Diyojen

Hiç değilse sığınacak bi deliliğim var

Bir diyeceğim var ki inan doğdukları gibi ölürler

Benim gibi yağmur altında dimdik duranlar

Kimse taş bağlamadı sırtıma

Ne denize yarandım ne de dağlara

Ama hayatlada olmadı bir hesabım

Devrimciyim, sarhoşum yalnızım

Alkol..Evet!

Kime hatrını sorsam önüme bir kadeh uzar

Sağolsunlar bu dünyada hala varlar

Tanıdılar efendim tanıdılar sizden hesap almazlar

Alkol..Evet!

Yani ben bi karanfilde iki dal bir çiçek

Çok şeye borcum var kendime yok

Öleceksek Ölelim

zemheri ayazında

dudaklarımı okumayı bırak

kelimelerin teferruat olduğu bir oyundur hayat

sözler anlamın ağırlığıyla çökerler

sen uçarı duyguların sana konduğu yere bak

plan yapma yorulursun

kaderi tasarlama boşuna

suya düşer planların

gözün uymaz olur kaşına

sana oyununun bilmediği bir eğimle

gövdene teslim olacak bir duruş gerek

bilme bilirsen kovulursun

sana cehaletle unufak olacak bir savruluş gerek

bana sorma sorarsan sana seni unutturacak bir varoluş gerek

sakın ümidini kesme bahardan

kar erir, yaz soğur, güz kalır elbet

senin ismin gönlümde üzeri çizilmiş durur

nicedir mıhlanmış gibi çekici hatırımda yok

ölmüş bir süvarisin atın hala koşuyor

ne yapsan şavlonlarla dans

ne etsen muhakemeye everans

yazık sana

bu orman yüktür

ars

lan

ları

na

sebepleri kobay

sonuçları muamma

bu etrafı çöl

bu susuzluk

bu aşılması imkansız göl

bu bir türlü yavrulamayan döl

ey bütün kırbaçların izi hatrına

ölmek ayıp değil sevgilim

öleceksen

lütfen

susarsın dudaklarında ıslıklar kanar

öpülmez dudakların ıslık yarası

mavzerdir dokunmalarım kirvem bilirsin

öpemem, öpersem tekmil bir aşiret tragedyası

hüznünü ver bana yeter, gizli hüznünü

kolları bağlı hüzün olsun dört yanım

ırağına vurma beni kirvem, ağlarım, delirirsin

sonra derler haklıdır sevdası

geç olur ki artık onarmaz rakılar

Yılan çinkoya mavi

Damın altında kaç sıra tuğla eksik

Niyedir bilmiyorum pencere koysak miydi adini

Bir ördek, bir keçi yavrusuyla dışarısı

Gebe karnıyla bir kadının

Günesin donduğu tepsiye vurmuşlukla

Vay çiçekleri, kedileri bakmak yapan elim

Nedendir bilmiyorum ellerim tutsak miydi.

Bizi bir pencere gösteriyor ama gösteriyor

Işıklar sırtımıza vurmuşlukla

Vay ışıklar vay! hep birden çinkoya mavi

Akıntısı aya doğru uzanan

Bir komşum var kesin gözlü, uzağa baktıkça rahat

Bana ay diye yutturdu pembecikleriyle bir kızı

Onunla birlikte yatıyoruz simdi

Onunla birlikte kılların uzunluğu

Aramızda bir odada olmaktan başka neyimiz var

ne önemi var geçmeyen bir izin unutkanlığımız karşısında

zaten kırık bir gökyüzüdür artık mutlu olmanın damı

hayat böyle dımdızlak ortada bırakır işte adamı

ben bir kere görmüştüm çokça cenazelerde

topraktan gayrısı tortop edip saklamıyor insanı

gözlerin yeter ki sözlerime ilişkin olsun

istersen gövdeme ihanetler sırt sırta yuva yapmıştır

boş bulduğun yere saplan senin de canın sağ olsun

ellerimi ceplerimde kaybedip unutmuşum

ben senin bildiğin dervişlerden değilim

ceplerim ellerimden misli ile büyüktür

ellerimi bir yerde ceplerimle yutmuşum

o kadar yorgunum ki o kadar ki yorgunum

uykumdan çalıyorum uyumak için

ben ölümden gayrı yazmayı bilmiyorum