#afstanden

Twijfels of veel van die sterrenstelsels die Webb zag echt wel zo ver weg staan

Credits: NASA, ESA, CSA, and STScI De kandidaat-sterrenstelsels te zien in de foto gemaakt met het NIRcam instrument van Webb van de cluster SMACS 0723-73 zouden zeer grote roodverschuivingen hebben, tot wel z=20 toe. Het gaat hier om fotometrische roodverschuiving, dat wil zeggen dat ze gebruikmakend van filters bij verschillende frekwenties kijken hoeveel licht er binnen komt en aan de hand…

Twijfels of veel van die sterrenstelsels die Webb zag echt wel zo ver weg staan

Credits: NASA, ESA, CSA, and STScI De kandidaat-sterrenstelsels te zien in de foto gemaakt met het NIRcam instrument van Webb van de cluster SMACS 0723-73 zouden zeer grote roodverschuivingen hebben, tot wel z=20 toe. Het gaat hier om fotometrische roodverschuiving, dat wil zeggen dat ze gebruikmakend van filters bij verschillende frekwenties kijken hoeveel licht er binnen komt en aan de hand…

Het heelal is groot. Immens groot. De afstanden zijn zo onvoorstelbaar groot, dat zelfs vergelijkingen vaak niks meer zeggen.

Vorig jaar bereikte Voyager I na een reis van 36 jaar en 18 miljard kilometer eindelijk de rand van ons zonnestelsel. Een lange reis en al een heel eind onderweg. Maar de volgende ster (Proxima Centauri) ligt nog ruim vier lichtjaar verwijderd van ons, voor Voyager nog een reis van zo’n 40.000 jaar. En dan is Proxima Centauri maar een kleine ster in de Melkweg, het sterrenstelsel waar wij onderdeel van uitmaken. Voyager zou er ruim een miljard jaar over doen om van de ene kant van de Melkweg naar de andere te vliegen. Zoals gezegd, het heelal is immens groot. En dan hebben we nog niet eens nagedacht over andere sterrenstelsels daarbuiten. Naar schatting zijn er tussen de 100 en 200 miljard sterrenstelsels buiten onze eigen Melkweg. Genoeg om je heel, heel klein te voelen…

Het meest nabije sterrenstel voor ons is het Andromedastelsel, onze buurman (buurvrouw?). Dit stelsel ligt op zo’n 2,5 miljoen lichtjaar van onze Melkweg, heeft ruwweg dezelfde vorm (een spiraalarmig stelsel), maar dan wel een stuk groter. Als het stelsel feller zou schijnen zou het met het blote oog zichtbaar zijn. En voor ons groter zijn dan de maan.

Hoe dat er uit zou zien? Daar was o.a. Tom Buckley-Houston erg nieuwsgierig naar. Begin dit jaar dit jaar ging hij aan de slag en produceerde bovenstaande foto. Hierop zien we Andromeda zoals ze vanaf aarde zichtbaar zou zijn, als ze feller zou schijnen. Een schitterend gezicht, maar helaas vanwege de afstanden niet reëel. 

Maar wat niet is kan nog komen! Andromeda en de Melkweg liggen op ramkoers en bewegen met enorme snelheid op elkaar af. Over zo’n 4 miljard jaar zullen de twee stelsels botsen en samen een nieuw, nog groter sterrenstelsel vormen. Dat wordt vast een heel spectaculair gezicht, maar iets waar we waarschijnlijk niet meer bij zullen zijn…

In de SciShow van Hank Green uit Montana – de man die af en toe sneller praat dan zijn schaduw – was onlangs Phil Plait te gast, de blogger die we allemaal kennen als de Bad Astronomer. Phil kwam bij Hank langs om uit te leggen hoe sterrenkundigen er in slagen om de afstand te meten tot sterren. Een boeiende en leerzame video!

Bron: Bad Astronomy.