#...and the rain

Although it doesn't seem to be that bad for now. Some wind and snow, tho the wind seems to be getting stronger.

I should probably go to sleep, cause if the power goes out...ish.

(Don't judge me ;-; I saw this trailer recently about some sort of horror movie involving a doll and I HATE THOSE. Why did they have to make her run on all 4 limbs??? Just why??)

John Maus - ...And The Rain

Retromusik blir irriterande först när den görs med medvetenhet, och eventuell ironi. Görs den istället med helhjärtat engagemang och uppriktighet (och förhoppningsvis åtminstone en liten gnutta orginalitet) kan resultatet bli fantastiskt. John Maus gör ingenting ironiskt, eller för att medvetet plocka stilpoäng. Ett icke noggrant öga skulle kunna tycka sig uppfatta humor i låttitlar som Rights For Gays eller hans uttalande om att han ville göra ett ställningstagande mot kannibalism i och med låten I Don't Eat Human Beings, men sanningen uppenbarar sig då man tar sig tid att lyssna. Maus vill göra ärlig popmusik med något daterade medel. Hans new waveiga gung slår dock an en ton i hjärtat oavsett vilken anledning man har att lyssna. Oavsett om det är för de svepande gammaldags synthmattorna eller för hans berörande ärliga lyrik som levereras med en nästan gothig basröst. Ingenting såhär bra kan födas ur ironi.

Görmezden gelinen çok şey var, benim hiçbir zaman sesimi çıkarmadığım ama belki de tam da bu yüzden kimsenin fark etmediği şeyler. Çok da önemli değiller zaten. 

Kardeşim ve kuzenim küçük kuzene resmen tahammül edemiyorlar. İki çocuk ve diğer aile bireyleri birbirlerine paslayıp duruyorlar çocuğu. Yine gidip gelsin ben onunla ilgilenirim diyen, çocuğa istenmeyen adam muamelesi yapılmasına dayanamayan ben oluyorum. İçimden de kızıyorum. 

Sonra akşam oluyor, ve annem uzun süredir duymak istediğim ama duymayı da hiç beklemediğim bir şey söylüyor, kardeşimin resmen benim elimde büyüdüğünü kabul ediyor.

Anneanne - babaanne elinde büyüyen iki kuzen, halasının elinde büyümekte olan bir başka kuzen ve onlara karşılık sadece annemin büyüttüğü ben ve ben daha 6-7 yaşındayken bana emanet edilmeye başlanan bir kardeş.

"Sen zaten hep olgun bir çocuktun" demek kolay ben büyüdükten sonra. Ben istediğim gibi çocuk olamamışken, ergenliğe bile doğru düzgün girmeden hayatımın 20 küsur senesini hiçbir sorun çıkarmadan geçirmek zorunda hissetmişken bunu söylemek kolay. Ama olgun olmak ister miydin diye soran yoktu. Hala yok. 

Buna rağmen, yıllar sonra da olsa birinin sonunda bunu takdir etmesi güzel. Yeterli değil, ama yine de güzel.