#06.07.2019

Niall via IG Story 06/07/2019

Liam in Berlin (x) - 03.07

🌄

〖Day 158〗of 365 ✰

Neyse ben bugün mozaik pasta yaptım. A101'den aldığımdan biraz iyi, onun yaptığından biraz kötü. Asla tamam olamayacak bir lezzet eksik çünkü.

Je m’évertue. Je clame mon innocence à tous les coins de rue. Je me dis que je suis quelqu’un de bien. Que je n’ai jamais tué personne. Blessé, peut-être. Alors je ne sais pas si on peut parler de différents degrés d’innocence. Si oui, alors le degré zéro n’existe pas. Je dis que ce n’était pas volontaire (comme si ça pouvait changer quelque chose – comme si ça ne relevait pas de mon contrôle). Ce n’est pas de ma faute si je ne t’aime plus, si tu as mal, si je pars sans dire au revoir. Ce n’est pas de ma faute, les liaisons dangereuses, l’infidélité, l’évanescence des amours, les solitudes, les âmes en peine. Etc. Ce n’est pas de ma faute : les grands mots de la lâcheté. Mais on est toujours responsable des fêlures de quelqu’un, même infimes, même sans le savoir. De loin, nous avons tous déjà dit ou fait une chose qui nous a rendus auteur d’un vide ou d’un manque, quelque part dans l’âme de l’autre. Une blessure plus ou moins identifiable. Je dis que je suis innocente mais je me mens à moi-même. Je suis rongée par la culpabilité. Je suis coupable : de partir comme une voleuse, de ne pas aller vers les autres, de me mettre en colère sans raison, de choisir la voie de la facilité, de ne pas répondre aux messages, de refuser les tentatives d’approche, d’avoir peur trop souvent, de désobéir, de chercher midi à quatorze heures, de vivre dans mes rêves, de me méfier de ceux qui me veulent du bien. Je suis coupable de mille et une entailles que j’ai oubliées, en moi et en d’autres. Je m’évertue, mais ça ne se répare déjà plus.

Aynanın karşısında öylece dikiliyordu. Önce gözlerini, kirpiklerini inceledi. Daha sonra burnunu ve dudaklarını. Bir ara gözleri yanağındaki yara izine kayacak oldu. Yumdu gözlerini. Açtığında hiçbir şey değişmemişti. Karşısındaki gözler tüm dikkatiyle ona bakıyordu. Aynadaki yansımayı tanımakla tanımamak arası kısa bir bocalama yaşadı. Farklı bir mimik bekledi karşısındaki ifadeden, bir ses bekledi ama gelmedi. Gitgide yabancılaştı aynadaki yansımaya. Bağırmak istedi ama o gücü bulamadı. Gücünü toplamaya veya direnmeye çalışmadı, gözlerini yumdu bir kez daha. Açtığında artık ona tamamen yabancı bir ifade vardı karşısında. Hiçbir korku duymadı ya da bir tuhaflık hissetmedi. Sanki hep bu anı bekliyormuş gibi izlemeye devam etti aynayı. Bu anın geleceğini biliyordu. Önce kalabalıklar arasında başlamıştı yabancılaşma. Kalabalıklara ait hissetmiyordu kendini. Hareketleri, konuşmaları, ses tonu ondan bir parça değildi. İnsanlar arasında dolaşan bir hayaletten veya bir rüzgardan farksızdı artık. Kalabalıklardan kaçtı. Ama yeterli gelmedi. İnsanlardan uzaklaşabilirdi, onlarla konuşmayabilirdi ama kendisinden saklanamazdı. Saklanamadı da. Kendini yitirdi her geçen gün her geçen saat ve dakika. Silikleşiyordu. Varlığına ait bir parça bulamıyordu, tutunacak tek bir parçası yoktu. Var olmakla olmamak arasında gitti geldi defalarca. Cevapsız sorular soruyor her seferinde daha da yabancılaşıyordu kendine. Bazen bedeninde farklı bir ruh yaşıyormuş gibi bazen de ruhu yabancı bir bedendeymiş hissi sarıyordu zihnini, her yerini. En kötüsü de hangi beden, hangi ruh ona aitti, aitlik neydi veya doğruyu nasıl bulacaktı bilmiyordu. Bir yumruk savurdu aynadaki yansımaya. Ağır adımlarla ilerledi ve yatağa uzandı. Elindeki acıyı hissetti. Göz kapakları ağırlaştı. Cümleler beyninde hızla dönmeye başladı kimim ben? Kimim ben? Derin bir uykuya daldı artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı.

Niall via martin_devine IG Story 06/07/2019