#afgeleid

Wanneer een mens, licht aangeschoten, een poging doet zijn been over het achterrek van zijn fiets te zwaaien, voltrekt zich binnen anderhalve seconde een ongeziene maar uiterst complexe kettingreactie op moleculair, medisch én filosofisch niveau. Wat oppervlakkig lijkt op een knullige motorische fout, is in werkelijkheid een theaterstuk vol chemische vergissingen, biomechanisch drama en…

Meneer ik zie uw mond bewegen en hoor de bijhorende woorden langs mijn bewustzijn stromen maar mijn ogen dwalen af naar uw uitstekende manboobs. Twee attentiehoeren, verstopt, verschuilt, zonder succes.

Mevrouw ik vind uw vak oké de taal is mooi- het zingt maar ik kan er niets tegen doen uw rimpels, neus, rokershuid brengen mijn gedachten op een ander spoor. Want als zelfs u de liefde kunt vinden kan ik vast en zeker ook nog winnen.

Jonge stagiair, student, meneer, u praat zo traag ik weet niet meer waar de les nou over ging laat staan de boodschap van uw zin want tussen het onderwerp en de pv heb ik allang zes discussies met mezelf afgerond en ben vervolgens terug gevallen op het spleetje tussen uw voortanden.

De tijd tikt door de bel paraat. Ik afgeleid eenden buiten man op straat docent op de gang mobiel zegt ping manboobs, huid, spleetje, baard, opgerolde broekspijpen, een pen die valt; ik kan onmogelijk iets presteren met mijn onvrijwillig onnodig objectiveren- ‘k noem het onproductiviteit.

Het was zo’n dag. Zo’n dag dat je jezelf hoort zeggen: “S., haal die schaar uit je nek!” en “T., de wc is niet hier in het lokaal, dus doorlopen graag.”

Tja… Not my finest moments zullen we maar zeggen. Natuurlijk twee citaten die hier volledig uit de context zijn gehaald en daardoor nog absurder overkomen dan ze al zijn. Ook dat is onderwijs.

S. schraapt met de schaar opengeklapt over de achterkant van zijn nek, wellicht kapperambities of een haartje dat dwars zit. Volledig onbewust van de gevaren en ik schrik mij natuurlijk rot en floep zo “haal de schaar uit je nek” er uit. Klas in één klap afgeleid en ik kan weer bij het begin beginnen met orde herstellen en de werkhouding op het gewenste niveau krijgen.

Leerling T. kreeg toestemming om even naar het toilet te gaan, zo kon hij zich anders helemaal niet concentreren. Hij loopt op zijn gemakje, haast heeft hij niet meer, naar de deur en stopt daar bij twee tafeltjes om een praatje te maken en aan de spullen te zitten van die leerlingen. Ik hoor mezelf beginnen met praten en kan al niet meer stoppen “de wc is niet hier in het lokaal”. Ik wil gewoon dat hij stopte met afleiden van leerlingen en doorliep naar de wc. De klas? Jep, afgeleid en rumoerig. Eigen schuld, dikke bult. Ook dat is onderwijs.

Zo’n dag dat je accu op het laatste uur volledig leeg is gelopen, en eigenlijk al onder nul procent zat als dat zou kunnen. Als dan de maat vol is als ze wéér door je heen praten en je jezelf hoort zeggen: “probeer het dan maar zelf uit te zoeken. Lees de paragraaf en maak de opdrachten die op het bord staan”. Totaal zwakte bod natuurlijk en volledig oneerlijk voor de leerlingen die wel willen. Ook dat is onderwijs. Het kan zelfs de best overkomen en vandaag overkwam het mij (daarmee wil ik zeker niet zeggen dat ik de beste ben, zeker vandaag hoor je mij dat niet zeggen).

Het kwaad is al geschied en stiekem hoop ik dan natuurlijk dat ze volledig vastlopen en smeken om uitleg. Gebeurt natuurlijk niet. Een half uur later hebben ze meer opdrachten af dan dat ze gelukt was met mijn uitleg (immers meer tijd voor gehad nu). Om er toch te zijn voor de leerlingen geef ik ze de keus: willen jullie verder werken of willen jullie uitleg. Er ontstaat, wéér, rumoer en discussie. De langste en luidruchtigste leerling van de klas staat op en zegt: “oké we gaan stemmen.” Uiteindelijk stemmen er 2 leerlingen vóór uitleg. Ik bied aan om deze leerlingen bij mijn bureau uitleg te geven over de paragraaf.

Er loopt niemand naar mijn bureau, zeker niet de twee die wel hun vinger opstaken. Uiteindelijk staat er eentje op “oké, ik snap er de ballen van” en loopt naar mijn bureau. Gestaag wordt het groepje om ons heen iets groter. Ik denk dat het er acht waren uiteindelijk. Ze luisteren aandachtig en kijken mee op het papiertje dat ik als ‘bord’ gebruik. Als ik klaar ben floept er eentje spontaan uit: “mag ik het uitlegbriefje hebben?”. Tevreden, schat ik in, lopen de leerlingen terug naar hun tafel en gaan weer aan het werk. Ik voel mij iets minder slecht. Ook dat is onderwijs.

Tja… Not my finest moments. Ook dat is onderwijs, je dag niet hebben, toe zijn aan weekend (of misschien wel vakantie?). Het is vast toeval dat dit gebeurt op de dag dat leraren uit het basisonderwijs staken in verband met de werkdruk. Dat idee schud ik maar snel van mij af. Ik had gewoon mijn dag niet… En dan ben je blij dat jouw waardeloze uitspraken niet uit de context worden getrokken door een leerling die dit toevallig opneemt en verspreid, want ook dat is helaas voor sommige onfortuinlijke docenten ook soms onderwijs.

Ik dacht dan doe ik het zelf wel, kan ik tenminste nog wat context geven en laten zien dat ik niet altijd geweldige momenten beleef met mijn leerlingen ;-). Ook dat zijn levenslessen!