#aannemingsovereenkomst

Het begon op een regenachtige dinsdagochtend waarop mijn koffie te slap was en mijn inbox te vol. Je kent het type ochtend wel: zo’n "waarom heeft niemand mij gewaarschuwd?"-moment. Tussen de berichten zat een mail van een opdrachtgever die maar één zin bevatte: “We stoppen ermee.” Dat was het. Geen uitleg, geen boosheid, geen emoji zelfs. Gewoon… een digitale stekker die eruit werd getrokken. En ik wist op dat moment al: dit gaat geld kosten. Véél geld.

Overigens gebeurt dit vaker dan je zou denken. In zo’n 70 tot 75% van de projecten waar ik als advocaat bij word gehaald, is de beëindiging van een aannemingsovereenkomst niet alleen juridisch spannend, maar ook financieel pijnlijk. Het verschil tussen ontbinding en opzegging kan makkelijk tienduizenden euro’s schelen. Soms zelfs meer. Ik heb zaken gezien waarin een opdrachtgever dacht slim te zijn door de overeenkomst ‘gewoon te ontbinden’, en uiteindelijk alsnog € 40.000 extra mocht afrekenen. En geloof me: dat wil je niet meemaken, zeker niet wanneer je eigenlijk al genoeg stress hebt door verbouwingsrommel, vertraagde planningen of aannemers die net iets te creatief omgaan met het begrip deadlines.

Misschien zit je zelf midden in zo’n project. Misschien zie je de bui al hangen. Of misschien ben je gewoon even aan het doomscrollen op Tumblr en ben je hier per ongeluk beland—dat gebeurt ook. Maar stel je even voor dat je aannemer al weken te laat komt opdagen, of dat hij wél opduikt maar dan met materialen waarvan je denkt: “dit lijkt verdacht veel op de koopjesbak van de bouwmarkt.” Je voelt aan alles: dit gaat niet goed. Toch is zomaar stoppen echt tricky. Onder het Nederlands recht maakt het namelijk nogal uit of jij kiest voor ontbinding (alleen mogelijk als de aannemer écht tekortschiet, en je dat goed hebt vastgelegd) of voor opzegging (mag altijd, maar je betaalt vaak bijna de hele aanneemsom alsnog). En ja, dat klinkt oneerlijk… maar de wet is geen meme. Was het maar zo.

Ik merk trouwens dat veel mensen denken dat ontbinding en opzegging twee namen zijn voor hetzelfde. Een soort juridische tomaat-tomaato. Maar nee. Het contrast is bijna cartoonachtig. Bij ontbinding betaal je meestal alleen voor wat er al gedaan is. Bij opzegging mag je vrijwel de hele aanneemsom ophoesten, minus een beetje besparing. Ik noem het wel eens de “verkeerde keuze, verkeerde factuur”-valkuil. Vooral omdat één slecht geformuleerde zin—zoals “we stoppen ermee”—al kan worden uitgelegd als een opzegging, zelfs als jij eigenlijk ontbinding bedoelde. En voor je het weet, sta je met € 20.000 extra schade op je stoep. Geen vibe.

Eigenlijk is dat waarom het onderwerp nu relevanter is dan ooit. De bouwsector draait namelijk op volle toeren, terwijl personeel schaars is, materialen duurder worden en planningen eerder schuiven dan een kat die niet naar de dierenarts wil. De kans op fouten, vertragingen en miscommunicatie groeit hierdoor explosief. En projectbeëindiging? Die zit dichterbij dan mensen denken. Ik hoor het dagelijks. “Had ik maar eerder geweten hoe dit juridisch zat.” Tja. Ik ook.

Wat ik in deze introductie vooral wil meegeven, is dat het beëindigen van een aannemingsovereenkomst niet iets is wat je “even snel” doet. Ik schrijf dat niet om te dramatiseren. Ik schrijf het als iemand die al meer dan vijftien jaar als advocaat in Amsterdam in bouwgeschillen duikt, en die de financiële ravage soms van dichtbij ziet. Ontbinding kan je redding zijn, maar alleen als je de stappen correct doorloopt. Opzegging kan verstandig zijn, maar alleen als je snapt wat je werkelijk moet betalen. Een verkeerde keuze voelt soms alsof je in level 3 van een simpel spel zat en ineens de eindbaas activeert.

Mocht je nu denken: “Dit klinkt alsof er meer valkuilen zijn dan ik dacht”—klopt. Dat zijn er meer dan dertig. Waarschijnlijk zelfs meer, maar ik heb er 35+ uitgewerkt in een langere gids. Informeel, begrijpelijk, en zonder dat je een jurist hoeven te zijn om hem te snappen. Benieuwd daarnaar? Je vindt ‘m in het volledige artikel.