Az önce şöyle bir söz okudum “yaprak döken ağaçların altında kalmanı asla istemem ama herkese güzken sana gül uzatan birine haksızlık etmenin pişmanlığını yaşa isterim” daha güzel anlatılamazdı.

Fısıldasan milyon uzaktan, tınısını atlamam. Ama bazı cümleleri kollarımdan tutup sarsa sarsa söylemişsin, ruhum duymamış.

Seni elbette unuttum ama saat 10 oldu umarım ilaçlarını içmeyi unutmazsın.

Teoman'ın iki yabancı şarkısında “Yine de bağışladım ben hepsini. Hem seni, hem de kendimi. O kadar yoktun ki” dediği yer.

“ben birini kırmışsam, kendimi kırarken olmuştur bu. hiçbir zaman, kalkıp da birini kırmaya kıvırmadım gömleğimin kollarını. ben kendime çevirdim namluyu. üzerinize kan sıçramışsa, bu birini vurmak istiyorum demek değildir.”

senin affedilir yanın yok. ben seni affedemem çünkü sana kırılmadım. kırıldım diye kendimi tekrar kıran bi insanım ben. sana değil, en çok kendime kırgınım. sen değil, affetmem gereken kendim.

ben her zaman, her ihtiyacın olduğunda buradayım. her gece bunun huzuruyla uyusan yeter.