Gece

Ankara'nın ayazında, buz gibi çarşaflara sarılıp, dolanıp durdu yatağında.Adını defalarca tekrarladı ısınmak için. Kimin? Çetin dedi önce, dudakları yandı. Sonra..

Çetin'le ilk sevişmelerini hatırladı. Kıyaslama yapabileceği bi örneği yoktu önce. Kendini suçladı, şimdiki haliyle.Nasıl yapabildiğini sordu,durdu. Çetin'in yumuşak dokunuşlarını, saçlarını okşayışını, her telini koklayışını, ellerinin önce yanaklarında gezinip sonra sabitlenip, bekleyen dudaklarını. Önce çekingen, titrek halde birleşmelerini. Sonra yana yana, belki biraz acıtarak, soluksuz öpmelerini. Vücut kıvrımlarında, her birinde, dolaşan ellerini. Belli belirsiz soyunmaya çalışıp beceremeyişini. Artan hazla, bir anda tüm beceriksizliğinin yerini işini bilen ellere bırakışını. Kendi bedeninin sarhoşluğunu yaşamak.! Çıplak bedenin karşısında köle olabilmek. Birine aitlik, bedenden geçiyorsa, saniye düşünmeden kabul etmek. Bunun aşktan mı kaynaklandığını düşünmeyecek kadar istemek.Çok istemek.Gözlerini kapatıp sadece teslim olmak.Zevkten titremek.