#271220

Sebeplerin vardı biliyorum. Ama kirpiklerime kar yağdı benim. Gözlerime kadar dolmuşum inan, gözlerime uzun zamandır karanlıklar çökmüş. Sebeplerin vardı ama ben bilmezdim işte. Kendi başına aşamadığın şeyler vardı. Kendini çoğu zaman ortağın bilip yaraladığın günler vardı. Beni bahar yağmuruna çıkardığın o gün, akıttığın gözyaşını seçemediğim anlar da vardı. Seni böyle böyle tanımadığımı düşündüm artık. Kendini bana hiç anlatamadığını, anlatmak istemediğini sandım. Bir yol da bulamadım işte sana varan. Şu yeşile en yakışan şey senin çiçeklerindi ve yürütmezdi sana doğru çünkü. Neyin hayaliydi kurduğum sahi, mahvolmuş yanlarıma senin çiçeğinden bir kez olsun kurutamadım, avutmak için. Şimdi, biraz geç bir itiraf olacak ama iliklerime kadar yalnız kalmışım. Diyeceklerimin ötesini ancak susarak aşıyorum ben. Uzun bir paragrafı her zaman bir gözyaşı ile başlatıyorum. Nasıl bu hale geldim bilmiyorum. Beni anlayanım da olmadı. Bahar bir yıl daha gecikecek bu yüzden. Sebebi ne olursa olsun diye başlayan cümleler kurduracak hayat. Sonra sonsuz bir kabul ya da red bekleyeceksin. Ama kendime söylediğim yalan bu olmadı hiçbir zaman. Sebebi ne olursa olsun, ben hiç öğrenemeyeceğim çünkü. Ve sana kurduğum o cümle böylece yargısız kalacak. Gidişin diyorum. Eğer gitmene bir sebep gösterirsen, yine göremem ben. Sebebi ne olursa olsun bilemeyeceğim, diyorum. İstersen en olmaz sebebi koy önüme, yine git, göremeyeceğim. Tanımadığımı düşündüğüm biri için, o çiçekten yolları inatla aşmayacağım. Ve ben hissediyorum, bu kışı ömür boyu atlatamayacağım.