#02.06.2024

Çıtayı her seferinde bi üste taşıyan vahşetleriyle övünen, utanması, merhameti, insanlığı kalmayan bi güruh ile karşı karşıya olmak insanı suskunlaştırıyor. Biliyorsun ki ne söylesen tesiri yok, ne söylesen nasıl hakaret etsen bütün hepsi iltifat gibi kalıyor, için soğumuyor, nefretin eksilmiyor. Fanilere güvenilmiyor, bizimde elimiz uzanmıyor dualarla yetiniyoruz(Rabbim acizliğimizi affetsin) Rabbim sen evini Ebrehe'den koruduğun gibi mazlum kullarını da bu İtrail illetinden koru..

.

.

.

.

.

.

✨✨✨✨

.

.

.

.

.

.

.

Kum Zambağı ve Ortanca

Hayatta bazı anlar o kadar huzur vericidir ki o an ne düşünce kalır ne de his sadece o “an” vardır. Zamanı durdurup ömrünü bir andan ibaret kılmak istersin.

Sevgi ufacık bir lafından kimsenin düşünmediği o burukluğu fark edip yaşanmamış duyguları doldurabilmekmiş.

Dört yıl sonra seninle mezun oldum, sürprizler şaşırtır elbet ama senden ayrı bir bedenin seni böylesine düşünüp tamamlaması öyle kolay nasip olacak bir şey değil. Ne kadar “şanslı birisiyim” diye duygulandığım ender bir andı… Seni hak edecek ne yaptım ki oysa.

Gördüğüm en güzel manzara batan güneş manzarası değil gülen güzel yüzündü. O kadar dingin bir andı ki resmen arındık. Dünyada milyarlarca insan vardı bir de ikimiz ama o an sadece ikimiz.

Kum zambağı tüm olumsuz koşullara rağmen çölde bir vaha gibi açarmış.