#01.52

Üstlerine gitmeyi öğreticem. Düşünce kalkmayı öğreticem. Bazen de susmayıp bağırmayı. Utanmadan hüngür hüngür ağlamayı. Sevgililer gelicekler. Kalbini delicekler. Ahu bakışları olucak. Tatlı dilleri olucak.Hep sevecek sanıcaksın. Ama bazen yanılıcaksın. O an orda durmayı göstericem. Bu da geçer yahuyu öğreticem.

Bazen de tam ortadan kırılmayı.Yere düşen camlar gibi dağılmayı.Bazen yalnız bırakıcaklar. Ne yapıcaksın bakıcaklar. Hep planları olucak.Hep bi' başları olucak. Kırılıcak sanıcaksın. Ama hep sen başarıcaksın.

Io che voglio abbracciare di più mamma che ho paura di stritolarla forte. Lei che pensa all'inferno passato e teme ancora. Lo fa capire con gli occhi. Temo anch'io, ma non voglio scrutare più niente. Mi ostino a dire soltanto che tutto mi fa schifo. Così anche le persone[…]

«Dai mà, fra 3 mesi saremo a Roma. Non viaggiamo più insieme da 15 anni. […]», è quello che son riuscita a dire.

- Sì, ma figlia mia...

No. Non l'ho fatta parlare più. Perché non voglio altre paure; né quella sensazione di smarrimento perché non la voglio più addosso. Mi sporca soltanto. Mi sento smarrita dai miei 16 anni, con la mia ribellione di farcela a modo mio.

Sonra aldım telefonu elime, o eski insanlara mesaj atacaktim. Gözüme bir paylaşım çarptı:

Annesini kaybetmiş bir arkadaşım; annesinin, geçen yılki doğum gününde kendisine gönderdiği bir mesajı paylaşmış, üzerinden tam bir yıl geçmiş o mesajın..

Ve şunu yazmış:

"Bugün bütün sevgileri topladım, bir anne sevgisi etmedi.."

Utandım.. Kendimden, özlemlerimden, şükürsüzlüğümden utandım..