#0644

Sabahın kör karanlığın da, yalnızım..

Bu karanlıklar arasın da, yapa yalnız..

Günümün aydınlatanı, gözüme ışık tutanım yok..

Tek şükrüm, şu zifiri sessizliğe rağmen,

O'nun beni duyuşu, görüşü, bilişi..

Bak, hiç bir evin ışığı yanmıyor..

Bak, terk edilmiş bir semtin ortasındayım sanki..

Görüyor musun? Bir inşaatın o abartılı yüksek binasından geliyor var olan tek ışık bu karanlıkta.. insanlar artık hep tepeden baksın diye birbirine.. hor görsün, kimse kimseye merhem olamasın, anlamasın diye sanki.