#070221

Ellerimi açtım. Evet. Yüzümden indiremediğim ellerimi. Açtım, bak. Avuç içlerimdeki yokluğu daha net görmeliyiz belki de. Görmeliyiz ve iki elime ateş düşürmek böyle mümkün olur, bilmeliyiz. Senin uzakların, soğuk bakışların, ölü çiçeklerin diyorum. Hiçbirini vermene gerek yoktu diyorum. Görebilseydin beni yeterdi bir yangına koşmam için. Zoru seçtin, farkında da değildin. Ben gözlerimi açtım. Evet. Gözlerim kapalıyken seni düşlerdim hani, gözlerim en çok orada güzeldir derdim. Açtım gözlerimi, bak. Ne hayalin var ne de eski varlığın. Hoş, varlık da denmezdi biliyorum ama en büyük zenginliğimdin. Nasıl betimlenirsin bilmiyorum hâlâ. Sen acı mısın? Acıtmış mısın? Bir acının neresinden tutsan anlatılmaz ve anlaşılmaz, bilir misin? Ben bugün kalbimi de açtım. Evet. Biri kalbinin ritmine oturmuş demiştim hani, haberim yoktu. Açtım kalbimi, bak. Ne sesi duyulur ne sitemi. İsimler de düşmez ateş gibi, insanlar da geçmez o çölden. Bu eller, bu gözler ve bu kalp. Anlaşılmak için yanmayı öğrendi. Değer miydi, söyle. Açılan yanlarıma, yarınlarıma, yaralarıma değer miydi hiç.