#15.08.2018

Ne dememi bekliyorsun? Gördüklerim gözlerimi, duyduklarım kulaklarımı kanatıyor! Siyasi ve askeri politikalar büyük bir aldatmaca. Sosyal yaşantı saçma sapan. Herkes konuşuyor dinleyen yok. Herkes bir konuda haklı. Kimse ile kimse tek bir konu üzerine tartışamıyor. Tarım politikaları üzerine konuşurken "ama enerji politikasında şöyle bir yol izlendi" deyip yeni bir tartışma konusu açmak, tarım politikası üzerinde yapmış olduğun tartışmayı sonuçlandırmaz. Bu yüzden hiç bir başarı gösteremiyor insanoğlu. İstedikleri tek şey haklı olmak. Nasıl olduğu önemli değil.

Ahlaksızlık, kulaklardan gözlere indirgendi. Eskiden sadece duyduğumuz yada kulaklarımızla şahit olduğumuz ahlaksızlıklar şimdi gözlerimizin önünde icra ediliyor. Hayır göz zinasından bahsetmiyorum! Ulu orta çarşı pazarda göz göre göre yapılan fiziksel tacizlerden bahsediyorum. Geri kalan can sıkıcı ahlaksızlıklar zaten almış başını yürümüş...

Çıkar ilişkileri üzerine kurulu arkadaşlıklar, bencillik ve menfaatin yönlendirdiği dostluklar. Bu arkaplandı, peki ya bu ilişkilerin bu kirli yüzünü yansıtan ön plan, bu defterin kapağı?

Tam bir saçmalık... İnsanlar güvenilecek en son varlıklar. Kendimi büyük bir yanlışın içinde hissediyorum, bu zamana yenildim. Yenilgimi kabul ediyorum peki ama bu yenilgi sadece benim kabul etmemle bana bir yaptırım uygulamıyor. Beni sindirimiyor hâlâ ben, aynı benim! İşte problem bu... Kaldıramadığım şey bu! Her yeni bir dönemde yeni bir sayfa açmaktan, yeni bir kalıba giriyormuş gibi görünmekten sıkıldım. Ama sizler gibide değilim.

Arkanı dönüp çekip gidemiyorsun buna izin vermiyorlar. Seni değiştirdik bunada alışırsın, bu kadar kasma diyorlar. Biz yanındayız, çok güzel olacak diyorlar ama yanında olanlar senin kim olduğunu bilmeden, seni başka biri yapmaya çalışıyorlar. Ciddi anlamda bir şeyler yanlış geliyor. Yanlış dediğinde düşünüyorsun "ulan herkes yanlış, bir sen mi doğrusun!" diyorsun... Dinin günahları, devletin yasaları, toplumun ahlakçı kuralları senin kendi etik değerlerin... Hiç biri, hiç birine uymuyor!

Bu kadarını kaldıramadım. Mahremiyet paylaşmak, ben böyle bir şey istemedim. Zaten o tarzda bir insan değilim. Sen bunu yapıyorsun diye benimde bunu yapmamı bekleyemezsin. Hadi yaptım diyelim, bunu seninle paylaşmak? Kusura bakma dede sen hep "hıyar oğlu olma, uyar oğlu ol" derdin ama bu sefer olamıyorum. Sadece arkamı dönüp gitmek istedim. Hangi ara bu kadar sahiplenildi?

Yangın merdiveninde öyle kaldık ikimiz birden. Burada durup beklemem için çok ısrar etti. Yoksa çoktan koğuşa dönmüştüm. Ben biraz böyleyim. Kimse için beklemem arkamı dönüp gider, geride bıraktığım her şeyi silerim. Üç katlı binanın üçüncü katındayız. Yangın merdiveninin en üstünde. Zaten bulunduğumuz yer dağın tepesi, tüm şehir ayaklarımızın altında. Işık kümelerinin oluşturduğu şehir... Şu taraf kampüs, ışıkların nizami oluşundan belli. Şu yoğunluk ise merkez olmalı. Şu karanlığın tam ortasında ki s şeklinde ilerleyen ışık kümesi ise Erzurum yolu değil mi? Havaalanına baksana ışıkları ne kadar belirgin. Dört tane koskocaman ışık! En büyük ışık oradan geliyor. Az kaldı, 24 gün sonra kısmetse orada olacağım... İşte kahve kokusu ile birlikte yanıma geldi ve benimle merdivenlere oturdu. Buna arkadaşça bir yaklaşım diyoruz, arkadaş sevgisi? Öyle bir şey yok çünkü eli mahkum!

Osobní hořkost nemá pachuť. Ne, je o dost odpornější.

Zklamání

Z naděje zbyla Hromádka popele Prohořelé trámy Zmrtvělé sny Ztracené plány