#2014 games

Gracz porusza się swobodnie po dużej planszy obsypanej lasami, z górzystymi terenami i z posiadłościami, które kryją w sobie mnóstwo sekretów. Nie brakuje starej stacji kolejowej, klimatem przywodzącej na myśl początki XX wieku w Stanach Zjednoczonych, nie brakuje starych mostów oraz przepływającej tu i ówdzie wody. Twórcy wykorzystali metodę fotogrametrii, żeby jak najwierniej odwzorować obraz ze świata rzeczywistego, uwiecznionego na zdjęciu, właśnie w grze. Fotografie były wykonywane na terenie Polski, a w kadrach znalazły się miejsca takie jak: zapora wodna w Plichowicach, świątynia Wang w Karpaczu i warszawski park im. Paderewskiego. Poziom szczegółów natury jest naprawdę oszałamiający, niestety mój sprzęt nie udźwignął najwyższych detali i ustawień.

Osoby żywo zainteresowane eksploracją tych urzekających terenów mają szansę na odnalezienie kilku nieoczywistych smaczków, jakie dodadzą do historii ogląd na młodego Ethana Cartera i jego największą pasję. Mi mapa wydawała się momentami nawet zbyt obszerna. Nie istnieje tu coś takiego jak prowadzenie za rączkę z miejsca na miejsce, toteż wszystko należy odkrywać samemu. Na ekranie nie wyświetlają się informacje o ekwipunku i stanie zdrowia śledczego. Liczy się tylko luźna wędrówka po Red Creek Valley, gdzie non stop panuje dzień.

Pozazmysłowe postrzeganie Paula pozwala na rozwiązywanie zagadek w dość nietypowy sposób. Gracz musi ułożyć chronologicznie sceny z nieruchomymi poświatami Carterów, a później przy użyciu Spacji odtworzyć całość. Jest to bardzo ciekawy zabieg i część gry, która sprawiła mi dużo przyjemności, chociaż ponumerowanie fragmentów nie należało do najtrudniejszych. Detektyw zbiera także notatki z różnymi zapiskami, a kiedy bada jakiś obiekt, wyświetlane są obok niego myśli mężczyzny, jedna po drugiej.

Co zaś się tyczy narracji i udźwiękowienia, w pierwszym i jedynym jak na razie podejściu wybrałam angielski dubbing. Poważny i wyprany z uczuć głos Marty'ego Allena (Paula) pasował do roli doświadczonego detektywa, ale momentami wydawał mi się zarazem mało wiarygodny przez kompletny brak emocji. W następnej rundzie z wielką radością posłucham, jak poradzili sobie z aktorstwem Polacy.

The Vanishing of Ethan Carter to pierwsza gra wykonana przez warszawskie studio The Astronauts. Grupa Polaków ma się czym chwalić w związku z tym tytułem, między innymi nagrodą BAFTA w kategorii Game Innovation (edycja rozdania nagród z roku 2014) i ponad milionem sprzedanych kopii. Na samym Steam przygodówka zebrała niemal siedem tysięcy pozytywnych recenzji, a negatywnych niecałe osiemset pięćdziesiąt. Jest to niesamowicie dobry wynik, zresztą gra została wydana ponad cztery lata temu, a to mnóstwo czasu na wyrobienie renomy.

Mimo że dostrzegam w bohaterce niniejszej recenzji kilka wad, polecam ją wielbicielom symulatorów chodzenia z ciekawą i tajemniczą fabułą. Nie jest to istna rewelacja, nie zachwyciłam się historią jak w przypadku What Remains of Edith Finch, ale samo sterowanie detektywem bardzo mi się spodobało, a mrocznawy klimat z duchami w tle przypomniał mi o innej świetnej grze, a mianowicie Murdered: Soul Suspect, chociaż tam jest jeszcze zawilej, za to główna postać prowadzi dochodzenie w sprawie własnej śmierci.

Jeżeli zakupicie The Vanishing of Ethan Carter, otrzymacie dwie wersję: pierwszą, podstawową, zrobioną na silniku Unreal Engine 3 oraz wersję Redux na silniku Unreal Engine 4. Co ciekawe, w obu można zdobyć po czternaście osiągnięć i karty kolekcjonerskie. Jeżeli dotrwacie do końca, co samo w sobie nie jest wielkim wyczynem, z pewnością będziecie zaskoczeni rozwiązaniem całej sprawy. Nie obiecuję natłoku emocji poza lekkim zaniepokojeniem i zasmuceniem, warto jednak napomknąć, że szczegóły mają znaczenie, zwłaszcza charakter i upodobania Ethana, a wskazówek dotyczących obu kwestii jest sporo. Wielu graczy podzieliło się własnymi teoriami dotyczącymi fabuły, ale przed zajrzeniem na jakiekolwiek forum warto zagrać samemu, przejść i zinterpretować wydarzenia tak, jak podpowiada rozum.

W Arkadii, magicznym świecie równoległym, spotykamy Kiana Alvane, byłego Apostoła Azadi (ang. Azadi Apostle), którego uwięziono w Friar's Keep za niewykonanie powierzonego mu zadania. Uznany za zdrajcę Kian oczekuje na egzekucję, do której ostatecznie nie dochodzi dzięki kapitanowi Balsayowi Bachimowi. Mężczyzna pomaga skazańcowi uciec przed śmiercią. W zamian za ratunek Kian musi dołączyć do rebeliantów (ang. Rebels) sprzeciwiających się Azadi i odkupić własne winy. Do ruchu oporu w dużej mierze należą przedstawiciele ras magicznych, a najbliżej poznajemy przywódczynię Shepherd, jednookiego Dolmari o imieniu Likho, Na'ane posiadającą ogromną moc oraz odważną, przyjacielską Enu. Rebeliantom zależy na zabezpieczeniu magii w Arkadii i zdobyciu przewagi nad Azadi, lecz znaczenie Kiana w fabule jest obszerniejsze. Podczas gdy Zoë musi zidentyfikować Nieśniącego, Kian ma być tym, który go zniszczy.

Dreamfall Chapters to gra złożona z pięciu ksiąg, trzynastu rozdziałów, czterech interludiów i epilogu. Rozgrywka Zoë i Kianem się przeplata, a interludia są poświęcone Sadze, dziewczynie, która podróżuje między światami. Całość zajmuje około 20-30 godzin, co jest wynikiem całkiem zadowalającym, z tym, że drugie przejście na pewno byłoby o wiele krótsze, jako iż wiadomo, dokąd pójść, z kim nawiązać dialog albo co zebrać. Poznanie Europolis i Arkadii, tak aby nie korzystać z mapek, zajmuje sporo czasu, a nawigacji w rogu ekranu nie ma. Może to przez osobiste trudności z orientacją w terenie, ale zdarzało mi się błąkać, bo nie potrafiłam znaleźć jakiegoś punktu. To z kolei sprawiało, że dynamika gry zanikała, skutkując chwilami nudy. Później i Europolis, i Marcuria wydawały się małe, za to główkowanie nadal stanowiło istotną część przygody.

W Dreamfall Chapters nie występują elementy skradania się i zręcznościowe. Nacisk położono na logiczne myślenie, które przydaje się podczas rozwiązywania zadań. Nie są one na czas i dobrze się składa, ponieważ niektóre ciężko przejść, choćby ze względu na konieczność wykorzystywania elementów, jakich nie podpowiada gra. Przymus wykonywania misji chronologicznie sprawia, że fabuła jest liniowa z małymi ustępstwami w przerywnikach filmowych, jako że w ważnych momentach należy podejmować decyzje, a między ściśle określonymi punktami można swobodnie poruszać się po Europolis lub Arkadii.

Sterowanie postacią jest proste. Chód klawiszami WSAD, bieg z przyciskiem Shift i interakcje typu wskaż i kliknij z NPC/przedmiotami to w zasadzie wszystko. Brak skoku momentami irytuje, bo okrążanie niektórych ślepych zaułków jest nużące, a i wcześniej wspomniany bieg przypomina raczej średnio szybki trucht. Jednocześnie zdaję sobie sprawę, że skakanie czy sprint w grach przygodowych nie jest na porządku dziennym. Pod tabulatorem znajduje się ekwipunek, natomiast przedmioty w nim zawarte można oglądać z każdej strony, ruszać nimi i tworzyć kombinacje (jeśli zadanie dotyczy zebrania kilku rzeczy i połączenia ich). Wielu obiektom czy charakterom można się przyglądać, a gracz poznaje wtedy myśli Zoë, Kiana lub Sagi. Graficznie jest dobrze, a przynajmniej ja niczego lepszego nie oczekuję od przygodówki wykonanej przez niezależne studio. Lokacje i krajobrazy posiadają mnóstwo detali, są zróżnicowane i zachwycają klimatem. W tętniącym życiem Europolis dominują odcienie ciemnego niebieskiego i czerwieni, roboty swobodnie poruszają się wśród mieszkańców miasta, a ponad głowami niemal nie widać nieba przesłoniętego przez potężne drapacze chmur. Natomiast Marcuria to nadbrzeżne miasteczko pełne magicznych istot i lokalizacji, w dzień aż zielone od wszędobylskiej roślinności. Szczegółowość w wykonaniu dotyczy także postaci. Na ich twarzach można dostrzec pory, zmarszczki i pojedyncze włoski, a przypominam, że w grze pojawiają się nie tylko ludzie, ale i przedstawiciele innych ras oraz postacie przebywające w miejscach trudnych do objęcia rozumem (Abnaxus, Baeb-Ayae-Gh'aa, Vagabond). Inaczej sprawa ma się z drewnianą mimiką. Wyraz twarzy wszystkich charakterów nie zmienia się ani odrobinę w momencie dialogu, co jest... nienaturalne. Bardzo dziwne są też włosy Anny, niekontrolowanie unoszące się i falujące.

Rozgrywka jest na tyle angażująca, że nie pozwala o sobie zapomnieć i nawet po dłuższej przerwie ma się ochotę do niej powrócić. Bywają momenty poruszenia, a bohaterów, tak różnorodnych i ciekawych, po prostu nie da się nie lubić. W moim przypadku prym uwielbienia wiodą Enu, Kruk i Saga. Tej ostatniej postaci towarzyszy się właściwie od narodzin, a o tym, że jest kimś wyjątkowym, zdaje sobie sprawę już jako mała dziewczynka. Natomiast Enu i Kruk również odgrywają istotne role, poza tym budzą na twarzy szczery uśmiech. Enu dziecięcą ciekawością, a Kruk ironicznym podejściem do ważnych spraw. Kolejną rzeczą, która bardzo mi się spodobała i jest bodajże pierwszą, na jaką się zwraca uwagę, to połączenie świata fantasy z dystopią. To sprawia, że Dreamfall Chapters (a w przyszłości może i cała seria) to jeden z bardziej interesujących tytułów w mojej bibliotece Steam.

Grę rozpoczęłam bez jakiejkolwiek wiedzy o poprzednich częściach: The Longest Journey (rok wydania: 2000) i Dreamfall: The Longest Journey (rok wydania: 2006). Teraz trochę tego żałuję, ale podejrzewam, że prędzej czy później obie pozycje nadrobię, zwłaszcza że wszystkie trzy gry przedstawiają pełną historię i mimo tak długich okresów między wydawnictwami konsekwentnie podążają jedną drogą. Niemniej jednak, choć musiałam wiele rzeczy sprawdzać, nie do końca rozumiejąc niektórych zawiłości, Dreamfall Chapters bardzo mnie wciągnęła. Ba, dla osób takich jak ja z pewnością przydatne okaże się streszczenie poprzedniej części, znajdujące się w menu głównym pod nazwą Story recap. Tam Zoë oraz Kian opowiadają o swoich losach na krótko przed wydarzeniami z Dreamfall Chapters.

A poniżej zwiastun gry: