İsimsiz

Kopma/Kopuş/Sınırsızlık

Kadim bilgelikte acele yoktur ve hiçbir işe yaramaz. Sabır çok önemlidir. Sabretmek Arapça bir kelimedir; Türkçesi “dayanç"tır. Sabrettigimiz zaman dayanırız. Neye dayanırız? Allah'a dayanırız. Sözcüklerin Türkçe’sini bildiğimizde anlamının ne olduğunu da hemen anlamaya başlarız. Dayanç sözcüğü bize, dayanacaksınız der. Çünkü başka türlü ilerleyemeyiz. Tanrı'ya dayandığımız zaman dayanıklılığımız artar.

– Ey Allah’ı çok zikreden kişi, bütün gece Allah deyip çağırmana karşılık seni buyur eden var mı..? Sana bir tek cevap bile gelmiyor, daha ne zamana kadar dua edeceksin..?

Adamın gönlü kırıldı, başını yere koydu ve uyudu. Rüyasında ona söyle denildi:

– Kendine gel uyan..! Niye duayı, zikri bıraktın ki..? Neden usandın..?

Adam:

– ‘Buyur’ diye bir cevap gelmiyor ki..! Kapıdan kovulmaktan korkuyorum, dedi.

Bunun ona üzerine dendi ki:

– Senin Allah demen, O’nun buyur demesi sayesindedir.

– Senin yalvarışın, Allah’ın senin ruhuna haber uçurmasındandır.

– Senin çabaların, çareler araman, Allah’ın seni kendine yaklaştırması, ayaklarındaki bağları çözmesindendir.

– Senin korkun, sevgin, ümidin Allah’ın lütfunun keremindendir.

– Senin her ‘Yarabbi’ demenin altında, Allah’ın “buyur” demesi vardır.

Gâfiller, câhiller, câniler, bu duadan uzaktır.

Çünkü ‘Yarabbi’ demeye izin yok ona. Ağzında da kilit vardır, dilinde de. Zarara uğradığı zaman, ağlayıp, sızlamasın diye Allah ona dert, ağrı, sızı, gam, keder vermez. Bununla anla ki,

Allah’a dua etmeni, O’nu çağırmanı sağlayan dert, dünya saltanatından çok ama çok daha iyidir.

Dertsiz dua soğuktur. Dertliyken yapılan dua gönülden, taa derinden kopar…

Hepimiz bekliyoruz. Haber almışız sanki, gözümüz yolda bekliyoruz. Bir şeyler bekliyoruz hep. Olacak olacak da ne zaman.. Kendiliğinden mi? Çaba sarf etmeden mi? Bazen düşünmüyor da değilim: Hepimiz bekliyorsak, gelen kim olacak? İşlerin bitmesini bekliyoruz. İşi bitiren kim olacak? Para kazanmak istiyoruz. Cebimizi açtık bekliyoruz. Gökten mi yağacak? Güzel çiçeklerimiz olmasını, iyi dostlarımızın olmasını, sevilmeyi bekliyoruz. Bir şeyleri bekleyen biri olmayacağım ben. Giden olacağım; çalışan, seven, iyilik yapan, emek veren olacağım. İnsanlardan bir beklentim yok. Allah muhtaç etmesin, insansız da bırakmasın. İnsanların bana ihtiyaç duyduğunu düşünüp, ellerinden tutacağım. Ellerim bomboş yüreğimde bir sızı deyip pencere kenarlarında bir şeyler bekleyemem. Hayat akıyor. Zamanın hızlı akışına ayak uydurmalıyız. Sonra beklerken bir bakmışız, ashabı kehf uykusundan uyanır gibi, dünya değişmiş, sen eski sürüm hayallerin ve beklentilerinle kalakalmışsın. Beklediğin geçer de göremezsin bile. Zaman öyle hızlı akıyor. Ben kendim için onurlu bir saygı duruşunu ömrünce koruyacağım ama hiçbir şey için, hiç kimse için bekleyemem. Sabrederim, emek veririm ama pasif bir sarhoşluk haliyle bekleyemem.

“neco&art Gittikçe Büyüyen Bir Ailedir”

Gökyüzü masmavi, bahçe yeşil ve tepe üzerinde çiçekler açmış. Hafif bir esinti çiçek kokularını buralara kadar getiriyor. Fakat ne fayda! Ben artık hiçbir şeyden zevk alamıyorum. Bütün bunlar, şairler, çocuklar ve hayatlarının sonuna kadar çocuk kalan kimseler için güzel.