Dün miting sayesinde mi yüzünden mi demeliyim bilmiyorum yolların kapalı olması sebebiyle tüm sahil boyu yürüdüm. 15 dakikalık yol her köşede durup fotoğraf çekmek istemem yüzünden yarım saate çıktı ama olsun. Geriye güzel bir anı, çokça şükür, bolca adım kaldı. Her gün otobüsle geçtiğim yerlerin bu kadar güzel olması ve benim bu güzelliği fark edememem canımı acıttı. Acaba hayatımdaki daha kaç mucizevi ve güzel şeyi fark edemiyorum.
Bu haftanın bu kadar yoğun ve dolu dolu geçmesine de alışamıyorum, Allahım benim sevdiğim ve beni seven ne kadar çok insan varmış. Hayatımdan çıkanların da yeni yeni tanıştıklarımın da hepsi bana çok şey katıyor. Bir gün içinde ne kadar çok kapı açıyorsun da sonradan anlıyor insan.
Dün ayrıca yürüyüşten sonra beklediğim sınavın sonucu açıklandı. Kendimi hep kötüye alıştırdığım ve kendimi böyle korumaya aldığım için şuanlık ne yapacağımın bilincinde değilim. Yurt tecrübemin 3 gün sürdüğünü sonra apar topar eve geldiğimi hatırladıkça korkuyorum. Başka bir ülkede, tanımadığım insanlarla yaşamanın zorluğu ama en çok da güzellikleri geliyor gözümün önüne. Genel olarak ise her şeyi seyrine bıraktım. Herkesi dinliyor ama söylenenleri hatırlamıyorum. Çünkü kendi düşüncem, isteğim, hayallerim her sesi bastırıyor. Galiba önemli kararları nerede aldığımı hatırlamayı, o anı tekrar yaşamayı sevdiğimden bu yazma isteğim. O zaman teşekkürler istanbul ve canım üsküdar🌱
‘Demek en cüz'î hâdisat vukua gelmeden evvel hem mukayyeddir, hem yazılmıştır. Demek tesadüf yok, hâdisat başıboş gelmiyor, intizamsız değillerdir.’
