#00.55

tutunamayanlar, s. 113

Şu 3-4 yıllık Tumblr tarihime bakıyorum da, ne çok duygumu buraya dökmüşüm... Unuttuğum paylaşımlar bile karşıma çıkıyor bazen... Sanki tatlı bir anı gibi hepsi, sanattan, siyasetten, sağlıktan, gündeme dair gelişmelerden her şeyden bahsetmişim... kemdimce güzel anılar biriktirmişim, siyasi konular insanların canını sıkıyor, aynı düşüncede olmayabiliyorsunuz, bunun üzerine yaprak dökülmeleri başlıyor... Tabi bu durum bence normal, sonuçta bir taraf seçip o yöne yönelmeniz diğer taraftaki insanların hoşuna gitmeyebiliyor.. Ama ben rengimi belli etmeyi sevdiğim için hiç bir kaygım olmadan düşüncelerimi belirtebilirim... Kimsenin bam teline basmadan, kırmadan, üzmeden, içimi döküyorum, aynı hassasiyeti kimseden beklemiyorum, çünkü beklemek de umuttur, bu yönde bir umut beslerseniz şaşıran ve üzülen yine siz olursunuz.. Hani deli kız diyor ya, “ah kimsenin vakti yok durup ince şeyleri anlamaya” üslupta ki inceliğe takılırsanız, orda kalır hayretle izlersiniz... Ne diyordum? zaman su gibi akıp giderken, bu günleri de hep birlikte sağ salim atlatmak nasip olur da, arkamıza dönüp baktığımızda , yaşadığımız her anın kıymetini daha iyi anlamak için, vesile olur... Çünkü elle tutulmayan, gözle görülmeyen öyle hazinelelerle donatılmışız ki, (sağlık gibi, inanç, mutluluk, özgürlük gibi, vs..) bu zenginliğimizin farkına varırız da, şükrümüz daha çok artar... Küçük görünen, öyle büyük mutluluklar vardır ki, saymakla bitmez... Baharı karşılayan çiçekleri görebilmek gibi!

Necip Fazıl KISAKÜREK

Bu da benim ömürlük yenilgim...