#affetmemek

Gidecek kapın, yatacak yerin olmadığında bana geri döneceksin.

Ben yapabileceklerimin sınırına geldim sizde kendinizi çok önemsiyorsunuz hazmedemediklerinizle affedemediklerinizle devam edin hayatınıza , elinize geçecek şeylere değsin.

sana olan güvenimi bukadar ziyan ettiğin için, seni hiçbir zaman affetmeyeceğim.

Saatlerce boşluğa bakıp hiçbir şey söylemeden hiçbir şey duymadan oturdum. Aklımdan geçen tek şey daha ne yapabilirdim. Kendi dünyamı kucaklayıp verdim. Kendimi verdim. Kendimden verdim. Ama olmuyorsa olmuyordu. Sonra aklıma 24 yaşında trafik kazasında ölen teyzem geldi. 59 yaşında hiçbir sebep yokken ölen anneannem belirdi zihnimin diğer köşesinde. Ona çok üzülen dedem bir yıl sonra bizi bırakıp giderken en iyi arkadaşımı ilk kez kaybetmiştim. Geçenlerde dört yıl beraber çalıştığım hem antrenörüm hem öğretmenim kalp krizinden öldü. Ailesinde de kimse de bu hastalık yoktu üstelik. Kafamı memleketime çevirdim. Kuzenim lenf kanseri olmuş iki aylık bebeği var. Yani diyeceğim şu ki ölüm herşeyi herkesi yok ediyor. Bu adam beni affetmemiş çok mu ? Bir yıl koskoca 12 ay 365 gün perişan ettin kendini be kızım. Olmuyor işte. Olmasın bu seferde. Bırak gitsin nereye isterse. Kime isterse. Gözyaşlarıyla ıslanmış bir ilişkiyi nasıl kurutabilirsin ki ?