#19.yy

Böyle yaşamak o kadar hoşuma gidiyor ki, ölücekmiş gibi yaşamak her an ölebilecekmiş gibi. Dünyadan en kötü anımda kurtulma ihtimalim var gibi yaşamak.Belkide ondan hiç iyileşemiyorum bir senedir ondan durmadan hastayım çünkü iyileşmek istemiyorum ki. O kadar uzun zamandır tüm hislerden o kadar uzağım ki; sevgiden, aşktan, arkadaşlıktan, kıskançlıktan hatta nefretten bile.. O kadar uzun zamandır insanları nefret etmeye bile değer görmüyorum ki o yüzden galiba bu hisse bu kadar tutundum. Ölüyor gibi yaşamaya. Hayatın ucundan sallanıyor gibiyim sadece bi ağaç dalına tutunmuş tek elim var heran bırakabilicek boşluğa düşebilecek, kurtulabilecek gibi. Düşebilme ihtimaline o kadar vuruldum ki. Mazoşistlik felan değil ama kendimi 19.yüzyıl yazarları gibi hissetmek, tüm o melankolinin içinde boğulma noktasına gelene kadar nefessiz batık kalmak hayatta tek şey gibi elimde olan. Beni öldürebilecek olanın yaşama sebebim olması ne kadar garip değil mi.