Gauez bakardadeak bortxatzen gaitu ohean.

Irakurri berri dut biblioteka bat ia hatz-markak bezain pertsonala dela, eta brastakoan atera zait: pertsonalagoa, konpai!, hatz-markak baino askoz ere pertsonalagoa! Hatz-markek nor naizen esaten dute. Ez naizela beste hura. Baina ez dute esaten zer naizen, are gutxiago nolakoa. (…) bizitzan zehar egin ditudan irakurketa-aukerek zenbat kontatzen duten nire bizitzaz. Hatz-markek gaizkilea bilatzeko balio dute, baina ez gaizkilearen ibilbidea eta gaizkia egiteko motiboak.

Gizakia bere hizkuntzan ezkutatuta dago.

Behar dugu poesia, zeren bestela dena da transakzioa eta etekina.

Triste nabil momentu txikietan soilik asko pozteagatik.

Jaiotzea aukeratuko bagenu zenbat egongo ginake bizirik?

Noiztenka bizitzak aspertzen nau, produzitu, erreproduzitu, sortu ta desegin ta eraikitzen dugun gizarteari justifikazioak zenbakiz eskaini. Noiztenka bizitzak akitzen nau, nahiz ta harek ainitz emaiten dautan, denborak beti dena berreskuratzen daut mustuka bat banintz bezala, ta bertatik ateratzen dena gertatutakoen lekuko bilakatzen da. Hainbat argazki, kantu idatzi, momentu bakar batzuen justifikatzeko, ta eraikitzen dugun gizarte puta hunen sare sozialetan hedatu, gure izanaren intimitateari polliki duintasuna kenduz. Noiztenka nahiko nuke ohe azpian kukutuko nukeen bizitzaren argazki batean gelditu, denborak ez dezala sekula ebats ta behingotz, betirako biziko nukeen momentu batean egon.

Kontatu didate dagoeneko ez zarela nitaz akordatzen, ahaztu zaizula nire izena; niri ez, ordea. Egunero esnatzen naute zure hitzek, zure ahots leunak nazioarteko albisteak kontatuz. Pi-pi-pi egiten duen iratzargailu horietako bat erosteko asmoa daukat ea niri ere zure izena ahazten zaidan.