şimdi oturup bir şeyler olmasını bekleyeceğiz dedi. otur dedi, otur, ayakta kalma, bayağı bir bekleyeceğiz.

Sizinle barıştım. Karnıma yediğim yumrukla, sağ kolumdaki izimle mesela. Söylesem anlardınız, ben de bilirdim o yollardan dönmeyi ama olsun o yollarla barıştım. isteseydiniz yapardınız, yapmayışınızla barıştım. Tutmaya yeltenmediğiniz elimle, su getirmediğiniz ateşimle de barıştm

"omzumdaki ağırlığı bir tek aynalar taşıyor, ben karşısında üç kere yoruluyorum ibrahim."

Sen benim iki gözümsün. Ben sana veda edemiyorum.

dene.

kaçtığını düşünürken kendinle karşılaştın. eve giden en kısa yol, en uzun olandır.*

iyi geceler dünya.

ağır yanları vardı evin. aynaları çirkin, penceresi boşluğa bakardı. simsiyah perdeleri, çürük kiremitleri, ranzaları, ayrılık kokardı. bir tebessüm ederdin ya bana, bu ev aslında kolaydı. hayatın seğiren yanı hep bende durur. dönüp dolaşılan yer hep aynı. nereye gitsem bir eriyen gönül, bir bavul toplasam elimde kesik gibi kalır. sıkışıp kalmaktı bu ev. gözlerin uzaklardan ayrılıp bakardı bana, tam o zaman hafif sıyrıklardı. bir tren kaçıp gider seni hep ağlatır. tanıdık yüzleri var trenin, bana seni hatırlatır. ev kalır, ben kalırım. dutluklar eğilir, yağmur bastırır. çağı düşlerim dilimde çiğ. sesini düşünürüm, derininde savaş narası. yalnızlığı bir istasyonun, kartpostal hatırası. sen çekip gitmelerin kadınısın. ben kara aklımla, âh'larla vah'larla, salonun ortasında bir hayal kırıklığı. bu evin konuşulacak bir yanı yok. her odası bir ağrı. kapıyı çalmadın ya ev intihardı. olaydın yanımda, bu ev belki imtihandı.