry talaga Jean, kung nagalit ako. Hindi ko lang napigilan."

Tumango ako at naghintay pa ng mga sasabihin nya.

"Hindi ko pa nakukwento ito sa inyo, pero dati, inakala ko na nabuntis din ako."

Nagulat ako sa bigla nyang pagkukwento pero hinayaan ko nalang sya at hindi na nagtanong.

"Isang buwan akong hindi nagkaroon noon kaya akala ko talaga buntis ako. At alam mo, naisip ko rin na ipalaglag iyon. Kaya nung sinabi mo na ipalalaglag mo ang baby mo, nagalit ako."

Sandaling tumigil si Michelle. May tumakas din na mga luha sa mata nya pero ipinagpatuloy nya parin ang sinasabi.

"Hindi sayo, kundi sa sarili ko. Siguro naguilty lang ako kasi ganun din ang naging desisyon ko noon. Nainis ako nung marinig ko sayo iyon, dahil minsan ko ring sinabi yun."

"Michelle--"

"Pero ok na ko! Naiintindihan kita. At kahit na alam kong mali, susuportahan kita dahil mahal kita Jean. Kaibigan kita at alam kong walang ibang pwedeng dumamay sayo kundi kami lang."

Niyakap nya ako pagtapos nun, na nagpagaan ng loob ko. Sawakas, nagkaroon na ako ng kakampi.

Chapter 24

Eris' POV

Magkakatabi kaming nakatulog sa lapag ng mga kaibigan ko nung gabing iyon. Kinaumagahan ay maaga akong bumangon para makaligo at makapagbihis na. Hindi ko na sila ginising dahil natatakot akong sasama ulit ang loob nila kapag nalaman nila kung saan ako pupunta.

Hindi ko alam kung gagawin ko na ba talaga ang pagpapaabort, pero pinilit ko parin ang sarili ko na pumunta ng ospital. Kung umayaw ako bigla, aalis nalang ako doon pero ngayong medyo buo pa ang isip ko, pupunta ako.

Pagkarating ko roon ay dumiretso na agad ako sa room ng OB ko. May iilan nang nakapili doon kaya pagkatapos kong iconfirm ang sched ko sa loob ay pinaupo na muna ako.

Kinakabahan ako. Nanginginig ang mga kamay ko kaya pinipisil ko nalang ang mga iyon para pigilan ang panginginig. Inabala ko nalang ang sarili ko sa aking cellphone. Nagpatutog ako hanggang sa di na namalayan ang oras. Tinanggal ko lang ang aking mga earphones nang makitang dalawa nalang ang tao bago ako.

Malapit na ko..

Ugh! Talaga bang itutuloy ko na to? Paano kung magkaroon ng diperensya? Paano kung magkaproblema? Kinakabahan na ako. Magiging successful kaya ito? Please Lord, alam kong mali ang gagawin ko pero sana tulungan nyo ako.

Pumikit ako at tumingala. Huminga ng malalim para mawala ang kabang nararamdaman. At nang iminulat ko na ang mga mata ko ay agad kong nakita ang isang video sa monitor na nakasabit lang sa pader.

Noong una ay hindi ko pa maintindihan ang pinapalabas, pero nang tumagal ito ay napatakip ako ng bibig.

Isa iyong video.. ng abortion.

Pinapaliwanag doon kung paano gawin iyon gamit ang catheter. Isang intrumento na ginagamit at ipinapasok sa matris upang higupin palabas ang fetus o embryo.

  Nanginig ang mga kamay ko na nakatakip ng mahigpit sa aking bibig. Halos maiiyak narin ako dahil sa napapanood pero pilit ko iyong pinipigilan.

Malinaw na ipinapakit doon sa video kung ano ang mangyayari sa fetus kapag isinagawa ang abortion. Kung anong klaseng hirap ang daraanan nila para lang mailabas sila. Kung paano sila unti unting nawawalan ng buhay.

Pumikit ako at pinigilan ang mga hikbing gustong kumawala.

Hindi ako tanga. Alam ko na iyon. Alam ko ang mangyayari sa bata kapag nagpaabort ka.

I've imagine it many times. How it's legs will be torn apart. It's arms ripped off. And it's body crushed into pieces as it goes through the tube..

Ever since I got pregnant, I had sleepless nights because of those thoughts. I had nightmares. Pero mas nakakatakot pala kapag sa ibang paraan mo iyon nakita. Mas masakit pala kapag isinampal iyon mismo sa mukha mo.

Wala na akong naisip gawin kundi tumakbo palayo doon at palabas ng hospital. Ni hindi man lang ako nagsabi doon sa OB ko. Basta nagmadali nalang akong tumakbo.

Nang makalayo ako sa ospital na pinuntahan ay doon lang bumuhos ang aking mga luha. Napaupo narin ako dahil sa panlalambot ng aking mga tuhod.

In the end, hindi ko pala talaga kaya..

Ang buong akala ko ay kaya ko na. Pero kahit na anong gawin ko, takot parin pala ako.

Nagtatapang tapangan ako dahil sa totoo lang.. takot ako sa responsibilidad. Ayaw ko pang bitiwan ang carefree life ko kaya pilit kong iniiwasan ang ideya na magiging magulang na ako.

Takot akong magalit sakin ang pamilya ko dahil ako lang ang inaasahan sa amin lalo na pagkagraduate ko.

Pero sa kabila ng lahat ng yun, mas takot pala akong mawala ang anak ko. Hindi ko kayang ipalaglag sya. Hindi ko kayang makita syang unti unting nawawalan ng buhay. Napakasama ko para maisip yung mga bagay na iyon! Napakatanga ko para maisip na yun ang solusyon sa lahat.

Sumakay ako ng taxi nang nakalma ko ang sarili. Hindi muna ako uuwi dahil may gustong gusto akong puntahan at gawin.

Nagpahanap ako sa driver ng malapit na simbahan. Matagal kaming nag ikot pero worth it yun nang mapunta ako sa Baklaran Church.

Napakalaki nito. Puti ang pintura sa loob at nagtitingkaran ang mga kulay ginto nitong palamuti. Pagpasok mo palang, mararamdamam mo na agad ang prisensya ng panginoon.

Agad akong pumwesto sa harapang upuan at lumuhod. Ipinikit ko ang mga mata at taimtim na nagdasal.

Alam kong napakalaki ng kasalanan ko, Lord. Kahit ako ay hindi ko kayang patawarin ang sarili ko. Pero sana pakinggan nyo parin ang dasal ko.

Naging masama po ako. Sinuway ko ang utos nyo at ang utos ng mga magulang ko. Niloko ko po sila ng matagal. At ngayon naman po, naisip kong ipahamak ang anak ko.

Patawarin nyo ko. Alam kong kasalanan ko ang lahat ng ito. Hindi na ako magdadahilan dahil alam ko sa sarili ko na mali ako. Pero Lord, sana pakinggan nyo parin ang hiling ko.

Wag nyo pong pababayaan ang anak ko. Alam ko pong marami akong nagawa na pwede nyang ikapahamak, pero sana po wag nyo syang pabayaan.

Maging malusog parin po sana sya sa kabila ng pagpapabaya ko sa kalusugan ko. Hindi po sana sya magkaroon ng kumplikasyon kahit sa dami ng bawal na ginawa ko. At sana po ay maipanganak ko sya ng maayos.. kahit na po maranasan ko pa ang lahat ng hirap.. basta't maging ligtas lang sya.

Salamat po.

Pinunasan ko ang mga luha kong tuloy tuloy na umaagos. Pumikit ako. At sa unang pagkakataon ay hinimas ko ang tyan ko, at kinausap ang anak ko na nasa loob nito.

"Nak, pasensya ka na kay mommy ha? Matagal kitang hindi pinansin at inalagaan. Nabigla lang kasi si mommy at naguluhan. Pero simula ngayon, ibibigay ko na sayo lahat ng pagmamahal ko. Hinding hindi ko na hahayaan na mapahamak ka. Ha? Sana mapatawad mo si mommy.."

Tanghali na nang umalis ako ng simbahan. Nagtaxi nalang ulit ako pabalik ng apartment dahil ayoko nang pagurin ang sarili ko.

Malapit na ako sa apartment nang makatanggap ng text ni Nico. Agad kong binuksan yun pero hindi ko pa man nababasa ay tumambad na sya sa harapan ko.

"Nico!"

Umiling sya at tinignan ako ng masama. Alam ko na ang nasa isip nito..

"Saan ka galing?" Seryoso nyang itanong. Nginitian ko naman sya bago sumagot.

"May kinausap lang. And you know what? Naliwanagan na ko. Kaya wag mo na kong sermonan dahil kailangan ko nang kumain para makakain na rin ang baby ko."

Gulat ang mukha ni Nico pero napalitan yun ng saya. Mabilis nya akong niyakap ng mahigpit dahil narin sa sobrang tuwa.

"I knew it. Bandang huli, iiral parin ang puso mo..."

Chapter 25

Eris' POV

"Oh my gosh! Kailangan nating icelebrate yan! Tara na't mag inom!" excited na sinigaw ni Kristine, pero agad din namang kinontra ni Michelle.

"Gaga! Buntis nga si Jean eh, tapos mag iinom tayo!"

"Ay oo nga." nalungkot naman ang mukha ni Kristine. Natawa nalang kami.

Habang nagkukwentuhan sila, bigla nalang tumunog ang phone ko. Napatalon ako sa gulat. Kinuha ko iyon at nakita ang pangalan ni Eroll sa screen.

Sasagutin ko ba? Parang ayaw ko pa. Kapag kasi naiisip ko sya, bumabalik lang lahat ng sakit na naramdaman ko. Ang gusto ko sana ay maging problem-free ang pagbubuntis ko. At hindi yun mangyayari kung andyan si Eroll.

"Sino yan Jean?" tanong ni Nico na nakapagpalingon sakin.

"Ha? Wala." pinatay ko ang phone ko para hindi na ulit sya makatawag.

Buong araw lang na nagkwentuhan ang mga kaibigan ko. Nagplano pa sila ng isang outing para daw marelax naman ako. Napansin kasi nilang puro kami away ni Eroll this past few days.

"Palawan kaya?" suhisyon ni Irene.

"Masyadong malayo. Hindi pwede si Jean kasi baka matagtag sya." sabi naman ni Nico.

"Nagsuggest lang naman!"

Nagulat ako sa pag irap ni Irene sa kanya pero binalewala lang iyon ni Nico.

Lately, napapansin ko rin na madalas mag away ang dalawang to. Hindi ko nga lang natatanong si Irene dahil sa sarili kong problema, pero alam ko na may something.

"May malapit na waterpark sa Cavite. Doon nalang tayo pagkauwi natin. Kung dito kasi sa Manila, mahihirapan tayong maghanap."

Tumango sila sa sinabi ko.

"I agree. Pero kelan ka ba uuwi, Jean? Anong plano mo paguwi? Kelan mo balak sabihin sa mama mo?"

Natigilan ako sa tanong ni Michelle.

Kelan nga ba? At paano? Hindi ko pa alam. Iniisip ko palang na sabihin sa kanila, natatakot na ko. Iniisip ko palang ang magiging reaksyon nila, naninikip na ang dibdib ko.

Paano kung hindi na nila ako tanggapin? Madami na kong nagawang disappointment kela mama, tapos heto't dinagdagan ko na naman.

Namuo ang mga luha ko pero pilit ko iyong pinigilan. Nataranta naman sila Michelle at agad akong inabutan ng tissue.

"Huy Jean! H-Hindi ko naman--"

"Alam ko, baliw! Ok lang ako! Natakot lang."

Naramdaman ko agad ang kamay ni Nico sa likod ko. Hinagod nya iyon at pilit akong pinakalma.

Napangiti ako.

He really has my back. Sa lahat ng problema ko, andyan sya lagi. Pati narin sila Michelle, Irene, Sophie at Kristine. Napakaswerte ko talaga na naging kaibigan ko sila.

Nang gumabi na ay nagpaalam na din sila. Naunang umuwi sila Sophie at Kristine dahil parehas na silang hinahanap ng magulang nila. Si Michelle at Irene ay nagsabay na din. Tanging si Nico nalang ang natira.

"Huy Nico, hindi ka pa ba uuwi? Gabi na oh. Tsaka, saan ka nga pala titira?"

Nagluluto sya ngayon. Ang sabi nya ay ayaw nya akong mapagod kaya nagprisinta sya. Hinayaan ko nalang dahil hindi din naman sya magpapaawat.

"Hindi ko pa alam. Pwedeng sa condo ni Daddy, malapit lang naman. O kaya hahanap nalang ako ng hotel."

Tumango ako kasabay ng paglapag nya ng pagkain sa mesa.

"Kain na!"

Binuksan nya ang kaldero at umusok agad sa mukha ko ang amoy ng tinola. Napatakip ako sa bibig ko.

Bakit ganun?! Nakakasuka yung amoy! Dati naman akong kumakain ng tinola pero nang maamoy ko yung luya, parang umikot yung tyan ko. Ganito ba talaga kapag buntis?

"Uy ok ka lang, Jean?" nag aalalang tanong ni Nico.

Hindi pwedeng hindi ko kainin to. Pinaghirapan to ni Nico. Siguro titiisin ko nalang yung amoy at lasa nya.

"Ok lang. Tara kain na tayo!"

Kahit na medyo nagaalangan, kumuha ng pinggan at kubyertos si Nico. Sinandukan nya pa ako kaya wala na talagang urungan to!

Tahimik kaming kumakain nang basagin ni Nico ang katahimikan.

"Jean, mahal mo pa ba si Chris?"

Halos mabilaukan ako sa tanong nya. Jusko naman! Nasusuka na nga ako sa kinakain ko, tatanungin nya pa ako ng ganyan!

"Nico..."

"I know. I just-- argg!" ginulo nya ang buhok nya, "I just can't stand it. Seeing you hurt. Seeing you cry. Dapat sya ang nasa tabi mo eh. Pero kung kelan kailangan mo sya, tsaka sya wala. Dapat talaga hindi na ko pumayag na makuha ka nya!"

Napayuko ako.

Tama naman talaga si Nico. Dapat si Eroll ang nandito. Dapat sya ang kasama ko dahil laban naming dalawa to. Kami ang naglagay sa sarili namin sa posisyong to. Pero asan sya? Wala.

Hindi ko rin sya masisisi. Sya ang unang nag alok sakin na paninindigan nya ako, pero tumanggi ako. Magulo ang isip ko noon. Nang dahil sa mga desisyon ko, kaya kami nag aaway. Pero sana hindi nya ko sinukuan. Sana sinubukan nya akong intindihin.

Hindi madali ang mabuntis sa ganitong edad. Nakakabigla. Nakakatakot. Pero sino ba naman ako para sumbatan sya? Kasalanan ko rin naman to. Ginawa ko to kaya dapat ay kayanin ko kahit na wala sya.

"Ayos lang ako, Nico."

Nag iwas sya sakin ng tingin, "Damn. Why do you always pretend that you're strong? It frustrates me, Jean... But It makes me fall harder at the same time."

Naglaglag ko ang kutsara dahil sa sinabi ni Nico.

Holy fcking shet! Bakit nya sinasabi yaannn! I swear, ramdam na ramdam ko na ang pamumula ng mukha ko! Gusto ko sanang umalis muna at magbanyo dahil sa hiya, pero bago ko pa yun magawa ay siniil nya na ako ng halik.

Maiinit ang halik ni Nico. Ramdam ko ang sabik at halong lungkot sa mga ito. Alam kong pinangarap ko to dati pero mali to!

"Nico!"

Buong lakas ko syang tinulak. Naawat ko naman sya pero laking gulat ko nang makitang punong puno ng luha ang mukha nya. Maging ang mata nya ay namumula na.

Bakit? Bakit sya umiiyak?

"N-Nico--"

Malulutong na mura ang pumutol sa sasabihin ko.

Matagal na kaming magkakilala ni Nico, pero ngayon ko lang sya nakitang ganyan. Ngayon lang sya umiyak at ngayon lang nawala ang composure nya.

"Kasalanan ko din to eh. Kilala ko si Chris kaya dapat hindi na kita pinaubaya sa kanya. Nakakainis! Naiinis ako dahil ganyan ang nangyare sayo. Dahil ganyan ang kalagayan mo." ginulo nya ang buhok nya at sinapo ang noo, "AND I CAN'T FUCKING DO ANYTHING!"

Nangilid na rin ang luha ko. Nanginginig ang kalamnan ko dahil sa nangyayare kay Nico. Hindi ko alam ang sasabihin ko sa kanya dahil kahit ako ay walang masabi sa sitwasyon ko.

"Nico... It's okay..."

Umiling sya, "No. I'm sorry Jean. Sorry sa nagawa ko. I-I have to go."

Nilapitan nya ako. Akala ko kung ano ang gagawin nya pero hinalikan nya ako sa noo bago tuluyang umalis.

Chapter 16

Eris' POV

"Sana hindi nalang kita pinakawalan.."

"Sana pala, pinaglaban nalang kita.."

"Kung hindi ako naduwag Jean, edi sana.."

"Nasakin ka."

Ughh! Ano ba Eris! Bakit ba hanggang ngayon hindi mo parin makalimutan yun?!

Bumangon ako ng kama at nagpa-ikot-ikot ulit sa kwarto ko. Tatlong araw na kasi ang nakalipas pero hindi ko parin talaga matanggal sa isip ko yung mga sinabing yun ni Nico.

I mean, what the hell diba?! Bestfriend ko, na kulang nalang ampunin na nila mama, ay sasabihan ako ng 'edi sana, nasakin ka..'

Dammit!

Napa-buntong hininga nalang ako at tsaka humilata ulit sa kama. Tinakpan ko ang mukha ko ng unan at pinipilit na kalimutan nalang ang lahat ng yun. Pero hindi ko parin talaga kaya.

"Hindi mo lang alam Nico.."

Hindi mo lang alam kung gaano ko gustong marinig sayo yan dati..

Muli akong bumuga ng malalim na hininga. Yes, me and Nico are bestfriends. Pero bago nangyari yun, I had a serious crush on him. Pero hindi ko yun sinabi sa kanya, kasi kagaya nya, naduwag ako.

He's always an eye-catcher. Lahat halos ng kaklase naming babae ay may gusto sa kanya. Napakagaan nya kasing kasama at napakabait pa. Kaya nung nagkaroon ako ng pagkakataon na maging kaibigan sya, sobra kong iningatan yun. Hanggang sa naging mag-bestfriends nga kami.

Lahat ginawa ko para maging perfect bestfriend nya. Pati narin yung feelings ko, pilit kong tinatago kasi nga ayaw kong mawala yung pagkakaibigan namin. But then everything changed nung ipakilala nya ko kay Eroll.

Nung una inis na inis ako sa kanya, pero di nagtagal narealize ko rin yung feelings ko. Hanggang sa minahal ko na sya higit pa sa pagmamahal ko kay Nico.

Hayy! Bakit ko ba iniisip yung nakaraan? Past is past! Mas dapat kong isipin yung sitwasyon ko ngayon! Ughh! Lintik na Eroll at Nico'ng yun! Mababaliw ako sa kanila ng wala sa oras!

Muli akong tumayo at naglakad papuntang banyo, pero bumalikwas ako pabalik nang marinig kong kumatok ang kapatid ko.

"HOY TE!" sigaw pa nito.

Galit kong binuksan ang pinto, "Baket?" tanong ko rito.

"Nasa baba yung bestfriend mo." tamad na sagot nya tsaka nagsimulang maglakad papunta sa kwarto nya.

"Hoy, sinong bestfriend? Sila Irene?"

Bahagya syang lumingon at sumagot, "Hindi. Si Kuya Nico."

Biglang nanigas ang katawan ko dahil sa sagot nya. Bumilis din ang kabog ng dibdib ko dahil sa kaba.

Holy sht! Bakit sya nandito?! Hindi pa nga ako nakakarecover sa sinabi nya, pumunta na agad sya?! Papatayin nya ata talaga ako eh!

"Jacob! Sabihin mo wala ako!" mahina pero madiin na sabi ko sa kapatid ko bago pa sya makapasok ng kwarto.

"Tch. Nasabi ko na, na andito ka." inis na sagot nya.

"Edi sabihin mo tulog!" utos ko pa pero hindi na sya sumagot at tuluyan nang pumasok ng kwarto nya.

Argg! Nakakainis talaga sya! Ang sarap nyang kapasin, promise!

Nataranta ako dahil hindi ko alam ang gagawin ko. Bababain ko ba sya o hindi? Ugh hindi ko alam!

Naisip kong katukin nalang ang kapatid ko at utusan nalang sana ulit sya, kaya lumabas ako ng kwarto. Pero hindi pa man ako nakakalapit ay bigla nalang akong nakaramdam ng kuryente paakyat sa batok ko. Yung feeling na parang may nakatingin sayo mula sa likod?

Pinihit ko ang ulo ko at tumingin sa likod. Sabi na eh. WRONG MOVE. Hindi nalang sana ako lumabas.

Tumambad sakin ang mukha ni Nico na nakataas pa ang kilay.

"Ganyan ba ang tulog? Ano yan, sleepwalking?" inis at sarkastikong tanong nya.

Pilit akong napangiti, "N-Nico. Hehe.." utal na sambit ko.

Walang pakundangang pumasok sya sa kwarto ko at umupo sa kama.

"Hoy! Kwarto ko to!" sita ko.

"Alam ko. Inaangkin ko ba?" pambabara nya naman.

K. Basag ako.

Wala na tuloy akong nagawa. Kaya umupo nalang din ako sa kama sabay talukbong ng kumot para itago ang hiya ko. Naramdaman ko namang lumipat si Nico at umupo sa sahig sa harap ko.

Nagulat ako nang bigla syang magsalita.

"Bakit mo ko iniiwasan?"

Dama ko ang pagkaseryoso sa tono nya.

Sht. Talagang kailangan nya pang tanungin?

"H-Hindi kita iniiwasan." matipid na sagot ko.

Napabuntong-hininga sya, "Jean, kilala kita. Kung naiilang ka sakin, then fine. Hindi na ko lalapit sayo. But please, wag mong tanggihan ang tulong ko."

Biglang sumikip ang dibdib ko sa sinabi nya. Kaya pinili kong wag nalang sumagot.

Sorry Nico, pero yun na nga ang problema eh. Hindi tulong ang kailangan ko ngayon, kundi kausap. At kung kailangan ko man ng tulong, ibang tulong yun sa naiisip mo.

Hindi ko na kasi naipaliwanag sa kanya ang lahat pagkatapos nung nangyare. Sa sobrang hiya ko kasi nun, bigla nalang akong tumakbo at umalis ng condo nya. Tinetext at tinatawagan nya ko pero hindi ko iyon sinasagot. Hindi ko kasi alam kung paano ko pa sya pakikitunguhan.

Maya maya ay naramdaman kong tumayo sya, at pagkatapos ay pi-nat ang ulo ko.

"Sige aalis na ko. Kainin mo nalang yung dala kong mga prutas. Iniwan ko sa table nyo." malungkot na sabi nya at pagkatapos ay lumabas na ng kwarto.

Bigla kong inalis yung kumot na nakatalukbong sakin at nakita ko pa ang likod ni Nico bago sya tuluyang makaliko.

Gusto ko syang pigilan, pero ayaw gumalaw ng mga paa ko. Hindi ko alam kung nahihiya nga lang ba talaga ako dahil sa nangyare, o natatakot na rin ako na baka ma-disappoint sya pag nalaman nya ang desisyon ko.

Pagkatapos kasi ng lahat ng mga sinabi nya sakin, alam ko na iisa lang ang gusto nyang iparating..

Gusto nya kong protektahan.. at kasama na rito ang dinadala ko.

"Argg! Naiinis ako sa sarili ko!"

Bakit ba kasi nagka-gan'to ang lahat! Hindi ko naman ginusto to ah! Nagmahal lang naman ako.

Muli akong bumuntong-hininga at tsaka humiga sa kama.

"Kung pwede lang sanang bumalik.." bulong ko sa sarili.

Lalo intinamad na bumaba kaya't naisipan kong matulog nalang. Baka sakali mamaya, sipagin na ko. Pero lalo akong hindi nakatulog nang bigla tumunog ang phone ko at nakitang nagtext si Nico.

Nagmadali akong kunin yun at tsaka binasa ang text nya..

Nico:

Are you still happy with Eroll? 'Cause if not, I'm willing to steal you from him.

Chapter 17

Eris' POV

Natulala ako dahil sa tinext ni Nico.

What's wrong with him? Nung una, 'sana nasakin ka', tapos ngayon 'I'll steal you away' na? Aba ayos to.

Kabado akong nagreply sa kanya.

Me:

What the heck are you talking about?

Maya maya lang ay tumunog na din ang phone ko, senyales na nagreply na sya.

Nico:

Tell you tomorrow. I want your answer by that time too.

Bigla akong nakaramdam ng pressure. Dammit. Bakit ba pagulo nang pagulong ang sitwasyon ko?

Natulog ako nang gabing yun ng magulo ang isip. Nagising nalang ako kinabukasan dahil sa katok at sigaw ni Mama na kailangan ko na daw bumangon. Agad ko rin namang sinunod yun.

Nang matapos akong maligo at mag-ayos ng sarili, bumabo na rin ako. Pero laking gulat ko nung may madatnan akong lalaki na nakaupo sa sofa namin.

Kahit nakatalikod sya, kita ko ang buhok nya na nakataas at ang uniform nya na plantsado. Amoy na amoy rin ang humahalimuyak n'yang pabango.

Muli nanaman akong nakaramdam ng kaba, pero buti nalang ay nawala iyon nang magsalita si Mama.

"Oh bilisan mo na EJ, naghihintay si Nico."

Tumango ako at mabilis na kumain. Nahagip pa ng mata ko na napatingin sa akin si Nico pero hindi ko na yun pinansin para mas mabilis akong makakilos.

"Lika na?" aya ko sa kanya nang matapos na ang lahat ng kailangan kong gawin.

Tumango sya at nagpaalam na kay Mama, "Tita, alis na po kami."

Nilingon kami ni Mama sabay ngumiti, "Sige. Mag-iingat kayo ha?" sagot nya at pagkatapos ay lumabas na kami.

Tahimik lang kami habang naglalakad papuntang school. Hindi sya nagsasalita kaya hindi narin ako umiimik. Pero nung mangalahati na kami, binuksan na ni Nico ang topic na ayaw ko sanang marinig.

"Should I tell you now?" tanong nya.

Napa-isip ako bigla.

Tama bang pinag-uusapan namin to? I mean, duh.. May mas malaki akong problema. I shouldn't let myself think about other stuffs. I should just focus on my pregnancy. Kasi alam kong mabilis ang oras, at ilang araw lang ay maaari na agad lumaki tong tyan ko. Kailangan ko nang makaisip ng paraan, with or without Eroll's help.

But I cant help it. When it comes to Eroll, hindi ko talaga mapigilan ang sarili kong hindi ma-involve. Kaya pakikinggan ko ang sasabihin ni Nico. Pero kapag negative yun, I think it's better kung hindi na muna ako magpapagulo sa kanya.

Nakapako ang tingin ko sa daan nang sumagot ako.

"Sure. What's it about Eroll? Bakit sya nasama?"

Rinig ko ang buntong hininga nya at nahagip din ng mata ko ang biglang pagbilog ng kamao nya.

This is not good..

"I saw him yesterday. Pagkauwi ko galing sa bahay nyo." seryosong sagot nya.

"And?" I added.

"He's with Kaye."

Natigilan ako sa paglalakad. Parang nawala rin ang lahat ng emosyon ko sa mukha.

What the. Again?

Ano pa bang meron sa kanila at kailangan pa nilang magkita palagi? Ang alam ko natulungan nya na si Kaye, pero bakit nagkita nanaman sila? Damn, ako tong may problema ngayon pero sya parin ang kasama nya? Tapos na sya ah. Hindi ba pwedeng ako naman?

"Ha. That's great." sarkastikong sabi ko.

Pilit kong tinatago ang nararamdaman ko, pero ramdam parin yun ni Nico.

Napa-pikit sya at tsaka marahang umiling. Kitang kita ko ang awa sa mukha nya.

Well, I can't blame him. Kasi kahit ako, naaawa sa sarili ko. Alam kong kasalanan ko rin to pero, bakit ganito?

"Hindi mo kailangang maawa sakin Nico. It's my fault kaya siguro nagkakaganun si Eroll."

Mukhang nagulat sya sa sinabi ko.

"What are you talking about? Hindi awa to Jean.."

"..NASASAKTAN AKO."

Napatingin ako sa kanya ng may pagkagulat at pagkalito. Pero lahat ng sinabi nyang yun ay naintindihan ko nung magsalita ulit sya.

"Nasasaktan ako na binabalewala lang ni Chris ang babaeng mahal ko."

Parang may biglang kumurot sa puso ko nung sinabi nya yun. Hindi ko na tuloy napigilan ang pagtulo ng luha ko.

I guess Nico, really do love me. But sad thing is, he's not the one I love.

"Hey Jean! Don't cry!" tarantang sambit ni Nico.

"Kasalanan ko lahat to eh. Yung nangyare sakin, yung sakit na nararamdaman mo, pati narin yung galit ni Eroll. Ako lahat ang may kasalanan." mapait na sabi ko.

"No it's not." saglit na tumigil sya sa pagsasalita at bumuntong hininga.

"It's fine, it's not your fault." dagdag nya sabay pinunasan ang nag-iisang luha na tumulo mula sa mata ko.

Marahan akong umiling.

"Hindi mo naiintindihan Nico—"

"No. I get it. I know everything Jean." pagpuputol nya sa sinasabi ko.

Nanlaki ang mata ko at ginapangan ako ng kaba.

M-May alam sya?

Naglakas loob akong tanungin sya kahit na may pakiramdam na ako sa sasabihin nya, "What do you mean?"

He looked straight into my eyes. Seryosong seryoso yung mga mata nya.

"Chris told me that you wanted to abort the baby.."

Nanigas ako sa kinatatayuan ko nung marinig ko yun.

Alam nya na..

Alam mo na din siguro ang susunod na mangyayare Eris?

He'll leave you too. Sino nga naman ang tutulong sa isang katulad ko? Na nagpabuntis tapos ngayon ay magpapalaglag. Ha. It's over. Your friendship's over Eris.

Mapait akong ngumiti at hinintay ang alam kong mga sasabihin nya.

Pero nagulat ako nang iba ang lumabas sa bibig ni Nico.

"I won't leave you like what he did. Kung yun ang iniisip mo."

Napatingin ako sa kanya, at naabutan syang nakangiti ng matipid.

Ngumiti sya sakin, "Diba nga sinabi ko, I'll steal you away? Ibig sabihin nun Jean, ako na ang mag-aalaga sayo. Ako ang magpupuno ng pagkukulang nya. At ako narin ang gagawa ng mga hindi nya magawa para sayo."

Tuluyan nang bumagsak ang mga luha ko. Napayakap tuloy ako sa kanya at tsaka humagulgol.

Shit ka Nico Sebastian! Bakit ba ang bait bait mong hinayupak ka!

"Tangina mo naman Nico eh! Baka lumagpas ka na sa langit nyan!" umiiyak na sigaw ko sa kanya. Natawa naman sya dahil dun.

"Hindi ako ganun kabait Jean. Kasi kahit na alam kong mali, aagawin talaga kita sa kanya."

Chapter 18

Eris' POV

Its okay baby, I'm here. Don't be scared..

Sabi ng bidang lalaki sa binabasa kong novel.

"YIIIIIEEEE!"

Bigla tuloy akong napatili ng malakas. Kasi naman eh! Sobrang nakakainlove talaga sya! OMFG yung feelings ko!

"Hoy wag ka ngang tumili masyado! Nagseselos ako."

Napatingin ako sa nakakunot noong si Nico. Halata mo ang pagka-irita sa mukha nya. Kaya medyo napangiti ako.

Pero agad nawala ang ngiti ko nang biglang magsalita si Paul..

"Myloves nagseselos rin ako."

Gusto ko sanang pigilang magmura dahil sobra na kong bad image dito, pero hindi ko parin mapigilan.

"Tangina mo Paul Pormé, manahimik ka na at baka mapatay kita!" banta ko sa kanya pero hindi sya nagpatinag.

"Mapatay sa.... pagmamahal?" asar nya tapos ay kumindat pa at dinilaan ang labi.

Bigla akong nangilabot at nandiri sa ginawa nya. Sht! Juskolurd, patawarin nyo nawa ako kung talagang mapatay ko nga ang taong to.

Humagalpak ng tawa si Daven nang makita ang reaksyon ko.

"Baho mo Paul! Manahimik ka nalang!" pagta-trashtalk nya sa kaibigan.

"Yeah. Just silent down!" dagdag pa ni Keifer.

My gosh! Pano ba ko natropa sa mga to?!

"Please. Manahimik nalang kayong lahat." inis na sambit ko.

Akala ko tatahimik na sila pero humabol pa si Keifer.

"Ok. I will silent down." sagot nya kaya nagtawanan nanaman silang lahat.

Isang linggo na ang nakalipas. Dumaan ang birthday at monthsary namin ni Eroll pero ngayon ay hindi parin kami nakakapag-usap. Well, hindi nya rin naman ako naaalalang pansinin kaya pinipilit ko nalang din syang balewalain para mas makapag-isip ako.

"Uy Jean, hindi ka pa ba papasok?" tanong ni Daven.

"Di pa. Baka hindi na nga eh, wala naman kasing ginagawa."

Halos isang linggo narin akong nakatambay dito sa dorm nila. Malapit na kasi ang valentines day kaya abala ang school sa mga pakulo nilang programs.

"Ay oo nga pala, Valentimes na. Hehe." singit ni Paul.

Napatingin ako sa kanya, "It's Valen-tines, Paul." pagtatama ko.

"Valentimes nga!"

UGH! Gosh. I should've just stayed with Michelle and Irene.

"By the way Eris, hindi ba kayo magsasama ng boyfriend mo sa valentines?" nakakapagtakang tanong ni Keifer.

What's up with him? Hindi naman sya ganyan ka chismoso dati?

Sasagot na sana ako pero biglang sumagot si Nico at sya na ang nagsalita para sakin.

"Nope. She's with me on valentines."

Kahit na nakatalikod sya ay ramdam ko na medyo may pagka-irita sa sagot nya. Tuwing napag-uusapan kasi si Eroll ay naiinis na sya.

"Nga pala Keif, bakit nga pala Eris ang tawag mo kay Jean? Ikaw lang kasi naiiba samin." dagdag ni Nico sa sinabi nya.

"Wala naman. I just think it's cuter."

Nanlaki ang mata naming lahat at napatingin sa nagP-PSP'ng si Keifer. Pati narin ang busy sa paglulutong si Nico ay napatingin na rin. Hindi ko alam kung saan ako mas magugulat. Kung sa sagot nya ba o sa pagkakasabi nya nun in straight english.

Nung namalayan ni Keifer ang mga titig namin, takang taka nya rin kaming pinasadaanan ng tingin.

"What?" pa-inosenteng tanong nya.

Nagkibit-balikat nalang kaming lahat. Wala rin naman kaming mapapala kung tatanungin pa namin sya. It's Keifer mga dude, masisira ang ulo nyo bago nya pa kayo masagot.

Pero sa kabila ng hindi namin pagpansin, halata parin ang hindi mapakaling si Nico. Problema kaya nun?

Kinahapunan ay dumating din sa dorm sila Irene at Michelle galing sa kanilang klase. May dala pa silang pizza at drinks. Siguro ay tatambay narin dito dahil nga wala na masyadong ginagawa sa school.

"Kamusta sa school?" tanong ko sa kanila.

"Ayun, school parin." sagot naman ni Irene.

Tiningnan ko lang sya ng masama at binalingan nalang si Michelle dahil alam kong wala rin naman akong mapapala kung sya ang kakausapin ko.

"Wala, busy lang sa programs. Bukas nga pala kailangan daw present ang lahat. Magmi-meeting by department kasi pipili ng candidates."

Nagtaka ako sa sinabi ni Michelle. Candidates? Para saan kaya?

Mukha namang nabasa nya kung ano man ang nasa isip ko kaya mabilis din s'yang sumagot.

"Auction."

Lalo lang akong naguluhan.

"Auction? Eh bakit kailangan ng candidates? Wala din namang ganun dati ah? Tsaka ano tayo, mayayaman para magpa-auction sila?" reklamo ko.

Oo private ang school namin pero hindi naman ibig sabihin nun ay lahat ng estudyante ay mayaman.

"Hindi ko nga alam eh. Ang alam ko lang, yung mga candidates ang mismong io-auction. Tsaka may twist daw yun, hindi puro pera." paliwanag ni Michelle.

"Uy parang maganda yun ah! Pwede outsider?" tanong naman ni Daven. Malamang para makapangbabae.

Eto kasing sila Daven, Paul at Keifer ay galing sa mayamang pamilya tulad ni Nico at Eroll. Mukha lang silang dugyot pero pare-parehas silang may class. Ang alam ko nagdorm lang sila para matakasan ang araw-araw na talak ng mga magulang nila. Well, kung mayaman din naman ako, yun din ang gagawin ko.

"Oo ata. Pwede din daw sila makisali sa auction, kasi sabi ng school mas makakakuha daw sila ng donations."

Tumango tango ako sa sinabi ni Michelle. I guess masaya nga yun?

The next day, muli nanaman akong sinundo ni Nico sa bahay. Simula kasi nung umamin sya sakin, lagi nya na tong ginagawa. Parang nanliligaw ba? Pero para sa amin, way nya lang yun para mas mabantayan ako. Baka daw kasi bigla nalang akong tumalon sa hagdan kapag desperado na talaga ako.

"You ready?" tanong nya.

"Uhm." sabay tango ko.

As usual, naglakad kami papuntang school. Yun kasi ang request ko. Pero bago pa man kami makapasok ng campus ay agad may bumungad sa'ming isang lalaki. Matikas ang tayo nya habang naghihintay sa tabi ng gate.

Si Eroll.

Nang mas makalapit kami, nalipat ang tingin nya sa direksyon namin at agad nagtama ang paningin naming tatlo. Kumunot ang noo ni Eroll at kita ko rin ang pag-igting ng panga nya, habang si Nico naman ay biglang nag-iba ng tindig. Yung para bang handa na sya sumugod, anytime.

"Nico." bulong ko sabay hawak sa kamao nya na kanina pa gustong manapak.

"Don't worry. I still got my composure. Basta't wag ka lang nyang babastusin."

Sinabi iyon ni Nico pero hindi parin ako mapakali. Oo may tiwala ako sa kanya, pero kay Eroll.. wala.

"Bakit kasama mo yan?" malamig na tanong nya na tinutukoy si Nico.

Hindi ko sya sinagot at nagsimula nalang maglakad, pero pinigilan nya ko at hinawakan sa pulso. Pagkalapat na pagkalapat ng kamay nya, ay naglapat din ang nanginginig na kamay ni Nico sa braso nya. Nakita ko pang bahagya nyang nilagyan iyon ng presyon.

"Bitawan mo si Jean, Chris." sita nya kay Eroll.

Agad nag-init ang sitwasyon.

"Hindi ko alam na pwede na palang mangialam ang bestfriend, sa away ng magkasintahan." inis na sagot naman nito.

"Binigyan mo ko ng pagkakataon na mangelam simula nang basagin mo ang usapan natin."

Tumalim ang titigan ng dalawa at nakita ko pa na medyo nag-iba ang timpla ng mukha ni Eroll. Dahil sa takot ko na baka mauwi nga ito sa suntukan, padabog kong hinila ang kamay ko para malipat ang atensyon nila sa akin.

"Hindi ako magsasalita ng kahit na ano tungkol sa inyo ni Kaye, kaya sana Eroll, wag ka ring makisalo sa kung anong meron sa'min ni Nico." malamig na sabi ko at tsaka tuluyan nang umalis. Pero bago ako makalayo, nakita ko pa ang panglulumo sa mukha ni Eroll.

Sinundan ako ni Nico at hinatid sa classroom namin. Nang makapasok ako, agad akong tinawag ni Joseph at pina-upo sa tabi nya. Pakiramdam ko ay may gusto syang sabihin pero hindi nya yun lagi tinutuloy.

Maya maya lang din ay dumating na ang prof namin dala-dala ang isang maliit na box. Pinaliwanag nyang may laman iyong mga numero na bubunutin ng kung sino man ang mapiling candidates.

"Okay class. Now I need you all to be serious. Wag nyong haluan ng kagaguhan ang pagboboto ng candidates, okay?" natatawang biro samin ni Ma'am kaya nagtawanan ang lahat.

"Let's start with the guy first. Any suggestions?"

Marami ang nagtaas ng kamay sa mga babae at itinuro ang kani-kanilang crush. Marami rin ang lumabas na pangalan pero sa huli ay si Joseph ang napili. Gwapo rin kasi at talented sya kahit na minsan ay may pagkagago.

"Now for the girl." sambit ni Ma'am hudyat na pwede nang magtaas ng kamay para mag-suggest.

Pagkasabing pagkasabi nun ni Ma'am ay agad na lumipad ang kamay ni Joseph pataas at nangingiti pang sumigaw.

"Si Eris Jean po Ma'am!"

Nanlaki ang mata ko at agad napasigaw.

"What?! Hey Seph, don't start or I'm really gonna kill you!"

Tiniwanan nya ko at tinignan, "I'm serious Jean!"

Naghiyawan ang mga kaklase kong lalake na kina-inis naman ng mga babae. Pero bantang huli ay wala din silang nagawa dahil wala nang nagsuggest galing sa boys.

"Oh. Wala na? Well then, Miss Salvador, you're our female representative."

Nalaglag ang panga ko sa sinabi ni Ma'am.

WHAT THE HECK! ARE THEY JOKING?!

Chapter 19

Eris' POV

"You're so dead Joseph! Ugh! Bakit kasi sa dinami-dami ng babae, ako pa talaga napili mong pagtripan?!" sigaw ko sa kanya.

Kanina ko pa inaaway ang isang to dahil sa pagvovote nya sakin bilang isa sa mga candidates ng auction. At sa dami na ng mura na naibigay ko sa kanya, hanggang ngayon ay tinatawanan nya parin ako. Bakit ba kasi kailangang ako pa?!

"Jean, hindi kita pinagtripan. Tsaka alam naman ng lahat na ikaw lang ang suitable maging representative natin. Nakita mo, wala ngang umapila diba?" natatawang sagot nya.

"Kahit na!" at tsaka marahas na nagtakip ng mukha.

Ang dami dami kong problema ngayon, tapos eto nadagdagan pa!

"What's the big deal? Makakasama naman natin si Eroll dun eh." wala sa sariling sinabi nya.

Napatingin ako dahil sa gulat. What? Eroll's gonna be there?!

"Saan mo nalaman?"

"Uhh, duh? He's popular?"

Nanliit ang mata ko sa kanya. Oh right. He's popular with the girls. Sino nga naman ang iboboto nila, kundi si Eroll lang. Fuck him and his charisma..

"Speaking of Eroll, ayun pala sya oh."

Nilingon ko ang direksyong tinuturo ni Joseph at namataan ko dun ang isang lalaking papalapit sa amin. God, he's still looks cool even when I'm mad. Bakit ba kahit anong gawin ko, hindi ko parin maiwasang hindi ma-attract sa kanya?

"I better leave you two alone. Bye Jean." paalam ni Joseph at tsaka umalis na.

Hindi ko alam kung aalis ba ko sa kinatatayuan ko o hindi. Ewan ko pero naestatwa lang ako dun. Gustong maglakad ng paa ko paalis, pero ayaw itong payagan ng utak ko. Kaya ang nagawa ko lang ay ang titigan si Eroll hanggang sa makalapit sya sakin.

"Can I talk to you?" tanong nya habang nakatingin sakin ang mga mata nyang nanghahalina.

Nag iwas ako ng tingin sa kanya.

"Naguusap na tayo, diba?"

Bumuntong hininga sya, "In private." sambit nya.

Gustong gusto kong sumama sa kanya, pero hindi ko parin matanggal ang galit ko tuwing naiisip na nagkikita pa sila ni Kaye.

"I'm busy Eroll. Some other time.." sabi ko at akmang aalis na sana nang pigilan nya ko at hawakan sa siko.

"Busy with what? Studies? or Nico, perhaps?" sarkastiko nyang tanong.

Nilingon ko sya at pinagtaasan ng kilay.

I'm pissed. Sa tono ng pananalita nya, parang sinasabi nya na ang landi ko dahil nasama ako kay Nico. Samantalang sya naman tong laging may kasamang iba. Am I wrong for asking comfort from my bestfriend? Kung andito sya para sakin, edi sana hindi na ko lumapit kay Nico, hindi ba?

"Let go. Wala ka na dun kung ano o sino man ang pinagkakaabalahan ko." matigas kong sinabi sa kanya.

Nakita ko ang pagkairita at pagkainis sa mga mata nya. Ang akala ko nga ay sasagot pa sya pero maharan nyang binitawan ang siko ko at tsaka naglakad nalang palayo.

It's better this way. Kasi kahit naman kasama ko sya, hindi nya naman ako tuturuan. Hindi nya ko maiintindihan. Lalo lang kaming magkakasakitan kaya mas maganda nang malayo kami sa isat-isa.

Isang linggo pa ang lumipas. Isang buwan at kalahati na ngayon ang tyan ko. Hindi parin kami nag-uusap ni Eroll, pero mabuti yun kasi mas nakagawa ako ng paraan. Nakahanap ako ng isang clinic kung saan nagsasagawa sila ng abortion. It's illegal, I know. Pero dahil may kakilala ako dun, nagawa naming makausap ang isa sa mga midwife doon. Almost 7 weeks na ang tyan ko kaya kailangan na daw ng D & C, or dilation ang curettage. Yun yung pagpapasok ng isang tube at pag-suck-out ng fetus from your uterus.

Inaamin ko, natakot ako nung sinabi yun sa akin. Hindi ko alam kung kakayanin ko ba yung procedure o kung kakayanin yun ng konsensya ko. Oo takot ako sa pamilya ko at alam kong ayaw ko sa pagbubuntis kong ito, pero meron sa isip ko na nagsasabi na hindi ko dapat to gawin. Hindi ko na alam ang gagawin ko. Gusto ko, na ayaw ko.

"Sigurado ka ba na gagawin mo yun?" tanong sakin ni Dianne. Sya yung kakilala ko na minsan nang pumunta dun sa clinic para samahan ang kaibigan nyang magpa-abort.

Tinignan ko sya pero agad din akong nag iwas ng tingin.

"E-Ewan ko." kabadong sagot ko.

"Tandaan mo Eris, hindi nalang dugo yan."

I know. I know that. It's almost 7 weeks at alam kong unti-onti nang nagkakaroon ng hugis at mukha itong dinadala ko. Hindi nalang sya basta dugo. Siguro isa narin yun sa mga dahilan kung bakit natatakot na ko ngayon.

Umuwi ako at pinag isipang mabuti ang sinabi sakin nung midwife. Alam kong magiging masakit yun, pero ang isa pa sa mga inaalala ko ay yung pagtapos ng procedure. Sabi nya kasi, maaaring mag-iba ang itsura ko. Maaaring mangayayat ako at duguin. Pag nangyari yun, mahahalata ako panigurado ni Mama at Papa.

Ughh! Bakit ba ganito ka komplikado ang lahat!

Humiga ako sa kama at nagtakip ng unan. Iniisip kong tawagan si Nico pero alam kong magagalit lang yun pag nalaman nya to, kaya minabuti ko nalang na manahimik. Siguro dapat ko nalang isipin yung auction bukas.. It's almost valentines, pero wala parin si Eroll sa tabi ko. If he could only understand..

- - - - - - - -

"Gather up people! Marami pa tayong ipa-practice!" sigaw nung instructor namin.

Nandito ako ngayon sa school para sa practice namin. Mamaya na kasi yung auction at kailangan daw alam namin kung saan kami pupwesto.

"Sir, wala pa po yung iba. Just give us 10 minutes, hahanapin po namin sila." sagot naman nung isa sa mga student council.

"Okay. Bilisan nya lang. 10 minutes before practice!" sigaw ulit nung instructor.

Bumaba ako ng stage at pumwesto nalang sa gilid. Ayaw ko kasing masyado akong agaw-pansin. Sumandal lang ako sa may dingding at ininom ang tubig na dala ko nang may kumausap sakin. Isang lalaking makisig at matangkad. Kasa-kasama nya pa ang mga kaibigan nya na nasa likod nya. Isang babae at isa pang lalaki.

"Hi. You're Eris right? Eris Jean Salvador?" tanong sa akin.

"Uhh.. yup." nagaalangang sagot ko.

Bakit kaya ako kinakausap ng mga to? I don't look familiar to me..

"I'm Eric. This is Sarah at Justin." sabay turo nya sa mga kaibigan nya. Nginitian ko lang sya at bumalik na ang tingin ko sa tubig na hawak ko.

"So, you're that bitch who stole Eroll from Kaye?"

Nagulat ako sa tanong na yun at agad akong lumingon sa kanila. Naabutan ko pang nakataas ang kilay nung Sarah sa akin.

"Excuse me?"

Ngumiti pa ito sa akin bago ulit nagsalita, "Sabi ko, ikaw yung bitch na umagaw kay Eroll."

Natawa pa sya ng kaonti sa sinabi nya, ganun din ang mga kaibigan nya.

Hindi sila mukhang Accounting students kaya malamang hindi nila kaklase si Kaye, pero sigurado akong kaibigan nya ang mga ito. Bukod kasi na pare-parehas sila ng ugali, ay kilala nila ako.

"Bitch? Are you referring to me, or yourself?" pang-iinsulto ko na lalong tinawanan ng mga kaibigan nya.

Nanlisik ang mata ni Sarah na pinalipat lipat nya sakin at sa mga kaibigan nya.

Kung balak nya akong pahiyain, siguro dapat ay handa rin syang mapahiya dahil hindi ako papayag na hindi lumaban.

"Ang kapal ng mukha mo!" sigaw nya sa akin pero hindi ako natinag.

"At least hindi kasi kapal ng make-up mo." natatawang sabi ko.

"You!"

Naglakad sya ng mabilis papunta sakin at ambang sasampalin na ko. Hinanda ko narin ang sarili ko para sampalin din sya pero laking gulat ko nang may kamay na biglang humatak sa pulso ni Sarah. Inakala ko na isa yun sa mga kaibigan nya pero agad na nanlaki ang mata ko nang si Eroll pala iyon.

"E-Eroll?!" gulat na sambit ni Sarah.

Lumapit sakin si Eroll at pinagtaasan ako ng kilay. What's his problem?

Pagtapos ay hinarap si Sarah at tinitigan pa nang masama.

"Don't call me by my second name. Hindi tayo close." mayabang na pagkakasabi neto.

Mukhang napahiya ng husto si Sarah sa aming dalawa kaya dali-dali nyang hinila yung mga kaibigan nya palayo. Hinarap muli ako ni Eroll matapos makaalis yung tatlo.

"Hindi ka man lang ba magpapasalamat sakin?" nakangising tanong nya.

Oh God, how I miss this guy. Kahit na sa kabila ng arogante nyang ugali at excessive self-confidence, nagagawa ko paring mahulog sa kanya. He really never fails to make me fall in love.

Napangiti ako sa tanong nya pero agad ko 'yong binawi nung naalala kong galit nga pala dapat ako sa kanya.

"Kaya ko naman yun eh, sumingit ka lang."

Nalaglag ang panga nya sa sinabi ko.

"That's so sweet of you, babe." sarkastikong sagot nya.

Totoo naman ah! Kaya ko yun, sumingit lang sya! Tapos ngayon ako pa may utang na loob? Wow.

"I better go, may practice pa." palusot ko para makaalis.

"Uh-huh. Kasama ako dun at ang pagkakaalam ko, wala pa yung instructor."

Nasapo ko ang noo ko dahil sa sagot nya. Ang tanga mo talaga Eris! Kasama nga pala sya dun!

"I-I'll go s-somewhere else."

"No. You're not going anywhere."

Matapos nyang sabihin yun, hinila nya ako papalapit sa kanya. Isinandal sa dingding at ikinulong sa mga braso nya. Nangatog ang katawan ko kaya hindi na ko nagpumiglas pa sa pagkakakulong. Napangiti naman sya nang dahil dito kaya nag-iwas nalang ako ng tingin.

"I know you're mad, babe. I'm pissed this past few weeks because of Nico, so I didn't get to say sorry for what happened. Sorry for that." malambing nyang sinabi sakin.

Gusto kong magsalita pero parang nagbara ang lalamunan ko at ang gusto ko nalang gawin ay ang pakinggan ang malalambing nyang salita.

"It's fine if you don't want to talk. I'm just here to say two things.. First, I'll help you with the abortion."

Nanlaki ang mata ko dahil sa sinabi nya. Tama ba yung narinig ko?! Tutulungan nya na ko? Pero paano nagbago yung isip nya?

Hindi pa man ako nakakapagtanong, dinugtungan nya na agad yung sinabi nya.

"But only if I lose."

Nagtaka ako sa sinabi nya.

"Lose? To what?" tanong ko.

"On our bet." seryosong sagot nya.

"I'll get you on that auction. If I lose, I'll help you. But if I win, you'll let me do the right thing. And that is to protect the two of you." dagdag nya sabay turo sa tyan ko.

Parang lumambot bigla ang puso ko. And I hate it.

"Fine."

Napangiti sya sa sagot ko at aalis na sana nang parang may bigla syang nakalimutan.

"Oh, I forgot the second one." sabi nya at tsaka mas lalo pang inilapit ang sarili nya sakin para makabulong.

"I won't let anyone have you. You're all mine Eris.. And mine alone."

Biglang nanghina ang mga binti ko sa binulong nya. Kaya nakangiti nya akong iniwan sa kinatatayuan ko.

Kainis! Bakit ba isang salita lang nya ay para na akong nawawala sa sarili?!

Chapter 20

Eris' POV

Kasabay nang pagkalusaw ng make-up ko ang pagkalusaw ng galit na nararamdaman ko para kay Eroll. Para bang sa simpleng mga salita lang na binitawan nya ay binura na agad ang kung anong kasalanan nya sakin.

Kainis! Bakit ba isang salita nya lang ay para na kong nawawala sa sarili. Yung sama ng loob na ang tagal kong inipon ay nawala nalang bigla. Dammit! Fuck this heart! Alam mo na ngang bugbog na bugbog ka na, pero bakit ba lagi ka paring nahuhulog para kay Eroll? Ugh I HATE IT.

"Jean? You okay?" nawala lang ang mga iniisip ko nang nagsalita si Nico.

Nginitian ko sya at tsaka tumango, "I'm okay."

"Well, you don't look fine. Kinakabahan ka ba?"

"Medyo. Pero mas kinakabahan ako sa makakakuha sakin. Sana naman gwapo!" biro ko para matanggal ang kabang nararamdaman ko.

"Haha! Don't worry, gwapo yun." nakakatakang sagot nya.

"Ha?" pinilit ko sya sa kung ano yung gusto nyang sabihin pero lagi nya lang akong tinatawanan.

"You better go, naghihintay na yung mga kasama mo."

Tumango ako sa suggestion nya.

Pagkadating ko ng backstage, abala na ang lahat sa pag aayos ng sarili. Marami ang nagpa-salon pa, pero ako, hanggat maaari ginawa kong simple ang sarili ko. Naka skinny jeans lang ako, spaghetti strap na nasa ilalim ng white long sleeve polo shirt, at heels. That's it. Ayaw ko kasing umagaw ng atensyon.

Naglakad ako papunta sa pwesto ko nang makita ko si Eroll na ang talim ng mga titig sakin. It's like as if I did something wrong. Hindi ko nalang sya pinansin at nagpatuloy nalang sa paglalakad. Maya maya lang din ay sumigaw na ang trainor namin.

"Ready guys?"

Lumingon ang lahat sa kanya, "Yes Sir!"

"Good. Now, as you all know, may twist ang auction na to. Hindi nila sinasabi ang mechanics pero kailangan nyo daw suotin ang mga ito."

Matapos ang sinabi ng trainor namin, may mga pumasok na na council committee. May dala silang tig iisang box na puno ng telang itim. Inilapag nila ang mga box sa sahig na agad hinalukay ng mga kasama ko.

"Hala, Sir! Ano to?"

Pare parehas ang naging tanong nila. Hindi ko nga iyon maintindihan noong una, pero nang makita ko ang laman ng box ay nagtaka rin ako. Puro pala damit ang nandun. May long sleeves, jogging pants, gloves at mga bonet na sakop ata ang buong mukha.

"Aba anong malay ko? Basta ang sabi, isuot nyo daw lahat yan. Sige na, aalis na ko!"

Nalaglag ang panga naming lahat.

Anong klaseng auction to? Pagsosootin kami ng ganong mga damit, edi hindi nila kami nakita? Paaano kami bebenta kung hindi man lang nila kami makikita?

Napuno ng reklamo ang buong oras ng pagbibihis namin. Paano, marami talaga ang nag effort para sa auction na to at nanghihinayang daw sila dahil useless ang effort nila. Hindi naman talaga namin pinalitan ang mga damit namin, pero nakailalim ito sa mga damit na binigay ng council committees.

Tinitignan ko ang sarili ko ngayon sa salamin. Shet! Ang pangit ko! Mukha talaga akong magnanakaw. Kasi naman halos lahat na ng balat namin ay natatakpan ng itim na damit na to. Mukha kaming mga tanga. Pero sa kabila nun, may namumukod tanging umangat sa aming lahat.

Katulad namin, balot na balot din sya na nakasuot pa ng Nike shoes. Tanging balat nya nalang sa mata ang kita dahil maging ang leeg namin ay natatakpan ng turtle neck na long sleeve. Pero, anak ng tupa, napakagwapo parin nya! Tikas palang ni Eroll, sumisigaw na agad na napakagwapo nya at sya dapat ang piliin ng mga tao. Yung muscles nya pa sa braso ay bakat na bakat dahil sa sikip ng damit namin. My God! Kahit basura ata ang ipasuot sa lalaking to ay gwapo parin sya.

Napansin nya atang nakatingin ako kaya bumaling din ang ulo nya sa akin. Biglang kumabog ang dibdib ko sa paglingon nya. Kinakabahan na tuloy ako ngayon.

Ano kayang mangyayare? Paano nya kaya ako mabibili kung kasama ko sya sa auction na to? May inutusan kaya sya? Hindi ko alam. Pero kung ano man ang plano nya, sana hindi sya manalo. Dahil kailangan kong gawan ng paraan tong sitwasyon ko. By all means. Kahit na sumugal ako, lahat gagawin ko para lang hindi matuloy to. I have to do something, quick.. at si Eroll lang ang makakatulong sakin.

"Ladies and gentlemen, I present to you.. our candidates!" sumigaw na ang emcee, hudyat ng paglabas namin.

Pumunta muna kami sa mga pwesto namin at tsaka kami isa isang nilagyan ng piring. Inangat nila ang kurtina. Sabay sabay na nagsigawan ang mga tao na agad ding napawi nang makita kaming balot na balot.

Sari sari ang reklamong maririnig sa mga tao. Kahit kami nga ay nagtataka kaya ipinaliwanag ng emcee ang plano nila.

"Wag kayong mag alala, this is the twist! Ang pangalan ng auction natin ay 'Strip It'."

Muling narinig ang hiyawan ng mga taon dahil sa sinabi ng emcee.

"Ah! But not that kind of strip! Here are the rules.. Sa nakikita nyo, pare parehas ang suot ng mga candidates natin. Lahat sila ay balot na balot, PERO!" sandaling natahimik ang mga tao.

"Maaari nyong ipahubad sa kanila ang mga suot nila. Every cloth has its amount.. 200 for the blindfold. 500 for the gloves. 1000 for the pants. 2000 for the long sleeve. And of course, 10000 for the mask! Iyon ang highest, syempre para hindi nyo agad maisipan na yun lang ang tanggalin."

"Sa pamamagitan ng ibibigay nyong halaga, maaari nyong malaman ang itsura ng mga candites natin! And once na mapili nyo na ang natitipuhan nyo, maaari nang simulan ang auction!"

Mas lalong lumakas ang sigawan nang malaman nila ang rules.

So, that's why balot na balot kami. May halaga pala ang suot namin. Infairness, matalino ang nag isip nito. Mas dadami nga naman ang pera kung lalagyan ng ganitong gig bago ang auction.

Isa isa nang namili ang mga tao. May mga kasama ako na sa tingin ko ay nagtanggal na ng mga damit nila. Narinig ko pa ngang pinatanggal ang long sleeve ni Eroll kaya sabay sabay ang tilian ng mga babae.

Tss! Makatili sila akala mo naman naghubad na talaga. Mapaos sana sila at isang linggong mawalan ng boses!

Marami na ang napili sa mga kasama ko. Yung iba nga ata ay pinatanggal pa ang mask para lang malaman kung maganda o gwapo talaga. Samantalang ako, wala pang natatanggal na damit kahit isa. Nanlalagkit na nga ang kilikili ko dahil sa long sleeve eh!

Plano kaya to ni Eroll? Ang patagalin ang pagpili sakin para magdusa ako? Kasi kung oo, mapapatay ko talaga sya!

Kung ano ano na ang naiisip ko dahil ang tagal akong piliin. Kinakabahan na nga ako dahil baka kung sino nalang ang makabili sakin, pero lahat ng iniisip ko ay mabilis na nabura nang may lalaking sumigaw mula sa mga bidders.

"Ten thousand for candidate 10!"

Malalim ang boses na iyon. Puno ng confidence at medyo mapaglaro ang tono. Nakapiring ako pero kilala ko na agad kung sino ang nagsalita na yun. Si Nico..

"For the mask, huh?" natutuwang sinabi ng emcee na agad ding sinagot ni Nico.

"No. I'm already bidding."

Nagtaka ata ang emcee sa sagot nya kaya hindi ito agad nakapagsalita. Nang matauhan ay tsaka lang nagtawag ng susunod na magbi-bid.

"Ten thousand for canditate 10! Who would like to outbid the current price?"

Walang sumagot. Marahil ay walang gustong sumugal dahil baka masayang ang pera nila.

"Going once. Going twice. No one? Well then, candidate 10 is--"

May agad na pumutol sa sinasabi ng emcee. This time, babae naman.

"Twenty thousand!"

Napa-woah ang lahat. Maging ako ay nagulat sa narinig na presyo.

What the heck? Sino ang hibang na bibili sakin sa ganoong presyo?! Kahit na alam kong si Eroll yun, hindi parin ako makapaniwala na aabot sya sa ganun. That really proves how serious he is. Kung ako ay gagawin ang lahat para masolusyunan to, sya naman ay ibibigay ata ang lahat ng yaman nya para lang mabuhay ang dinadala ko.

Naramdaman ko na naman tuloy kung gaano ako ka selfish. Ang sama kong tao. Kahit ako yun ang tingin ko sakin, pero kailangan ko talagang gawin to. Yun ang sa tingin ko. Dahil hindi lang ako ang maghihirap kapag natuloy ang pagbubuntis ko. Mahihirapan ang mga magulang ko. Mag iiba ang tingin ng mga tao sa kanila pati narin sa mga kamag anak ko.

Alam kong iisipin ng iba na wala akong kwentang tao, pero wala na akong pake. Wala sila sa sitwasyon ko. Hindi nila nararanasan ang nararanasan ko. Puro insulto ang sasabihin nila dahil hindi naman nila nararamdaman ang bigat ng damdamin ko.

Madaling manlait. Madaling manghusga. Madaling magsalita. Pero mahirap ang lahat ng yan, kapag ikaw na ang nasa sitwasyon.

Tumagal pa ang palitan ng presyo. Hindi ko na alam kung may sumali pa bang ibang bidder pero huminto ang bid sa fifty thousand mula sa babae. Akala ng lahat ay sa kanya na talaga mapupunta pero muling umapila si Nico na nagpatapos sa lahat.

"Candidate 10 is sold for the price of one hundred thousand!"

Pumalakpak ang lahat. Nakaramdam ako ng presensya sa gilid ko at pagkatapos ay pinatanggal na ang piring at mask ko. Una kong nakita ang mukha ni Nico na malawak ang ngiti.

Chapter 11

Eris' POV

Nanlambot ang mga tuhod ko sa narinig ko. Halos muntik na kong tumumba, pero pinilit kong pigilan. Pati narin yung mga luha kong kanina pa gustong bumagsak.

Balak ko pa sana silang kausapin, pero nung marinig ko na yung mga yapak nila, bigla akong natakot.

Natakot akong masaktan.

Natakot akong malaman yung totoo.

Natakot ako na baka pag nalaman ko, mawala yung pagmamahal ko para kay Eroll.

Agad akong umalis nang hindi nagpapakita sa kanila. Naglakad kung saan man ako dalhin ng mga paa ko.

Natauhan lang ako nung mapatigil ako sa isang bahay.

Bakit ako nandito?

Sa dami naman ng bahay na pwedeng puntahan, dito pa ko dinala ng paa ko.

Tatalikod na sana ako at akmang aalis na, kaso may biglang tumawag sakin.

"ERISHH! HOY ERISH!"

Sht! Wag ngayon please! Badtrip ako, wag ngayon!!

"Bakit nandito ka? Namissh mo shiguro kami no! Teka tatawagin ko shila!" sabi nya habang punong-puno yung bibig nya ng pagkain. Kaya ayun, lahat tumalsik sakin.

Napa-facepalm nalang ako.

Kapag minamalas ka nga naman.

Sinundan ko nalang sya at pumasok sa bahay nila, wala naman na kong magagawa eh. Diba?

Pagkapasok ko sa pinto, sumigaw narin yung bugok na kasama ko.

"GUYSH! ANDITO SI ERISH! COME DOWN FROM THERE!"

Nice, improving ang english ni Keifer ah? Mali nga lang ng gamit.

Maya maya lang rin, nakarinig na kami ng kalabog mula sa taas. At sabay sabay na nagtakbuhan yung tatlo pababa sa amin.

"Jean!" gulat na sigaw ni Nico. Nginitian ko naman sya.

"Jean ikaw pala. Eh bakit sabi ni Keifer, Erish?" tanong ni Daven. Napa-pokerface nalang ako.

"Jean my loves! Namiss mo ba ko kaya ka nandito?" tanong naman ni Paul.

"Mamimiss lang kita Paul kapag wala ka na sa mundong ibabaw." sagot ko naman.

"Ouch. That's hurting ah? Teka bakit ka nga ba nandito?"

Bakit nga ba? Hindi ko rin alam eh.

"Wala napadaan lang."

Tinignan naman ako ni Nico na may halong pagtataka.

"Napadaan? O sinadyang dumaan? Kilala kita Jean. Anong problema?" sabi nya.

I smiled bitterly.

Kilalang-kilala nya talaga ako. Kahit itago ko pa sa kanya, nalalaman nya parin.

Ngumiti rin sakin si Nico, at tsaka hinawakan ang kamay ko.

"Lika nga, mag-usap tayo." sambit nya.

Tumango naman ako, at hinayaan nalang si Nico na hilahin ako hanggang makalabas kami ng bahay nila.

"Pupunta lang kami ng condo pre, kayo na munang bahala jan ah." paalam nya kela Paul.

"Sige pre. Dapat pagbalik nyo, nakangiti na yang myloves ko ha!" sagot naman ni Paul.

"Oo nga. Tapos pag balik mo, ipagluto mo na kami ha? Namimiss ko na yung luto mo eh." singit pa ni Daven.

Napangiti naman ako sa sinabi nila at napatingin narin kay Keifer na hindi pa nagsasalita.

Tumingin din sya sakin tapos ngumiti, "You'll get over this. I know you can." sabi nya in STRAIGHT ENGLISH. Kaya naman nanlaki ang mata ko.

Bibilib na sana ako sa kanya, kaya lang nagsalita nanaman sya na nakasira sa cool image nya kanina.

"Oh diba! I'm improve!"

Natawa nalang ako. Ok na sana eh. Sinira nya pa.

Pagtapos magpaalam, sumakay na ko sa kotse ni Nico at nagdrive narin sya papunta sa condo nya.

Wala parin palang pinagbago sa condo. Malinis parin. Pati yung mga picture namin na ang tagal tagal na, andito parin.

Lahat talaga ng bagay kahit na maliit man, basta't na kay Nico, iniingatan nya.

Sana lahat ng lalaki katulad nalang nya.

"Anong gusto mo Jean? Coffee, tea or me?" tanong ni Nico.

"Wala bang juice?" napasimangot naman sya sa sagot ko.

"Ayaw mo sakin?"

"Bakit naiinom ka ba? Nakakain ka ba?"

"Pwede rin." natatawang sagot nya.

"KADIRI KA NICO! IPAGTIMPLA MO NALANG NGA AKO!"

Ang green talaga neto! Nakakainis.

"Hahaha oo na, joke lang eh." sabi nya at pagtapos ay nagtimpla na ng juice.

Nung matapos sya, umupo sya sa tabi ko at iniabot sakin yung tinimpla nyang juice.

"Oh yan na yung juice mo." sabi nya na akala mo nagtatampo.

"Ano ba yan Nico, pati juice pinagseselosan mo."

"Eh mas pinili mo pa sakin yung juice eh. It hurts you know."

"Letche. Ako tong may problema tas ikaw yung nagdadrama?"

"Hehe. Sige na mag-open ka na. Ano bang problema?"

Biglang lumungkot yung kaninang masayang mukha ko. Naalala ko nanaman kasi yung nangyari kanina.

"Ano, sabihin mo na." pagmamadali sakin ni Nico.

Napabuntong hininga ako, "Kasi si Eroll.."

"Oh anong nangyare kay Chris?"

Tumingin ako ng diretso sa kanya, "Sa tingin ko, nakabuntis sya.."

----------------

"Baka naman mali lang yung narinig mo?" sabi ni Nico.

"Hindi nga! Yun nga talaga yung narinig ko!" mangiyak-ngiyak na sagot ko.

"Kausapin mo muna sya. Pakinggan mo yung paliwanag nya."

"Natatakot ako Nico.."

Binatukan nya naman ako, "Eh tanga ka pala eh. Nagmahal ka tapos ngayon natatakot ka?"

Lalo naman akong naiyak sa sinabi nya.

Kaya ko nga minahal si Eroll eh. Para hindi na ko masaktan. Kasi yun yung pangako nya sakin! Pero ngayon andito ako, umiyak sa best friend ko.

Tangina, asan dito yung pangako nyang hindi ako masasaktan?

Nanahimik ako saglit, at ganun din si Nico. Hindi ko na kasi alam kung ano pang sasabihin ko.

Napatingin nalang ako sa kanya nung bigla syang tumayo, at pumunta sa kusina. Pagbalik nya, may dala na syang beer.

"Oh. Uminom ka. Alam kong kailangan mo yan." sabi nya sabay abot ng beer.

"Ayoko. Magagalit si Eroll--" Teka nga. Bakit ko ba iniisip kung magagalit sya? Eh eto nga ako nasasaktan nang dahil sa kanya.

"Sige na nga, akin na."

Ilang oras din kaming nag-inuman ni Nico. Hindi ko na nga namalayang gabi na pala. Buti nalang talaga kasama ko sya. Kahit papano sumaya ako.

Ang kaso lang, biglang naglaho yung saya namin nung may nagdoorbell sa condo ni Nico..

"Teka, tignan ko lang kung sino." paalam nya.

"Wag na! Ako nalang!" prisinta ko naman at pagtapos ay tumakbo na papunta sa pinto.

Pakanta-kanta pa ko, pero natigil yun nung buksan ko yung pinto.

"La la laa~ Sino kaya to--" nanigas yung buong katawan ko.

"So nandito ka lang pala?" sabi nya.

"E-Eroll.."

Chapter 12

Eris' POV

"E-Eroll.."

Bakit sya nandito? D-diba kasama nya kanina si Kaye? Bakit kailangan nya pa kong hanapin?

"Chris?" biglang sabi ni Nico na nasa likod ko na pala.

Tinignan lang sya ni Eroll at tsaka tumingin sakin.

"Lika na, iuuwi na kita." cold na pagkakasabi nya.

"Ayoko." pagmamatigas ko.

"Ano ba Eris! Halika na!" sigaw nya at tsaka hinatak ang wrist ko.

"Ayoko nga sabi!"

Inawat naman sya ni Nico at hinawakan ang balikat nya.

"Pre ayaw nya daw. Pabayaan mo nalang muna sya."

Hindi nanaman sumagot si Eroll. But I saw his jaw tightened, and his other hand balled into a fist. Nagulat nalang ako nung bigla nyang suntukin si Nico.

"NICO!"

Agad ko sya nilapitan.

"Ok ka lang ba?!"

"I'm fine." sagot nya.

"Teka ikukuha kita ng yelo—" hindi na ko nakatakbo papuntang kusina nang biglang nanaman akong hawakan ni Eroll.

"Iwanan mo na sya, umuwi na tayo!" sigaw nya.

"ANO BANG PROBLEMA MO?!"

"UMUWI NA NGA KASI TAYO!"

Inalis ko ang kamay nya na nakahawak sakin, "DIBA SINABI KO NA NGA! AYOKO! AYOKONG UMUWI KASAMA MO!"

Lalo pang kumunot ang noo nya sa sinabi ko.

"ANO BA ERIS! PINAGHANAP MO NA NGA AKO KUNG NASAN KA, TAPOS NGAYON GANYAN PA TRATO MO SAKIN?!"

"BAKIT, SINABI KO BANG HANAPIN MO KO?!"

Nakita kong lalong humigpit ang pag-clench nya sa kamay nya.Mukang nakita din ni Nico kaya nakisabat na sya.

"Pre tama na. Mas mabuti pang bukas nalang kayo mag-usap."

Napatingin si Eroll sa kanya, "Bakit sino ka ba? Wala ka nang pakealam kung ngayon ko sya gustong kausapin. Problema namin to kaya wag kang makisali!"

"Alam ko yun pre pero magkakasakitan lang kayo ngayon. Magpawala nalang muna kayo ng init ng ulo."

"PUTANGINA! SINABING WAG KANG MAKISALI!" sigaw ni Eroll at muli nanamang sinuntok si Nico.

"EROLL ANO BA?!"

"UMUWI NA TAYO!"

Hahawakan nya sana ulit ang kamay ko, pero hindi ko na sya binigyan ng pagkakataon.

Sinampal ko sya ng malakas na ikinagulat nya.

"Umalis ka na." mangiyak-ngiyak na sabi ko.

Hindi nakasagot si Eroll.. Siguro dahil hindi nya inakala na gagawin ko yun.

Sa galit nya, sinapak nya nalang yung pinto at tsaka umalis.

Naramdaman ko nalang na nanghihina ang mga tuhod ko, kaya bigla akong napaupo.

Bakit?

Bakit ganto yung nangyari?

——————-

Eroll's POV

"SHIT! SHIT! SHIT!!"

Kanina ko pa sinusuntok tong pader, pero hanggang ngayon hindi parin nawawala yung galit ko.

TANGINA!

ANO BA KASING PROBLEMA NYA?!

KUNG SAAN-SAAN KO SYA HINANAP! NI MAGTEXT HINDI NYA MAGAWA!

TAPOS MALALAMAN KO PANG PUMUNTA SYA SA BAHAY NG BESTFRIEND KO!! PUTANGINA! NAKAKAGAGO NA!

"SHIITT!!"

Humiga nalang ako sa kama.

Tangina. Ang sakit ng kamay ko ah. Hayy. Ano naman kayang gagawin ko dito sa bahay? Wala pa namang tao. Mag-inom nalang kaya ako?

Kinuha ko yung phone ko sa bulsa. Tatawagan ko sana si Joseph. Ang kaso, may nagtext sakin.

Galing kay Kaye.

Ano nanaman kayang gusto neto?

Agad ko naman tong binasa..

From: Kaye

Asan ka? Kita tayo after ng klase ko. Kailangan ko na kasi talaga yung tulong mo.

Rereplayan ko sana sya, pero naalala ko. Masakit nga pala yung kamay ko.

Kaya tinawagan ko nalang sya.

"Hello?"

"Asan ka?" tanong ko.

"Sa labas ng campus, kakatapos lang ng klase ko. Pwede ka ngayon?"

"Oo. Pumunta ka nalang dito sa bahay, tinatamad akong sunduin ka."

"Okay! Papunta na ko." masayang sagot nya.

Pagtapos, binaba ko na agad yung tawag nya. At maya maya lang din, dumating na sya.

"Oh. Wala parin sila tita?" tanong nya sabay umupo sa sofa.

"Nakikita mo ba sila?" sarcastic na sagot ko naman.

"Sungit— Uy anong nangyare sa kamay mo?!"

Umiwas ako ng tingin, "Wala ka nang pakelam."

"Sungit mo talaga!"

"Tsk. Wag ka jan. Dun ka sa kwarto ko maghintay. Baka biglang dumating sila mama, makita ka pa."

"Opo boss." sagot nya at sinunod naman ako.

Delikado kasi kapag nakita sya nila mama. Baka sabihin pa kay Eris, edi lalo akong— Teka nga. Puta bakit ko ba sya iniisip? Eh sya nga pumunta sa condo ni Nico eh!

Bahala na sya sa buhay nya!

Sa sobrang inis ko, pinira-piraso ko yung mga dahong nakuha ko kanina. At sabay tapon sa nakulong tubig.

Tangina, kung si Nico nalang sana tong dahon na to, edi sana tahimik na buhay namin ni Eris! Bwiset!

Pagkatapos kong gawin yung inumin, umakyat na ko sa kwarto. Naabutan ko naman si Kaye na nakahiga sa kama ko.

"Hoy! Wag ka nga humiga jan!" sigaw ko sa kanya.

"Bakit? Dati naman na kong nahiga dito ah?" pabalang na sagot nya.

"Basta wag kang humiga jan!"

"Oo na! Putek. Nag-away kayo ni Jean no?" tanong nya.

Sinamaan ko naman sya ng tingin, "Ano naman?"

"Haha! Sabi na eh. Ganyan ka din kasi dati kapag badtrip ka sakin."

"Wag mo nang ibalik yung nakaraan." inis na sabi ko sabay abot nung ginawa kong inumin, "Oh. Inumin mo."

Napatingin sya dito, "Ano yan?"

"Wag ka nang magtanong!"

"Yan yung iinumin ko?!"gulat na tanong nya.

"Inaabot ko nga sayo diba?!"

"Eh bakit puro dahon?! Tsaka.." tinikman nya, "ANG PAIT!!"

Napatingin ako sa kanya ng masama.

"Diba yan yung gusto mo? Yung ilaglag ang anak mo? Kaya magtiis ka!"

Napa-pout naman sya, "Ang hard mo talaga." sabay inom ulit.

Umupo lang ako sa sahig para antayin sya. Pero hindi pa nga nya nakakalahati yung iniinom nya, binitawan nya na to at tsaka tumayo.

"Alam ko na Eroll!" biglang sigaw nya.

"Yung ano nanaman?" inis na sagot ko.

Tumingin sya sakin sabay ngiti, "Imbis na yan ang inumin ko, mag-aalak nalang ako. Tapos sumali ka na rin sakin, tutal badtrip ka ngayon. Diba?"

"..."

"So?"

"Ayok—"

"Bibili na ko!" sabi nya sabay takbo palabas kaya hindi ko na natapos yung sasabihin ko.

Kahit kelan talaga, ang kulit nung babaeng yun..

Maya maya dumating na din sya dala dala ang isang bote ng Emperador at isang pitsel ng juice.

Napabuntong hininga nalang ako. Sabagay may point din naman sya. Tsaka balak ko naman talagang mag-inom.

Umupo sya sa harap ko at pagtapos inabutan ako ng tagay.

"Oh. Pampawala ng badtrip." sabi nya tapos ngumiti.

Kinuha ko naman yun at tsaka ininom.

Salitan dapat kami ng tagay, ang kaso etong si Kaye nagreklamo. Lugi daw sya kasi babae sya, kaya ang nangyare.. Dalawa sakin, isa sa kanya.

Nagkwentuhan lang kami hanggang sa hindi namin namalayan na nakalahati na pala namin yung bote. Pinagtataka ko lang..

Sanay akong uminom, pero bakit parang..

Nahihilo na ko.

"Eroll tagay ka pa! Nakaka-isa ka palang!"

"Ayoko na Kaye. Tigil na natin to." sobrang nahihilo na talaga ako.

"Nye. Konti palang nga ng naiinom natin eh. Sige na isa nalang." pagpupumilit nya.

Wala na kong nagawa kaya kinuha ko na at ininom ng diretso. Nagulat nalang ako na mas lalo pa akong nahilo kesa kanina.

Teka.. Isang shot lang yun pero bakit ganto?

Tumayo ako at tsaka humiga sa kama. Hindi ko na kasi talaga kaya.Wala namang reaksyon si Kaye.

"Nahihilo ka na?"

"Oo. Kaya umalis ka na, matutulog na ko."

"Ehh mamaya na. Kwentuhan mo muna ako kung bakit ka badtrip." pagpupumilit nya.

"Tsk. Umuwi ka na."

"Ayaw."

"Kulit mo."

"Syempre!" nakangiting sabi pa nya.

Hindi ko na sya sinagot para matapos na yung usapan. Hilong hilo na kasi talaga ako. Pero kahit na ganun, hindi parin sya umalis. Hanggang sa naramdaman ko nalang na tumabi sya sakin sa kama.

"Oy! Wag ka dito!"

Tumawa sya ng mahina, "Balita ko nasa condo ni Nico ngayon si Jean ah?"

Napakunot ang noo ko sa sinabi nya, "Oh ano naman?" cold na pagkakasabi ko.

"Pababayaan mo lang?"

"Wala na kong pakelam sa kanila. Magsama sila kung gusto nila."

"Aww. Don't worry, aalisin ko yang init ng ulo mo.."

"Ha?" tanong ko pero hindi nya na ko sinagot.

At pagtapos...

Bigla nya nalang akong hinalikan.

Shit! How did I end up in this situation..

Chapter 13

Eris' POV

Isang linggo na ang nakakalipas simula nung mag-away kami ni Eroll. At hanggang ngayon, hindi parin kami nakakapag-usap. Hindi ko na alam kung ano nang nangyare sa kanya.

Malapit pa naman na yung birthday nung gagong yun..

"Mali ba ko?" tanong ko kela Irene.

"Ano sa tingin mo?" sagot nila.

Kung kayo tatanungin ko, mali ba ko? Mali bang magalit ako dahil sa ginawa nya sakin? Mali bang hindi ko sya pinapansin, dahil hindi ko pa kaya?

"Nagalit lang naman ako dahil sa ginawa nya ah! Mali na ba yun?"

"Bakit Jean, ano nga bang ginawa nya?" sambit ni Michelle.

"Ano.. Niloko nya ko? Nabuntis nya ata si Kaye..? "

"Sigurado ka ba?"

Napa-pout ako, "Hindi.."

"Yun naman pala eh! Ngayon ikaw ang tatanungin ko. Tama ba yung ginawa mong nagalit ka sa kanya nang hindi mo man lang sya pinagpapaliwanag?"

Psh. Eh nakakainis naman kasi eh! Hindi ko man alam kung totoo yun, pero the fact na kasama nya si Kaye sa bahay nila at silang dalawa lang, isang malaking kasalanan na yun no! Tapos yung ginawa nya pa kay Nico!

"Pero sinapak nya si Nico!"

"Na nagawa nya lang dahil nakita nya kayong magkasama!" sagot ni Michelle.

"Teka nga, sino ba talagang kaibigan mo samin?!"

Nakakahalata na ko ah! Parang ako yung dehado dito!

"Ikaw syempre. Pero mali ka Jean, kaya ko to sinasabi sayo!"

"Eh mali din naman sya ah!"

"Hay nako ewan ko sayo. Jan ka nalang kay Irene makipag-usap. Baka magkasundo pa kayo."

Napatingin naman ako kay Irene. Tangina! Kanina pa pala tulala, kaya pala hindi nasagot!

"Bahala na nga kayo jan! I hate you Michelle!" sigaw ko tsaka walk-out.

Wala akong mapapala dun! Uuwi nalang nga ako para iwas stress. Boset!

Maya maya lang nakarating na ko sa bahay namin. Pero something's odd. Parang ang tahimik, tapos may mesa pa na nakalabas sa may garden.

May handaan kaya? Ang alam ko kasi nilalabas lang nila yun kapag may okasyon.

"Ma! Pa! Andito na ko!" sigaw ko nang makapasok ako sa bahay.

Weird. Walang nasagot. Dati kapag sumigaw ako, nasagot na agad sila mama. Except kung wala sila syempre.

"Maaa? Paaaa?" sigaw ko pa at tsaka naglakad lakad sa bahay.

"Mukang wala nga ata sila- *boogsh!"

"ARAY! PUT- TAY! Hehe. Andito pala kayo." Isisigaw ko sana nang malaman kong si Papa pala yung nabangga ko.

Puta muntik na yun ah. Kundi nabalibag na ko ng Papa ko.

"Anong Tay? Kelan mo pa ko tinawag na Tay ha?" takang tanong ni Papa.

"Hehe, nahawa lang po ako sa kaklase ko. Anyway Pa, bakit nakalabas yung lamesa? May okasyon ba?"

Napangiti si Papa, "Oo nak! Mag-iinuman kami!"

"Nino po?"

Ibinaling ni Papa ang mukha ko sa may kusina sabay turo dun sa lalaking nakaupo, "Sya."

Ahhh. Ok..

Mag-iinuman sila ni Eroll..

WAIT. WHAT?!

MAG-IINUMAN SILA NI EROLL?! KELAN PA SILA NAGING CLOSE?!!

"PA! BAKIT SI EROLL?!"

"At bakit hindi?" sagot nya.

"Pa naman eh! Magkaaway kami ngayon!"

"Kaya nga kami mag-iinuman eh, dahil magkaaway kayo. Muka kasing malungkot yung bata kaya ayan niyaya ko."

THE HELL! AT TALAGANG SI PAPA ANG NAGYAYA HA?!

"Paaaa!"

"Hep! It's final. Nakabili na nga ako ng beer oh." pagmamayabang pa ni Papa habang hawak-hawak yung binili nyang beer.

Napasimangot nalang ako at tsaka padabog na naglakad paakyat ng kwarto. Nadaanan ko naman ang kusina kaya napatingin sakin si Eroll.

Holy sht. Ang gwapo nya parin. Pero mejo na-haggard nga sya ng onti.

Nginitian nya lang ako. Yung ngiting nagsasabing bakit-mo-ko-iniiwasan-ha! Kaya nginitian ko lang din sya. Pisti sya, bahala na sila jan.

Paakyat na sana ako ng hagdan nang bigla ulit magsalita si Papa.

"By the way anak, dito matutulog si Eroll kaya ayusin mo yung isang kwarto."

"Ok p- Teka.."

Nanlaki ang mata ko sa sinabi ni Papa..

"ANO?!!"

- - - - - - - -

"TALAGA?!" sigaw ni Irene mula sa kabilang linya.

"Puta Irene, ang sakit sa tenga ha!"

"Hehe sorry nagulat lang. Pero seriously, andyan nga si Eroll?"

"Oo nga! At ang lakas pa ng loob na makipag-inuman kay Papa! Akala naman nya makikipag ayos ako. Kahit gamitin nya pa si Papa, hindi ko sya kakausapin!" sagot ko.

I heard her sighed, "Bakit ba kasi ayaw mo pang makipag-ayos?"

"Wala lang. Naiinis pa ko eh. Tsaka ang sakit kaya!"

"Gago, eh ikaw ang nananakit sa sarili mo eh! Hindi pa nga nag-eexplain yung tao, nag-aassume ka na agad."

Napakunot ang noo ko sa sinabi ni Irene. Tangina neto, aawayin din ata ako.

"Ah basta! Galit parin ako sa kanya!"

"Edi galit na kung galit. Nagrereklamo ka pero ikaw naman tong ayaw makipag-ayos. Try mo kayang kumain ng flourescent, nang maliwanagan yang utak mo!"

"Pakyu ka Irene. Humanap ka na nga ng ibang kausap!"

"No thanks. Tutulog nalang ako. Sige na, baka mahawa pa ko sa kagaguhan mo. Bye!" sabi nya at tsaka binaba yung call.

Bwisit na babae yun! Trashtalkin ba naman ako! Alam na ngang may problema yung tao eh. Hayy.

12:30 am na pala..

Hanggang ngayon hindi parin ako makatulog.

Tapos na kaya sila?

Tignan ko kaya?

Tumayo ako ng kama at naisipan kong bumaba para tignan kung ok pa sila. Pero mali ata yung desisyon ko..

Kasi habang pababa ako ng hagdan, nakasalubong ko si Mama na inaalalayan si Papa sa pag-akyat.

"Anong nangyare Ma?" tanong ko.

Itinuro nya si Papa, "Ayan.. Lasing."

Napa-facepalm nalang ako.

"Andun sa baba si Eroll, alalayan mo nalang din. Tulog na yung kapatid mo eh."

"Hala Ma! Ayoko! Gigisingin ko nalang si Jacob!" pagmamaktol ko.

"Wag na! Ikaw na tumulong dun. Ang sarap na ng tulog ng kapatid mo, wag mo na gisingin." sagot naman ni Mama at nagpatuloy na sa pag-akyat.

Ano ba yan! Tulog daw eh naglalaro lang naman yun ng COC! Badtrip talaga, special treatment nanaman.

Bumuntong hininga nalang ako at tsaka bumaba. Wala narin naman akong magagawa eh.

Inabutan kong nakasalampak si Eroll sa lamesa, at mukhang lasing na lasing.

Ayos! Pagtapos nyang magpakalasing, magpapabuhat sya sakin..

Nilapitan ko sya at pagtapos ay niyugyog ng malakas.

"Hoy gising!" sigaw ko.

Napatingin sya sakin, "Babe! Tara *hic* inom ka!" bulol na pagkakasabi nya.

"Gago matutulog ka na!" sigaw ko at tsaka inalalayan syang tumayo.

"Hehe, tabi tayo?"

"Ulul. Baka gusto mong iwanan kita dito para yang si Bark ang katabi mo?" sabi ko habang nakaturo sa aso namin.

"Eto naman, highblood agad."

"Sino ba naman kasing hindi mah-highblood sayo." sabi ko pero hindi na sya sumagot.

Few minutes passed. Nung paakyat na kami ng hagdan, tsaka lang ulit sya nagsalita. His eyes look so serious. Tapos expression-less pa yung mukha nya. Bigla tuloy akong napalunok sa sobrang kaba.

"Babe.." pagsisimula nya.

"Y-yes?"

Tumahik muna sya saglit, at tsaka sambit ng.. "Bakit ang ganda mo kapag lasing ako?"

Nawala ang lahat ng expression ko sa mukha.

TANGINA LANG? ANO TO BASTUSAN?! KABADO PA KO SA SASABIHIN NYA YUN PALA TA-TRASHTALKIN LANG AKO! PUTA IHULOG KO KAYA TO SA HAGDAN, NANG MAWALA ANG KALASINGAN?

"Tangina mo Eroll."

"Hehe tangina mo rin Babe."

Aba gago to. Binatukan ko nga.

"Hayop ka talaga! Ayan, matulog ka na! Bwiset!" sigaw ko sabay balibag sa kanya sa kama nang makarating kami sa kwarto.

Akmang paalis na sana ako nang bigla nyang hawakan ang kamay ko, at tsaka hinatak ako pahiga sa kama.

"Hoy Eroll ano ba!" pagpupumiglas ko.

"Mmm.. Wag kang *hic* malikot.."

"Anong wag malikot! Eh dinadaganan mo ko!"

"Namiss lang kasi kita.." malungkot na sambit nya.

Bigla tuloy akong natigilan. Nakakainis..

Bakit ba kahit sobrang nasasaktan na ko sa kanya, hindi ko parin sya kayang tiisin?

Hanggang sa hindi ko na talaga napigilan ang sarili ko at niyakap ko nalang din sya. Napatingin sya sakin at napangiti. And then started leaning towards me, hanggang naramdaman ko nalang ang mga labi nya.

Hinawakan nya ang magkabilang pisngi ko, "Wag na tayong mag-aaway ha?" malambing na sambit nya at tsaka bumalik sa paghalik sakin.

The next thing I know.. is we're already making love.

Ano pa nga bang magagawa ko?

Mahal ko eh...

Chapter 14

Eris' POV

"Uy sorry na kasi.. Kakabati lang natin, galit ka na agad." pagmamakaawa ni Eroll.

"Letche ka. I hate you!" sigaw ko naman at tsaka pumasok na ng classroom.

Napakamot nalang sya ng batok sabay alis na.

"Oh ano nanamang problema nyo?" tanong ni Michelle.

"Wala."

"Pfft. Wag mo nang tanungin Michelle, hahagalpak ka lang ng tawa hahaha! Hanggang ngayon nga hindi parin ako maka-recover eh haha!" natatawang singit naman ni Irene.

"Pakyu ka Irene."

"Bakit ano ba kasing nangyare?!" sigaw ni Michelle.

"Hoy Irene! Binabalaan kita!"

"Oo na! Hindi ko sasabihin."

Nakampante naman ako sa sinabi nya kaya nag-iba na ko ng tingin.

Pero talagang mali na magtiwala ka sa tropa mo pagdating sa ganitong bagay..

"WHAT?! NAKATULOG SI EROLL HABANG NAKIKIPAG-SEX KAY IRENE!!"

Napatingin ang lahat ng nasa classroom sa direksyon namin.

Tangina lang Michelle! At talagang sinabi mo pa yung pangalan namin ha?!

Tumingin ako ng masama kay Michelle..

"Hehe. Sorry! Nabigla lang." sabi nya habang naka-peace sign.

"Alam mo kung hindi lang kita kaibigan, baka kanina ko pa nabalibag sayo tong upuan ko."

"Sorry na nga! Pero seryoso Jean. Pano mo nalamang tulog na pala yung ka-ano mo hahaha!"

"Tama na nga! Naiinis na ko ah!"

Bigla namang sumulpot si Joseph out of nowhere.

"Oh bakit highblood si Jean?"

"Nakatulog kasi si Eroll habang nag-aano sila ni Jean hahaha!" sagot nung dalawa, kaya nanlaki ang mata ni Joseph.

"HA?! EDI HINDI NYO NATAPOS?!" sigaw nya. IN A SARCASTIC TONE.

"SIGE PUTA PAGTULUNGAN NYO KO!"

"Hahaha! Eh kasi naman Jean, EPIC!" sabi ni Michelle with matching palo pa sa binti.

"True! Ano kayang itsura mo nung nalaman mong tulog na pala sya? Hahaha! Malamang kung nakita ko yun, mamamatay ako kakatawa!" singit pa ni Irene.

"Isa pang asar nyo, hahambalos ko sa inyo tong bag ko."

"Tsk tsk. Ok lang yan." pahabol ni Joseph.

Kaya ayun, sya yung nahambalos ko..

- - - - - - -

"Ughh! Nakakainis ka! Kasalanan mo to eh!"

"Hoy! Lasing ako nun! Ikaw naman kasi eh, inakit mo pa ko!" sagot ni Eroll.

"Aba puta kasalanan ko pa? Eh ikaw nga yung nagfirstmove eh!"

"Na hindi ko gagawin kung hindi mo ko hiniga sa kama."

"At talagang- Ouch.."

Biglang akong napaupo at napahawak sa tyan ko.

Sobrang sakit!

Nakakahalata na ko pero hindi ko lang sinasabi. Ilang linggo na kasing sumasakit ang tyan ko. Yung parang dismenoria. Pero ang weird dun, wala naman akong dalaw. At never in my life ko ding maranasan yun kapag meron ako.

"Babe, okay ka lang?" nag-aalalang tanong ni Eroll.

"Ok lang." sagot ko naman pagtapos ay inalalayan nya kong tumayo.

"Sure ka?"

Tumango ako, "Oo nga. Teka babe, may tao ba sa bahay nyo?"

"Bakit? Itutuloy natin?" nakangising tanong nya.

"Sira! May gusto kasi akong gawin."

"Ano?" takang tanong nya.

"Gusto kong mag-PT."

"Ha? Bakit? Buntis ka?"

Gago lang? Kaya nga mag-PPT eh, para malaman kung buntis o hindi. Minsan talaga kulang-kulang to.

"Tanga lang babe?"

"Haha oo na! Eto na pupunta na."

Sinunod nya naman yung gusto ko. Pagkatapos namin maglunch, pumunta na kami sa bahay nila. Pero bago yun, dumaan muna kami sa drugstore para bumili ng PT.

Muntik pa ngang mapagalitan si Eroll kasi nung tinanong sya kung saan nya raw gagamitin, ang sinagot ni tanga, itatry nya raw kasi baka buntis sya. Siraulo diba?

"Kung nakita mo lang yung mukha nung matanda babe, grabe!" natatawang sabi nya tsaka salampak dun sa kama nya.

"Oo na paulit-ulit ka. Akin na yung PT dali."

Inabot nya naman sakin, "Uminom ka muna bago ka magtest." pahabol nya.

"Bakit? Kailangan ba yun?" tanong ko.

Wala naman kasi akong alam sa ganto no! Nagpaturo nga lang ako sa kanya kung pano to gamitin eh.

"Hindi. Pero kasi nga iihi ka diba?"

"Bakit, iihian ko ba yung buong PT? Hindi naman diba?"

"Boset ka talaga. Pasalamat ka mahal kita eh. Sige na gawin mo na yung gagawin ko!" asar na sabi nya.

Kasi mags-suggest, wala namang kwenta. Ayan, basag tuloy.

Pagkalapag ko ng gamit ko, bumaba na ko papuntang CR nila. Tapos ginawa ko yung tinuro sakin ni Eroll. Umuhi ako sa palad ko, at pagtapos kinuha yung parang tube na plastic at tsaka pinisit para makakuha ng kaunti.

It may sound gross, pero ganun talaga dapat. Tsaka hindi ako prepared! Alangang umihi ako sa baso or sa tabo, para lang makakuha ng onti. Edi mas kadiri yun, diba?

Pagtapos kong maghugas, dali dali akong umakyat sa kwarto.

"Oh Babe, ikaw na magpatak jan! Baka magkamali pa ko." sabi ko sabay abot ng PT sa kanya.

"Ano ba yan, ipapatak lang eh. 3 lang naman kailangan eh, di ka ba marunong magbilang?"

"Ehh basta ikaw na."

Napasimangot nalang sya at ginawa na nga yung sinabi ko. Sa kanya ko narin pinahawak, kasi baka mapakain ko pa sa kanya yan kapag nakita ko yung result.

Tahimik lang akong naghihintay ng reaksyon nya, habang sya naman parang petiks lang at parang hindi man lang dinadapuan ng kaba.

Pagkatapos ng 3 minuto, nakita kong unti-onti syang napapangiti.

"Bakit? Anong result?" kabadong tanong ko.

"Positive babe!" tuwang tuwang sambit nya.

Natulala ako sa narinig ko.

SHIT..

Hindi to pwede.. Hindi pwedeng buntis ako..

Ayoko pa..

"Babe? Narinig mo b-"

"Bumili ka pa." pagpuputol ko sa sasabihin nya.

"Ha?"

"Bumili ka pa ng isa. Dali na!"

"Parang timang to. Ayan na nga oh, positive. Bakit bibili pa?"

"Ehh basta bumili ka pa."

Napakamot nalang ng ulo si Eroll at tsaka umalis ulit para bumili.

Hindi ako naniniwalang positive yun. Sira yun malamang! Yung susunod baka ayos na, kaya relax ka lang Eris..

Maya maya lang ay dumating na si Eroll.

"Oh ayan na! Last na yan! Ang mahal kaya." pagrereklamo nya.

"Oo na! Teka tatry ko ulit. Jan ka lang ah!"

"Oo! Kala mo naman tatakasan sya."

Pagkasabi nya nun, bumaba na ulit ako at pumuntang CR. Ginawa ko yung ginawa ko kanina, pero ngayon ako na ang nagpatak. Baka kasi mali si Eroll kanina.

Pagtapos nun ay umakyat na ulit ako.

"Babe hawakan mo nga ulit! Nanginginig ako eh!" sabi ko sabay abot ng PT.

Umupo ako sa kama nya at tsaka tinitigan ko ulit ang magiging reaksyon nya.

Pagkalipas ng ilang minuto, unti-onti nanamang lumawak ang ngiti nya.

Please. Sana hindi..

"Ano negative na?" tanong ko.

"Positive nga! Ayan pangalawa na, papangatlo ka pa?"

Para nanaman akong binuhasan ng malamig na tubig sa sagot nya.

Tangina. Nanaman?!

"Bumili ka pa."

"Oy papangatlo ka pa talaga?! Tama na kasi babe! Positive na nga oh!"

"Hindi nga pwedeng maging positive yan!"

"Ano bang gusto mo? Negative? Teka, akin na yang ballpen mo, buburahin ko yung isang line." sabi nya at tsaka binura nga yung isa.

"Ayan na, isa nalang yung guhit hahaha!" biro nya.

Puta, mukha ba kong nakikipagbiruan? Biruin mo na ko sa ibang bagay, wag lang sa gantong sitwasyon!

Hinablot ko yung PT sa kanya, "Akin na nga yan! Ano bang ginagawa mo?! Sabi ko bumili ka eh!"

Kita kong mejo naaasar na si Eroll sa usapan namin.

"Babe naman eh. Positive na nga yan kahit anong gawin mo. Kasi nga bunt-!"

*Slap!!

Hindi ko na sya pinatapos sa sasabihin nya, agad ko nalang syang sinampal ng malakas. Natulala naman sya ng dahil dun.

"Bumili ka nalang Eroll. Please." malamig na sambit ko.

Nakita ko ang pag-ngisi nya..

"Ha. Para san pa? Bakit ba kasi nagpapabili ka pa? Ayan na nga yung result oh. BAKIT AYAW MO PANG MANIWALA?!"

"AYOKO NGA KASI NG RESULT NA TO! AYOKONG MAGING POSITIVE SYA! AYOKO PANG MABUNTIS! HINDI MO BA KO NAIINTINDIHAN?!!"

"EH PUTCHA NAMAN ERIS! AYAN NA NGA YUNG RESULT EH! ANJAN NA YAN! KAHIT ANONG GAWIN MO, HINDI NA YAN MABABAGO! KAHIT BILHAN PA KITA NG BENTENG PREGNANCY TEST, POSITIVE PARIN ANG LALABAS!"

Nag-init ang ulo ko sa mga sinabi nya. Kaya pinagbabato ko sa kanya yung PT na ginamit ko.

"PALIBHASA KASI LALAKI KA, KAYA HINDI MO KO NAIINTINDIHAN! HINDI NAMAN KASI IKAW YUNG MABUBUNTIS! HINDI IKAW YUNG TITIGIL SA PAG-AARAL! HINDI IKAW YUNG MANGANGANAK KAYA ANG DALI PARA SAYO NA SABIHIN YAN!" sigaw ko kasabay ang pagpatak ng mga luha ko.

Natigilan si Eroll dahil sa sinabi ko..

Hindi ko na kasi napigilan. Sobrang sama na ng loob ko. Sobrang dami na ng dumatakbo sa isip ko.

"Sige na, sorry na. Ano ba kasing gusto mong gawin ko?"

Nanahimik ako sandali at pinigilan ang mga luha ko. Nung alam kong ok na ko, tsaka ako humarap sa kanya at nagsalita..

"Tulungan mo kong ipalaglag to."

Chapter 15

Eris' POV

"Ha?" tanong ni Eroll.

Bakas sa mukha nya ngayon ang pagkalito. Hindi nya siguro inaasahan na maririnig nya to galing sakin.

Hindi ko din naman akalaing masasabi ko to, pero wala na kong magagawa. Hindi ko kakayanin kapag natuloy tong ipinagbubuntis ko. Hindi ko alam kung kaya ko pang makita ang disappointment sa mukha nila mama. At lalong hindi ko kaya kapag nawala sila ng dahil lang sa pagkakamaling to.

Di bale nang iwan ako ni Eroll kasabay ng pagkawala ng dinadala ko, wag lang ang pamilya ko.

"Seryoso ako."

"Haha, nice one." he said in a sarcastic tone.

"Ano ba Eroll seryoso ako! Si Kaye nga tinulungan mo eh, bakit ako hindi?!"

"Leave Kaye out of this! Problema natin to kaya wag mo syang idamay!"

Nagulat ako sa sagot nya.

"Ah so pinagtatanggol mo na sya ngayon?"

"Hindi ko sya pinagtatanggol! Totoo naman kasing labas sya dito eh! Problema nating dalawa to, wag kang magsali ng iba!"

"Edi tulungan mo ko! Kung ayaw mong sa iba pa ko magpatulong."

Sa sobrang inis, sinapak ni Eroll yung pader.

"Anak natin yan Eris! Bakit kailangan mo syang ipalaglag?! Andito naman ako oh, hindi kita pababayaan. Pananagutan kita!"

"Hindi yun ang kailangan ko!"

"EH ANO NGA?!" sigaw nya.

"Ang gusto ko, ipalaglag natin to.."

Lalong nainis si Eroll sa sagot ko.

Sorry pero hindi ko talaga kaya. Hindi ko alam kung anong mangyayare sakin kapag natuloy to.

Natatakot ako..

"TANGINA! PESTENG BUHAY TALAGA TO! ANO BA ERIS! UMAYOS KA NGA!!"

"Ikaw ang umayos at makinig sakin Eroll!"

"TANGINA NAMAN, HINDI KA BA NAAAWA?! ANG SAMA MO NAMAN 'RIS!"

Bigla akong natahimik sa sinabi nya..

Wow. At sa kanya pa talaga nanggaling yan ha? Sa kanya na boyfriend ko.

"Bakit, ako palang ba ang tutulungan mo kung sakali? Hindi naman diba? Masama na kung masama. Pero wag mong masabi-sabi sakin yan Eroll. Dahil sating dalawa, ikaw ang unang nakagawa neto." sabi ko at pagtapos ay umalis ng bahay nila.

Pagkalabas na pagkalabas ko ng bahay nila, agad na tumulo ang mga luha na kanina ko pa pinipigil. Nakakainis na kasi! Hindi nya ba alam na nakakasakit na sya? Oo mahirap para sa kanya to, pero mas mahirap to para sakin!

Ang dami ko nang nagawang kasalanan sa magulang ko. Ilang beses ko na rin silang nasuway at nasaktan. At higit pa dun, ako ang panganay samin kaya ako ang inaasahan nila. Matanda na sila Mama at Papa, at sobrang tagal na rin silang naghihirap para magtrabaho. Hindi ko na kakayanin kung pati ito idadagdag ko pa sa problema nila.

"Nakakainis.. San na ko pupunta neto.." bulong ko sa sarili.

Habang naglalakad, biglang may nag-pop sa isip ko.

"Ahh.. Oo nga pala.."

May isang tao pa na makikinig sakin. Na tatanggapin ako kahit na ano pa ang nagawa ko. Na hindi na magtatanong kung bakit..

Isang tao nalang talaga ang naiisip ko na pwede kong matakbuhan..

- - - - - - -

"Putang ina pre, isang dikit mo pa masasapak na kita!" rinig kong sigaw sa loob ng dorm.

Wow.. Buti pa sila masaya..

Lumapit ako sa may pinto at tsaka pinindot ang doorbell. Maya-maya ay may nagbukas na neto.

Sakto..

Buti nalang sya agad..

Hindi pa nagsasalita si Nico, agad ko na syang niyakap ng mahigpit.

"Wow pre! Nagbukas ka lang ng pinto, may yakap ka na agad! Patry nga!" pagsira ni Daven sa moment.

Tangna, kahit kelan talaga ang sarap patayin ng mga ugok na to.

"Pakyu ka tol. Oh Jean, para san yung yakap na yun? May sasabihin ka no?" tanong ni Nico sakin.

Tumango lang ako.

Inakbayan nya ko, "Lika na nga sa condo ko, mukang marami kang sasabihin eh." sabi nya at nagpaalam na sa tatlong ugok.

Kahit wala pa kong sinasabi, alam na alam na talaga ni Nico na may problema ako..

Maya maya lang, nakarating na kami sa condo nya. Agad nya kong hinatak at pinaupo sa sofa.

" Oh ano yung problema? Nambabae si Chris? Sabihin mo lang, uupakan ko para sayo." biro nya sakin.

"Sana nga ganun nalang.."

Biglang nag-iba ang expression ng mukha ni Nico dahil sa sinabi ko.

"Bakit anong ginawa nya?"

Napatingin ako sa kanya at hindi ko na napigilan ang sarili ko. Niyakap ko ulit si Nico at tsaka humagulgol ng malakas. Mukha namang nagtaka sya sa inasal ko.

"Huy Jean! Hindi na nakakatuwa to ah! Sabihin mo na kasi yung problema." sabi nya habang hinahagod yung likod ko.

Hindi ko alam kung maiintindihan nya ko dahil sa sobrang lakas ng pag-iyak ko, pero pinilit ko paring magsalita.

"Buntis ako Nico.."

Napatigil sa paghagod ng likod ko si Nico. Naramdaman ko rin na biglang nag-tighten yung panga nya.

Galit sya.. Alam ko yun..

Humiwalay ako ng pagkakayakap at nakita ko ang expressionless na mukha nya. Yung mga mata nya parang biglang nanlamig na akala mo papatay sya ng tao. Magsasalita na sana ako nang bigla nya kong unahan.

"Nasan si Chris?" malamig na sambit nya.

"Nico.. T-Teka-" hindi ko na natuloy ang sasabihin ko nang bigla syang tumayo at suntukin ang pader.

"NICO!" sigaw ko dahil sa gulat.

Nilapitan ko sya at pagtapos ay niyakap sya para hindi na sya makagawa ng kung ano.

"Nico tama na, hindi ako pumunta dito para pag-awayin kayo ni Eroll.."

"Hindi nalang to tungkol sayo Jean, SINIRA NYA YUNG PANGAKO NYA!"

Naguluhan ako sa sinabi nya pero pinigilan ko parin sya.

"Nico please.. Dito ka nalang.." mangiyak-ngiyak na sabi ko.

Isinabunot nya bigla ang kamay nya sa buhok nya. Nung akala kong itutulak nya ko para umalis, bigla nyang inilapag yung isang kamay nya sa ulo ko habang yung isa ay nakayakap sakin.

T-teka.. Si Nico, umiiyak?

Mas lalo nya pang hinigpitan yung yakap nya sakin sabay sambit ng mga salitang ito..

"Sana hindi nalang kita pinakawalan.. Sana pala, pinaglaban nalang kita.. Kung hindi ako naduwag Jean, edi sana.. Nasakin ka."

Chapter 6

Eris' POV   "E-Eroll?!"

Powta. Powta. Powta! Eto na nga ba ang sinasabi ko eh! Tangina ibabaon na ko ni Eroll nang buhay! Guyt help T_T

Nanlilisik ngayon ang mga mata nya. Yung tingin na nagsasabing tangina-mo-bakit-kasama-mo-yang-mokong-na-yan! Kasi naman Eris eh! Ang tanga tanga lang. Talagang dito pa kayo sa school nag-usap, eh pwede namang lumabas nalang kayo.

"Eroll.. It's not what you think." sabi ko pero hindi sya sumagot.

Hinatak nya ko papatayo sa kinauupuan ko at itinago sa likod nya.

"Anong ginagawa mo dito." malamig na pagkakasabi nya kay Nico.

"Relax bro. I'm not doing anything."

"Just returning to this school means you're planning something. Ano bang kailangan mo ha?"

Wow. Sige mag-englishan lang kayo. Ok lang ako dito.

"Bumalik lang, may balak na agad? Hindi ba pwedeng namiss ko lang yung school?"

"Wag mo kong gaguhin Nico! Kilala kita! Pwede ba layuan mo na si Eris!"

At bago pa makasagot si Nico, hinila na ko ni Eroll palabas ng cafeteria.

Ramdam na ramdam ko ang panginginig ng kamay nya dahil sa galit. Syet natatakot ako.

Kakausapin ko ba sya? O tatahimik nalang ako? Wahh hindi ko na alam ang gagawin ko!

Lumabas kami ng campus at dinala nya ako sa tambayan nila dati. Umupo sya sa may bleachers sabay labas ng yosi. Aawatin ko pa sana sya kaso naisip kong galit nga pala sya. Kaya naupo nalang ako sa tabi nya. Takot ko lang no.

Nung maubos nya yung yosi, tsaka nya lang ako kinausap.

"Bakit ka nakipagkita sa kanya?" he asked coldly. Napalunok naman ako.

"Kasi.. Ano eh.. Hindi ko alam na sya yung--"

"Hindi mo alam?! Eh bakit hindi ka umalis nung nakita mo sya?!"

Aba aba, sumosobra na to ah! Tama bang sigawan ako?!

"Punyeta naman bakit ka nasigaw?!"

"Eh alam mo naman kasi yung nangyare dati diba?! Bakit hindi ka pa umiwas?!"

"Tanga ka ba?! Bestfriend ko din yun! Hindi lang yun kung sinong tao na kaya kong iwas-iwasan! Tsaka wala na kong pakielam sa issue nyo!"

Mukang nagulat naman si Eroll sa mga nasabi ko. Totoo naman kasi eh! Porket may issue sila, damay ako? Unfair dude!

"Huh. Hindi ko alam na masasabi mo yan Eris. Sabagay, ano nga ba ako sayo? Eh boyfriend mo lang naman ako."

Pagkatapos nyang sabihin yun, kinuha nya yung bag nya sa may bleachers at umalis na nang tuluyan.

--------------

  "Shot pa! Mga putang ina nyo! Pahamak kayo sa buhay!" sabi ko habang hawak hawak ang bote ng san mig.

Kasama ko ngayon si Irene at Michelle. Ang puno't dulo ng lahat ng to. Tengena kundi ko lang kaibigan tong dalawang to, baka nahampas ko na sa kanila tong boteng hawak ko!

"Ano ba yan Jean! May klase pa kami, paalisin mo na kami parang awa mo na!" pagmamakaawa ni Irene.

"Letche wag nyo kong pinaglololoko! Sasamahan nyo ko o ihahampas ko tong mesa sa inyo?"

"Tangina sinong aalis?! Tara inom pa! Rak na ituu!" sabi nya.

May pagka-alien din talaga tong babaeng to eh. Nahawa na ata sa crush nyang si Taehyung -___-

Buti pa si Ilong ko, ang pogiii! Hahaha!

Pero buset! Naiinis parin ako kay Eroll! Tengena nung hayop na yun! Akala mo tatay ko kung pagsabihan ako. Ha! Manigas yung bangs nya, hindi ko sya kakausapin! Pakyu sya.

  ----------

    Nico's POV

Kahit kelan talaga panira ng moment yung si Chris. Yun na eh! Magkasama na kami ni Jean, napurnada pa. Tanginang buhay nga naman.

Bumalik nalang ako sa dorm dahil wala naman nang mangyayaring maganda sakin dun sa school. Pero kararating ko palang, parang gusto ko nang umalis -____-

    "Aahhh! Uhhmm! Harder! Harder!"

  "Hard na kami te! Hard na hard na!"

"Tangina Paul! Hard ka na nyan?! Eh kasing laki lang yan ng kikiam eh!"

"Gago! Kesa naman sayo, kasing hard ng muscles mo, yang mukha mo!"

"Moom Manesxsxs!"

"MGA PUTANG INA NYO! MAGSITIGIL NGA KAYO!" sigaw ko sa kanila. Napatingin naman silang tatlo sakin.

"Uy Nico! Just in time! Nanonood kami ng bold!" pagmamalaki ni Daven.

Tangina mo, proud to be ka pa? Hindi pinagmamalaki yan ulul!

"Yeah. We seeing bold. Want to see too?" sabat naman ni Keifer.

PUTA. ANO DAW?

WE SEEING BOLD?

WANT TO SEE TOO?

Yes, I want to see!

I want to see how your face would look like, pagtapos kong ihampas sayo tong tv!

Tangina meeennn! Nakaka-stress kayo!!

Papasok na sana ako ng kwarto ko dahil ayaw ko nang makita ang magmumukha ng mga bugok na yun, nung bigla namang may tumawag sakin.

Si Michelle.

Ano kayang kailangan neto?

Sinagot ko naman agad yung tawag nya.

"Oh Arie. Anong problema?"

"Nico puntahan mo namin kami oh. Andito kasi si Jean.. Lasing."

"Si Jean?! Teka asan ba kayo?!"

"Sa Papa's. Bilisan mo ha!"

"Ok sige papunta na ko." tapos pinatay ko yung tawag.

Shet. Bakit nandun si Jean? Eh kanina lang magkasama sila ni Chris ah? Dammit. Ano kayang nangyare?!

Chapter 7

Eris' POV

"Ang sakit ng ulo ko Nicooo!" sigaw ko sa kanya habang hinahampas hampas yung braso nya.

"Sinong tanga?"

Kumunot naman ang noo ko sa sinabi nya.

"Tangina naman neto, sakit na nga ng ulo ko ang hard mo pa sakin." pagmamataray ko.

"Eh bakit ka ba kasi nag-inom?!"

Naalala ko tuloy yung nangyare kanina. Bwisit! Bwisit ka talaga Eroll! Kung di lang kita mahal, matagal na kitang pinatay!

"WALA!" padabog na sagot ko tapos binilisan ko yung lakad ko.

Kasi naman eh. Bakit ba kailangan nyang magalit ng ganun?! Pwede namang sabihin nya nang mahinahon na dumistansya ako, edi sana pumayag pa ko.

"Andito na tayo." sabi ni Nico.

"Teka, wala na yung condo mo?" nagtatakang tanong ko.

"Meron pa. Kaso nabobored ako, wala kasing kausap."

"Ahh. Okay." sabi ko sabay tango.

"Pasok na."

Pumasok naman ako gaya ng sabi nya. Malaki din yung bahay, tsaka malinis. Pwede na din.

"Ilan kayong nakatira dito?"

"Apat." sakto namang pagkasagot ni Nico, lumabas yung isa sa mga kasama nya.

"Uy Nics may bisita ka pala!" sabi nung lalaki.

"Guys baba kayo! May bisita si Nico!"

"Kung bakla nanaman yan, wag nyo na kong idamay. Parang awa nyo na." rinig kong sagot nung isa.

"Gago hindi! Chicks to pre!"

"TALAGA?!" sigaw nung dalawang nasa itaas.

Kaya nagsibabaan sila at pagkatapos tumakbo papunta samin ni Nico.

"Oo nga pre, chicks nga! Teka ihahanda ko na yung pick-up ko." sabi nung lalaking mejo chubby yung pisngi.

"Ehem. Who is he, Nics?" tanong naman nung payat na cute.

Ano daw? Who is he?

"Tanga babae yan! 'Who is her' dapat bobo!" sabat nung mejo macho.

Napa-facepalm nalang ako. Tangina lalo atang sasakit ulo ko dito eh.

"Alam mo Nico, kung ganyan lang din ang makakasama ko sa bahay. Mas gugustuhin ko pang mamatay nang walang kausap." iritang sabi ko.

"Haha! Mababait naman yang mga yan, kahit kulang kulang."

"Pakilala na kayo." sabi ni Nico sa kanila.

"Ako muna!" sigaw nung isa sabay taas pa ng kamay.

"Wag na! Gagamitin mo lang yung corny mong pick-up eh!"

"So what? Hi ate, Paul Pormé nga pala." sabi nya sabay lahad ng kamay nya.

"Pormé?" tanong ko at inabot din ang kamay ko. (A/N: por-mey po ang basa jan ;D)

"Yes. Alam mo ba kung bakit yun ang pangalan ko?"

"Ha? Bakit?" tanong ko.

"Kasi I will do anything, just to make you Paul Pormé." sagot nya sabay kindat.

"..."

GUYS, KILL ME NOW.

"Tara alis na tayo, ang korni na." yaya ko kay Nico. Kaso tinawanan nya lang ako.

"Hahahahaha! Basted ka agad pre!" pang-aasar naman nung isa.

"Tangina nyo kasi eh."

"Pagpasensyahan mo na yan te. Fitz Daven Guillas nga pala." sabi nya tapos nakipag-shakehands din.

"Ako naman si Keifer Lee." matipid na sabi naman nung isa.

OK NAMAN.

Ang gwapo sana nila, kaso pare-parehas may saltik. Pano naging kaibigan ni Nico tong mga to?!

"Wag mo nalang sila pansinin." payo ni Nico.

Tangina panong hindi papansinin eh kahit saan ako pumunta, nakakalat yung mukha nila?!

Jusko po, patawarin nyo po ako kung may magawa man ako sa tatlong to.

------------

Umalis muna ako sa sala kung saan nandoon yung tatlong bugok. Lalo lang akong mai-stress sa pagmumukha nila eh.

Hinanap ko kung may tambayan sila sa likod, at nung makita ko, pumunta ako doon.

Nilabas ko yung kaha ng yosi na kaninang gamit namin nung nag-inuman, at pagkatapos ay kumuha ako ng isa.

Gulat kayo?

Oo nagyoyosi ako, pero minsan nalang. Kapag naiinis at stressed lang ako.

Simula kasi nung naging kami ni Eroll, sinubukan ko nang pigilan dahil ayaw nya nga din. Kaya ayan bihira nalang.

Sinindihan ko ito at naupo sa upuan na andito sa labas.

Hi-hits na sana ako nang may humawak sa kamay ko at pinigilan ako.

"Tigilan mo nga yan, o ayan stick-o! Yan ang hithitin mo!" sabi nya sabay salpak ng stick-o sa bunganga ko.

AS IN SINALPAK NYA NALANG BIGLA!

"ANO BA YAN NICO?!"

"Oh bakit?! Kulang pa?! Ayan isang galon, ubusin mo!" tapos biglang hinagis nya sakin yung lalagyan.

NAMUMURO NA TO SAKIN AH!

"PUNYEMAS! ISA PANG HAGIS MO BIBIGWASAN NA KITA!" sigaw ko sa kanya, pero hindi sya nagpaawat at sinigawan din ako.

"EDI GAWIN MO! BAKIT KA BA KASI NAGYOYOSI?! ANO BANG PROBLEMA MO JEAN?!"

TANGINA NETO?!

Nag-init ang ulo ko dahil sa pagsigaw nya, kaya ibinato ko sa kanya yung suot ko sapatos.

"ARAY! PUTA MASAKIT AH!"

"SINISIGAWAN MO KO EH!"

"EH SINISIGAWAN MO DIN KAYA AKO!"

"ANO BANG PAKELAM MO?! AKIN NA KASI YAN!" tapos pilit kong inaagaw sa kanya yung yosi ko.

Sa inis nya, tinapon nya nalang sa kanal.

"AYUN NASA KANAL, LANGUYIN MO!"

AY PU--! ASDFGHJK!

"ANO BANG PROBLEMA M--!"

Sisigawan ko sana ulit sya, sasapakin, sesermonan, ang kaso lang natigilan ako.

Hinawakan ni Nico ang magkabila kong pisngi, at tsaka ako niyakap.

"Wag mo ngang pabayaan ang sarili mo."

"N-Nico."

Bumitaw sya sa pagkakayakap, "Alam mo namang ayaw kong nagkakaganyan ka."

"S-Sorry.."

"Wag ka nang magsorry."

At kasunod ng malambing na pagkakasabi nya ng mga salitang yan..

Ay ang malakas na batok na kanina nya pa pinipigil.

"BWISIT KA NICOOOO!"

Chapter 8

Eris' POV

"Ano ba! Wag mo nga akong sundan!"

"Sorry na kasi! Kausapin mo na ko!"

"Heh! Manigas ka!" sigaw ko sabay takbo.    

Kainis naman to! Kanina pa habol nang habol! Mula palang sa pintuan ng bahay, hanggang sa makarating ako ng school, nakabuntot parin.    

"Babe! Eris!" narinig kong sigaw nya.  

Argg! Nakakainis na talagaaa!    

"Pwede ba Eroll wag mo na kong sundan! Konti nalang talaga mahahampas ko na sayo tong bag ko!" sabi ko at tsaka padabog na pumasok ng room, kaya naman lahat ng kaklase ko napatingin sakin. PATI NARIN YUNG PROF KO.

"Miss Salvador, please wag mong dalhin sa class ang kung ano man ang misunderstanding nyo ng boyfriend mo." pagsaway nya sakin.

Napatango nalang ako sa sobrang hiya ko. At pagtapos ay umupo na sa upuan ko.

"LQ kayo?" tanong ni Joseph. Remember him? Yung bwisit na stalker namin ni Eroll from chapter 2?

"Shut up Seph, kung ayaw mong isubsob ko yang pagmumukha mo sa desk ko"

"Ouch! Na-hurt naman ako. Ang hard mo talaga sakin, no?"

"Oo. Kasing tigas ng mukha mo. So please, shut up already." sabi ko sabay irap sa kanya.

Dahil naman dun, nabaling ang tingin ko sa glass window. And guess who's there?  

Si Eroll.    

Kainis. Hindi ba sya titigil? At talagang naghintay pa sya sa tapat ng room ko?

Mahirap bang intindihin na galit parin ako sa kanya?! Ugh!  

Inalis ko nalang ang tingin ko sa kanya, at nakinig nalang sa dini-discuss ng prof ko. And after two hours of discussion, natapos na rin.

Guys nakasurvive ako! Praise me!

Inayos ko na ang mga gamit ko, pero bago pa man ako makalingon, may humatak na agad sa braso ko.

"Babe, kausapin mo na ko, dali na." sabi nya.

"What the?! Andito ka parin?!"

"Kausapin mo na kasi ako please. Sige ka, break na tayo kapag di mo ko kinausap."  

WOW HA?! NAHIYA NAMAN AKO SA KANYA!  

"EDI BREAK KUNG BREAK! TSE!" sigaw ko sabay hairflip.  

ABA! PAPATALO BA KO? MASYADO NANG MAKAPAL ANG MUKHA NYA NO!  

Kinuha ko ang mga gamit ko sabay labas ng room. And at last! Tumigil na sya sa kahahabol.

Pinagpatuloy ko lang ang paglalakad, pero hindi pa ko nakakalayo nang makarinig ako ng tilian galing sa room ko kanina. At dahil tsismosa ako, bumalik ako para tingnan kung anong meron.

Sumilip ako ng konti sa may pinto, "Ano kayang meron?"

Sisiilip pa sana ako nang mas malapit para makita ko, pero napabalikwas ako pabalik sa pwesto ko nung may sumigaw.  

"KYAAAAA ANG GWAPO MO TALAGA KUYAAA!!!"  

Anu ba yung babaeng yun! Kung makasigaw akala mo naman kinukurot. Pero teka..

Gwapo daw.

Sino kaya yun? Hehe.

Masilip nga. Hindi naman pagc-cheat yun diba? Sisilip lang naman ako kung sino eh.  

Bumalik ako sa may pinto para makita kung sino nga yung gwapong tinitilian nila. But my smile turned into a frown pagkakitang pagkakita ko sa lalaki.

Ayos ka talaga Chris Eroll! Nalingat lang ako, may nilalandi ka nanaman! Humanda ka talaga sakin!

Pumasok ako sa room sabay hawak sa kamay nya, "Let's go babe! Tapos na klase ko."

Napakunot naman ang noo nya, "Akala ko ba break na tayo?"

"Ha? Kelan ko sinabi yun?"

"Uhmm. Kanina?" naka-ngising sabi nya kaya nagreact yung mga babaeng nalapit sa kanya.

"Oh break na pala kayo te eh, alis na!"

"Yahh. Wag mo nang ipilit ang sarili mo kung ayaw nya sayo."

Napataas ang kilay ko, "So feeling nyo naman papatulan nya kayo kapag break na kami?"

"Of course! Diba kuya?" sabi nung isa sabay palupot sa braso ni Eroll.

Kaya ayun, nag-init ang ulo ko at tsaka hinatak ang mahaba nyang buhok mula sa room palabas ng pinto.

"Awwww! Ano ba bitawan mo koooo!" sigaw nya.

"Hoy ikaw babae ka, wag kang malandi! At pwede ba, pumili ka nang lalandiin mo wag yung boyfriend ko!" sagot ko naman sa kanya.

Nagulat naman yung mga kasama nya kanina, pati narin si Eroll.

"Oh, anong tinitingin tingin nyo?"

"At ikaw, sumunod ka sakin." sabi ko kay Eroll.

"Y-yes babe." sagot nya at nangangatog pang sumunod.  

Naglakad ako hanggang sa makalabas kami ng campus, at nung makarating kami sa tambayan, tsaka ko lang sya nilingon.

"Oh ayan na, kakausapin na kita. Ano na yung gusto mong sabihin?" cold na pagkakasabi ko.

Napasimangot naman sya, "Sorry na."

"Ewan ko sayo."

"Sorry na nga eh. Eto oh, peace offering." sabay abot ng box na maliit.

"Oh, ano yan?"

Hindi sya sumagot..

"Ano nga yan?!" sigaw ko pa, pero hindi parin sya sumagot. Instead, he came close at hinawakan ang kamay ko.    

Sabay sinuot nya yung regalo nya sa daliri ko..  

"Dapat sa birthday ko pa to ibibigay sayo, kasi diba malapit na tayong mag 6 months nun. Ang kaso napaaga kasi nga nagalit ka." sabi nya habang nakatingin lang sa kamay ko.  

I WAS SPEECHLESS.  

Yung feeling na kahit anong gawin ko, wala talaga akong maisip na sabihin.

Naging bato lang ako, literally.

Ang tanging nagawa ko lang ay batukan si Eroll sabay sabi ng, "Bwisit ka talaga."

Sweet ko ba? Eh kese nemen debe?! Bigyan ba naman ako bigla ng singsing! Sino bang hindi mababato nun?!  

"Sooo.. Bati na tayo?" sabi nya na may alanganing ngiti.

Ano pa nga ba?

"Oo na. Kainis ka."

Biglang lumawak ang ngiti nya, tapos bigla nalang akong niyakap at nagtatatalon pa.

"Tama na Eroll, ang OA na."

"Sorry. Natuwa lang talaga ako." natatawang sabi nya.

"Sayang talaga babe. Dami ko pa namang plano sa birthday ko. Dapat sasabihin ko pa yung 'wear this ring, as a token of my love--' ARAY!"

"ULUL BADUY MO!" sigaw ko sa kanya pagtapos syang batukan. Corny amputa!

"Baduy nga, sweet naman." sabi nya sabay kindat.

YUCK! EWW! BAKIT BA KO NAINLOVE SA BADUY NA TAONG TO!

"Kilabutan ka nga!"

"Haha. Sus, kinikilig ka lang!"

"Asa naman."

"Ah ganun? Halikan kita jan eh." banta nya.

"Edi halikan mo! Halika na nga, iuwi mo nalang ako."

"Okay."

"Uhmm. Babe." pahabol na sambit nya.

"Bakit?" tanong ko.

Ngumiti sya sabay sabi ng, "I love you."

Nag-pout lang ako at hindi na sumagot. Alam nya na yun, di ka kailangang sabihin.    

Alam nya nang kinikilig ako.    

----------------    

"Nakakainis sya! Nakakainis sya!" sigaw ko kay Nico habang kausap sya sa cp.

["Pero kinikilig ka, parang tanga lang."]

"Eh nakakakilig naman kasi talaga, hihi."

["Oh anong pinaglalaban mo?"]

"Wala nakakainis lang kasi ang dali nya kong pakiligin mehehe."

["Nasaan ang pake ko dun?"] pambabara nya.

"Putang ina mo, bigti ka nalang. Wala kang kilig sa katawan. Good night!" mabilis na pagkakasabi ko sabay binaba ko na yung call.

Bwiset eh. Makatulog na nga lang.

After a few minutes ng magmumuni-muni, nakatulog narin ako.    

And I woke in the morning, with a big question mark on my face. I don't know why, but I dreamed of something strange that night.

Lahat ng pangyayari napakalinaw pa sa utak ko.

At ang tumatak talaga sakin ay yung matandang hinabol ako. Hindi dahil sa nakakatakot sya, or she's so weird.

But because of what she said..                    

"Ingatan mo yung baby mo."

Chapter 9

Eris' POV

"Bilisan mo nang pumasok Jean!" sigaw sakin ni Michelle.

Bwisit kasi tong mga to, sa dami ng booth dito, dun pa sa may fortune telling pumunta. Ano namang mapapala ko dun? Eh boka lang yang mga yan. Kainis lang.

"Lika naaa!" sambit ni Irene sabay hatak sakin.

"Hindi na ko sasama sa loob. Kayo nalang."

"Halaa bakiiiit?" sabay na sigaw nila.

"Eh basta. Ayaw ko talaga. Hanapin ko nalang sila Eroll."

Nagpout sila, "Ang KJ mo."

"Sige na, pumasok na kayo. Wag nyo na kong isama. Babush!" sabi ko naman.

Paalis na sana ako nang biglang may humatak sakin.

Napasigaw ako dahil sa gulat, "Ay punyeta!" Lumingon naman ako sa likod.

Pag lingon ko, isang matandang babae ang bumungad sakin. Puti na ang mga buhok nya tapos naka-robe sya.

Siguro sya yung manghuhula dito sa may tent?

"Ginulat nyo naman ako nay. Ano po bang kailangan nyo?" tanong ko, pero hindi nya ko sinagot.

Ngumiti lang sya tapos sabay sambit ng, "Ingatan mo baby mo."

Nanlaki naman ang mga mata ko, at medyo kinabahan. Hindi ko alam kung bakit pero nanigas lang ako sa pagkakatayo ko.

Wala naman akong anak ah? Bakit nya sinabi sakin yun?

"Teka nay, nagkamali po ata kayo? Bakit nyo po sinabi sakin yun?"

Ngumiti lang ulit sya at tsaka pumasok sa may tent.

'Ingatan ko baby ko?'

"Babe.."

Bakit nya sinabi yun?

"BABE!"

"H-Ha?!"

"Sino ba yang iniisip mo ha? Kasama mo na nga ako, kung sino sino pang lalaki iniisip mo." sabi sakin ni Eroll.

Kanina pa pala ako tulala, ngayon ko lang napagtanto.

"Siraulo! Wala akong iniisip no!"

"Eh kanina pa ko kwento nang kwento, di ka naman nakikinig."

"Wala kasi, ang weird lang ng panaginip ko kagabi."

"Bakit? Wet dreams?" nakangising tanong nya.

"Tanga! Lalaki lang nagw-wet dreams! Bobo!" sabi ko naman sabay bato sakanya ng unan. Nandito kasi kami ngayon sa kwarto nya.

"Hahaha alam ko! And FYI, I'm not an idiot."

Tangina mo pa-english english ka pa. Ibato ko sayo tong kama mo eh.

"Gusto mo?" alok nya sakin sabay abot ng kinakain nyang piatos.

Hindi ako sumagot. Hanggang ngayon kasi napapaisip parin ako dahil sa panaginip ko. Sabihin ko na kaya kay Eroll?

I paused for a sec, tapos tumungin sa kanya.

"Babe, pano kapag buntis pala ako?" biglang tanong ko sa kanya.

Pero hindi man lang sya nagulat sa tanong ko.

"Edi maganda." nakangiting sabi nya.

"Ha? Pano naging maganda yun?!"

"Eh kasi magkakababy na tayo!"

"Sira ka talaga. Eh paano kapag ayaw ko? Kapag hindi pa ko handa?"

Napataas naman yung kilay nya sa sinabi ko, "Kapag anjan na, handa ka man o hindi, kailangan nalang natin tanggapin. Baliw ka ba?" sagot nya.

"Ehh basta ayaw ko pa."

"Edi wag. Mag-aanak nalang ako sa iba. Hahaha!"

Napakunot ang noo ko,"Tang ina mo? Edi mag-anak ka sa iba! Anakan mo si Kaye para masaya!"

Tinawanan nya naman ako.

Hayop to?! Pagtapos nyang sabihin yun, tatawanan nya lang ako?!

"Joke lang babe, ikaw lang syempre no. Teka nga, bakit ba ganito yung topic natin?" tanong nya.

"Wala naman. Nanaginip kasi ako kagabi. Ang weird nga eh. May matandang nagsabi sakin na alagaan ko daw yung baby ko, eh wala naman akong anak! Nakadrugs ata eh."

"Talaga? Malay mo, baka may laman na nga talaga yan hahaha." sabi nya habang nakaturo sa tyan ko.

"Gago. Anong laman? Ta3?"

"Ewan kooo~ Don't worry papanindigan naman kita eh." pang-aasar pa nya.

"Sira ka. Ah basta, ayoko pa! A.Y.O.K.O!"

HINDI PA PWEDE! MADAMI PA KONG GUSTONG GAWIN! TSAKA PATAY AKO SA PAMILYA KO!

"Hindi naman ikaw ang mamimili kung magkakababy na tayo o hindi eh."

Napa-pout naman ako sa sinabi ni Eroll. Oo nga, alam ko yun. Pero sana hindi pa talaga. Sana wag muna. After 5 years siguro pwede na, basta wag lang ngayon.

Sa bahay na nila Eroll ako nagdinner, at pagkatapos din nun hinatid nya na ko sa bahay.

And as usual, katakot-takot na sermon nanaman ang natanggap ko.

Wala namang pinagbago eh. Kahit pilitin kong magpakabait, sesermonan at sesermonan parin nila ako. So why bother, diba?

Umakyat agad ako sa kwarto ko pagkauwi ko. Naghilamos, nagbihis, tapos naghanda nang matulog. Pero nakaramdam ako ng pagtawag ng kalikasan bago pa man ako makahiga.

So I went to the bathroom, and did what I had to do.

Pero bigla akong napa-isip.

Oo nga pala...

Kelan nga ba yung huling dalaw ko?

Chapter 10

Eroll's POV

"Late ka lang. Magkakaron ka din, hintayin mo lang." sabi ko kay Eris.

Kagabi pa daw kasi sya hindi mapakali, kasi malapit nang mag isang buwan pero hindi parin daw sya nagkakaron. Alam nyo na.. Yung buwanang dalaw.

"Ehh babee. Kinakabahan na talaga ako. Mag-PT na kaya ako?"

"Hindi pa naman natin sure eh. Saka nalang. Kapag sa monthsary natin, wala ka pa. Bibili na ko."

Napasimangot naman sya.

"Sige na nga." malungkot na sabi nya.

Nginitian ko naman sya, "Wag ka nang sumimangot. Sige na pumasok ka na, papasok na rin ako."

"Okay. Sige na, kita nalang tayo mamaya." sabi nya tapos pumasok na sa room nila.

Naglakad na rin ako papunta sa room ko. Nung makapasok ako, nagtinginan sakin yung mga kaklase ko.

Problema ng mga to? Ngayon lang nakakita ng gwapo?

"Chris, may naghahanap sayo." sabi nung isa kong kaklase.

Sakin? Sino naman hahanap sakin?

"Sino daw?" tanong ko.

"Di namin kilala eh, basta sabi nya pagdating mo daw sabihin namin na aantayin ka nya sa may gym."

"Ah ok salamat pre. Wala ba tayong klase? Bakit wala pa si ma'am?"

"Wala. Napagod daw kagabi kaya di papasok haha." natatawang sabi nila.

"Mga gago. Sige alis na ko!" paalam ko.

"Haha sige pre."

Paglabas ko ng room, naglakad na ko papuntang gym. Tutal wala namang klase, baka hintayin ko nalang matapos yung klase nila Eris.

Pero bago yun, sino naman kaya yung naghahanap sakin?

At talagang pinapunta pa ko ng gym ha? Pwede namang dun nalang sa room. Tsk.

Pagpasok ko ng gym, walang katao-tao.

"Tangina nung mga yun, pinagtripan pa ko!" bulong ko sa sarili ko.

Akmang paalis na sana ako nang biglang may tumawag sakin mula sa likod. Agad ko namang nilingon kung sino yun.

I was surprised nung makita ko sya.

Si Kaye..

Bakit ako hinahanap nito?

"Eroll.." malambing na pagkakasabi nya.

Nagtaka naman ako sa tono ng boses nya, pero hindi ko nalang to pinansin.

"Oh, bakit mo ko hinahanap?" cold na pagkakasabi ko.

Hindi sya nakapagsalita, niyakap nya nalang ako bigla at tsaka humagulgol ng malakas.

"Teka! Anong nangyare sayo?!" nagtatakang tanong ko.

Dahan dahan syang tumingin sakin, "Buntis ako Eroll."

I paused for a minute.

Teka nga, bakit sakin nagrereklamo to?

"Bakit sakin mo sinasabi yan? Don't tell me, anak ko yan?" sarcastic na pagkakasabi ko.

"Mag-usap muna tayo please." pagmamakaawa nya.

"Wala na tayong dapat pag-usapan pa."

"Pero Eroll buntis ako!" pagdidiin nya.

"Oh, anong pakealam ko? Dun ka magreklamo sa kung sino mang nakabuntis sayo."

"Eroll please, makinig ka muna sa sasabihin ko. Kailangang kailangan kita!"

"Tama na Kaye. Please lang"

"Please Eroll! Kung gusto mo isama mo si Eris! Maka-usap lang kita! Please!"

This is getting more and more frustrating! Hindi ba nya maintindihan yung 'hindi'?

"Eroll please.." sambit uli nya.

Hayy buhay. Kapag minamalas ka nga naman. Wala ka ngang klase, bigla ka namang hinanap ng Ex mo. Tapos sasabihin pang buntis sya. Ang saya lang diba?

Buti pa sana kung si Eris to eh. Edi sana nagtatatalon na ko kanina pa. Tsk.

"Oo na. Halika sa bahay."

-------------

Umupo ako sa couch malapit sa kanya. Buti nalang walang tao ngayon sa bahay.

"Let's hear it." sabi ko.

Uminom muna sya ng tubig at tsaka tumingin sakin, "Buntis ako." sabi nya.

"Oo, kanina mo pa sinasabi. Diretsohin mo na ko Kaye, ano bang kailangan mo?"

"Ikaw." mahinang pagkakasabi nya.

Napatawa naman ako ng mahina, "Wag na tayong maglokohan. Buntis ka ba talaga?"

"Oo buntis nga ako."

"Sinong tatay? Ako?" natatawang tanong ko.

"Hindi ba pwede?"

Muli nanaman akong natawa dahil sa sagot nya, "Ilang buwan na ba mula nung naghiwalay tayo? 6? 7 months? Wag mo sabihing pagtapos ng panahong yun, ngayon lang lumobo yang tyan mo?" sarcastic na sagot ko.

Naningkit naman ang mata nya dahil sa sinabi ko.

"Pakinggan mo muna ako.." ~ * ~

Eris' POV

"Hayop talaga yung Eroll na yun! Sabi nya may klase sya, pero andito yung mga kaklase nya sa labas! Ano lahat sila nagcutting, tapos sya lang yung pumasok?! Tangina matapos lang tong klase namin, mapapatay talaga kita!"

"Hoy ano bang binubulong mo jan ha?" biglang tanong sakin ni Michelle.

"Si Eroll kasi eh! Nakakainis!"

"Ewan ko sayo Jean! Si Eroll nalang lagi mong bukang-bibig. Ipalamon ko sayo yun eh." inis na sabi nya.

"Tse! Palibhasa, bitter ka. Kasi iniwan ka ni Yves!" pang-aasar ko naman sa kanya.

"Hoy excuse me no! Ako ang nang-iwan sa kanya!" Wow? Kaya pala iyak ka ng iyak nung nagbreak kayo?

"Ewan ko sayo. Kausapin mo nalang yang alien na katabi mo."

"What? Is that me you're talking about?" sagot naman nung alien.

Nakoo Irene. Konti nalang talaga, matutulad ka na kay Taehyung.

Pagtapos ng ibinigay na quiz ng prof namin, pinaalis nya na din kami. Buti nalang mabait sya ngayon.

Agad naman akong pumunta sa bleachers kung san nakatambay yung mga kaklase ni Eroll.

"Guys nakita nyo si Eroll?" tanong ko sa kanila.

"Si Chris?" sagot naman nung isa.

Hindi. Si Eroll. Tangina naman neto ang bobo. Eh iisang tao lang naman yun.

"Oo. Nakita nyo?"

"Lumabas ng campus. Uuwi daw sya."

Uuwi? Anong gagawin nya dun?

"Ahh. Sige sige salamat!" sabi ko atsaka naglakad na papunta kela Eroll, since walking distance lang naman.

Nung makarating ako doon, nakita kong nakabukas ang gate nila kaya pumasok nalang ako. Malamang wala sila tita, kasi hinayaan ni Eroll na bukas ang gate.

Nagtaka nalang ako nung nandun na ko sa pintuan nila. Andito nga yung sapatos ni Eroll, pero may isang pang sapatos dito. Pang babae.

Kaya imbis na pumasok, dahan-dahan nalang akong sumilip sa bintana.

Nagulat nalang ako nung makita ko kung sinong kasama nya.

At lalong kinagulat ko, ay yung pinag-uusapan nila.

"Hindi ko naman sinasabing akuin mo yung responsibilidad, gusto ko lang na tulungan mo ko." sabi ni Kaye.

Nagtaka ako nung una kung bakit kay Eroll sya nakikiusap, pero nawala lahat nang yun nunh si Eroll na mismo ang nagsalita.