#2024yaz

Yolluk sadece atıştırmalık değildir.

Kayinvalidemin bana yaptığı jestleri unutmamak için gözümün önünde durması gerekiyordu, bazen akıl unutuyor.

Bu kıyıya ulaşmak için bir ceylan gibi sekmem gerekti, kendime doğru attığım her adım bundan farklı değil.

Sevdiklerimize taş atmayız ama seninle neden böyle bir ilişki kuruldu ezelden bilmiyorum. Senin kalbin denizin dibinde de oraya inebilmenin tek yolu ağır bir şey mi göndermekti veya onca taşıdığın şey içinde benim geldiğimi anlaman için ses mi çıkarmam gerekiyordu ya da sen sadece hareketi seviyorsun dalgalara da ondan mı meylin çarşaf gibi serilmiş görünsende içini mi gıdıklıyor balıkların, dansa olan sevginden attığım taşla seni valse mi kaldırıyorum. Şimdi sana bu yazdıklarımla deniz kızı olmayı en çok ben hak etmiyor muyum?

Seyretmeyi seviyorum.

Kendi ülkemin yazlık mekanlarında turist gibi yabancı hissediyorum.

"Ay'ın benimle saklambaç oynadığına kim inanır. Herkesi bırakıp ben inanmak istiyorum..Doğayla kurduğum bu ilişkiyi insani ilişkilerime de ilmek ilmek işlemek istiyorum. Bunu yapabildiğimi göstermek istediğim biri var özellikle. Defterime onun için şöyle yazmışım; ona karşı çok bencilim, hep alayım istiyorum, hep anlasın, hep çok o sevsin beni, hep alttan alsın vs.. bunu düzeltmek istediğimi yazmışım bir sene önce. Farkına varmışım ve yazmışım varmasaydım yazamazdım. Eyleme geçmek için nasıl yapacağımı bilmemek.. " Böyle yazmışım geçtiğimiz yaz, üzerinden altı ay geçmiş. Evet haklısın bu bilmemek insanı ensesinde bir yük ile gezdiriyor. Şu an bunun neresindeyim diye düşündüm. Önce önceden olanları bir kenara bırak onlarla baş etmek işin içinden çıkmaya engel oluyor. Şu an şimdi ne yapıyorum ona odaklan. Onun yaptıklarını taktir et, karşılık olarak değil ama akışında bir nezaket göster, eksik kalan kısımlar için kendini ifade et. İfade edeceğimi düşündüğüm kısımda yazarken bile zorlandım. Demek ki üzerine çalışmam gereken kısım bu.

En olmadık yerlerde şarjım biter annem ve babamın gözümün içine baktığı zamanlar mesela. Kahroluyorum.