#13mart

🖤

Gel,

Seninle koyu bir çayın deminde,

İnsanlıklarını satanlara inat, oturup türkü dinleyelim..!!..

.....

...

Zaman en güzel ayraçtır...

Bu noktada biraz ara vermek zorundayım. Güvenpark’ı anımsayan Ankara ağlıyor şuan, konuşamıyor. Güvenpark için döktüğü ilk gözyaşları değil bu; ama bu sefer canı acıyor. Güvenpark’ın dolmuş durağına döndürüldüğü günü hatırlıyor. Sahipsiz bırakılıp balicilere teslim edildiği zamanları da anımsıyor. Hatta TOMAlarla sulanıp genç bir çocuğa mezar olduğu gün bile dün gibi aklında. Hepsinde günlerce ağlamış Ankara. Nasıl ağlamasın ki. Eskiden çocuklar bisiklete biner, anne babalar bankta oturup heykeli seyredermiş. Şimdilerde ise katliamlarla anılıyor Güvenpark.

O güzel anılar neden korku dolu anılara dönüyor peki şimdi?  İşte böyle sordu Ankara gözyaşlarını silerken. Cevap veremedim; utandım. Bu masum kent milyonlarca parlayan yaşama karşın sönmüş birkaç yaşama ağlıyordu. Hepsini yakından tanıyordu Ankara. Nice güzel anıları birlikte geçmişti. Saatime baktım. Yeni güne çeyrek vardı. Hala ağlamakta olan Ankara’yı yalnız bıraktım ve daha güzel bir güne uyanmak dileğiyle gözlerimi kapadım.