#13.06.19

günlerce tarttığım aylar, mahşer midillileri boğazıma yapıştı, yaklaşık otuz iki saat içinde yutkunacağım ve her şeyin bir rüya olduğunu anlayacağım. başladığım yere dönüyorum. hiçbiri yaşanmamış olsa da yeterince mürekkep içtim ve anlatacak hikayeler biriktirdim. kafamdaki “nihai amacın ne?” sorusuna henüz yanıt bulabilmiş değilim. yaptıklarımı neden yaptım, ceplerime neden kağıtlar doldurdum, neden o kadar mürekkebi içtim, neden yerimi yurdumu terk ettim...insan yaptıklarını neden yapar? sormadan duramıyorum. mesleki deformasyon.

geniş zeminlerin daraldığı yerlerde birçok “şu anda buradasınız” tabelası okudum. evet ben hep buradaydım. sen tam üstüne basılması beklenen şeylerin kenarına basıp onları gözlemlemeyi dene. anlayacaksın ama belki inanamayacaksın. gözlemci deneyini biliyorsun. eğer bir atom altı parçacığı gözlemlersen, onu değiştirirsin.

küre üzerinde birden fazla noktada ayakkabıları gezdirmek bana neler katar, nihai amacımı aramayıp sağa sola savrulmak benden neler götürür oturdum düşündüm. insanların çevirdiği dolaplar dönmedolap olsaydı durup gülerdim. içinizdeki elması tekrar kömür yapalım mı diye heyecanın ana çizgileriyle sorardım. ancak bu dünya çok acımasız, ben değil ayakkabılarım söylüyor bunu. bakalım büyük gün geldiğinde o yüce ruhlar gülümseyecek mi? o güne kadar ben hâlâ buradayım.