Sessiz Kelimeler

Istanbul, Turkey'da

Günaydınlar Kartal da sonbahar... @remaxturkiye @remaxredtr (Istanbul/Kartal)

@nigmen hocama saygılarımla. Emeklerinize ve çok değerli birikimleriniz ile kişisel gelişimime yaptığınız katkılara teşekkür ederim. (REMAX Kobi)

Boğaziçinde Kartal olduk... (Boğaziçi Kartalları Spor Kulübü)

Anne mesaiye biz gezmeye😀 (Maltepe Sahil Parkın)

Sonbahara veda turları.... İyi pazarlar. (Maltepe Sahil Parkın)

Karagümrük yanıyor😎 (Lapis Han)

Tuzla Marina'da

Günaydın, gününüz sağlıkla ve bereketle geçsin.. Nöbet var beklerim. (Re/max Red)

Çamlıca Bilfen'da

Analık nedir Annem?” derdim de anacığıma; “Ben ol da bil” derdi Mevlânaca.. Ben ol da bil! “Sen” oldum annem bak!.. “Sen” oldum ve bildim neymiş bu işin yürekcesi.. Hani “Köpekler bile “ana” olmasın” derdin ya hep, o ızdıraplı yüreğinle, o engin şefkatinle.. Anlamazdık o zaman biz zamâneler.. “Zor kızım, çok zor analık” derdin ardından derin bir iç çekişle.. Zormuş anam.. Ana olmak “Hiç” ken “Hep” olmakmış meğer..Çoğalmakmış durmadan.. Dünyaya meydan okumak, mazi ve istikbâli sırtlamak, pervâsız bir gözü karalıkmış.. Zormuş Annem..Olduk, gördük, bildik bak.. Ana olmak meğer; Kor ateşlerde üşümesi, kara kışlarda buz kesmesiymiş yüreğin.. Hep; “Ben!” derken, Artık; “O”, “İllâ O!” demesiymiş.. Hiç varmayacağı kapıları çalması, hiç ederek ömrünü, adanmasıymış. Hiç kızmaması yüreğin, almayı hiç düşünmeden hep vermesiymiş. Hep sarıp-sarmalaması, hiç hesap sormadan, hep dost hep yâr olmasıymış.. Zormuş Anam.. Meğer ölümüne bir kara sevdaymış analık.. Olduk, gördük, bildik bak.. #canyücel #ana (Istanbul/Kartal)

Kartallar Terliyor... (Boğaziçi Kartalları Spor Kulübü)

Mamoşgiller ve yaratıcısı😹 (Istanbul/Kartal)

Mösyö Mahmut ve Babası, İyi pazarlar...