ANAYIM BEN ANA

Burayı açarken bebişimi takip etmeyi, tüm telaşlarımı, hissettiklerimi paylaşmayı düşünmüştüm. Genelde evdeki hesap pek çarşıya uymaz zaten. Uymadı...

Hamileliğim inişli çıkışlı, ama şükür elhamdüllillah devam ediyordu.

Taa ki geçen haftaya kadar... Doktor ısrarla ailede erken doğum hikayesi olup olmadığını soruyor, ben de rutin sorulardan bir tanesi olduğunu düşünüyordum. Öyle değilmiş, bedenimdeki bir takım fizyolojik değişimler doğumun yaklaştığını söylüyormuş.

Henüz bebeğim 1800 gr, 32 haftalıktı. Ümitsiz değildim, hem henüz kasılmalarım başlamamıştı. NST’de sancı görülmeyince şükür deyip çıktık doktordan.

O gece sabah olmadı, ya o gece doğarsa! Doğar doğmaz küvöze alınırsa! Ama hazırlıklarım! İzne çıkınca yapacaktım herşeyi! Küvözde ayrı kalacağız ya emmezse! Allahım sağlıklı olacak mı! Bol dualı geceler, sabahlar...

Öyle ya da böyle bir haftayı daha geride atlattık. Umutla gittik doktora, fakat erken doğum ihtimalinin arttığını öğrendik. Arkadaşlar doktorlar bazen bizi hiç anlamıyor arkadaşlar! Bana diyor ki neden sana ciğer geliştirici iğne vurmamışız biz! Bilmem! Öyle bir iğnenin varlığından sen söyleyince haberdar olduğum için olabilir mi?

Velhasıl 4 doz iğnemizi vurunduk, izne ayrıldık ve yattığım ama ne gece ne gündüz uyuyamadığım yerden atıyorum bu postu. Ruh halim gel-gitli. Prematüre kıyafetler almak istemiyorum, benden beslenemezse diye biberon hazırlamak istemiyorum. Sonra en ümitsiz olduğum anda içimde kıpır kıpır yerinde durmuyor ve bana diyor ki Allah’tan ümit kesme, bak ben burdayım, bak keyfim yerimde, bak hıçkırmayı bile öğrendim! Hem büyüyorum, bak içinde çok mutluyum, geldiğimde de artık buradaki vaktim dolduğu için geleceğim. Bekle, sabret. Konuşmadan o kadar çok şey anlatıyor ki!

Hayatım boyunca kendi işimi hep kendim yaptım, şimdi etrafımdan birşeyler beklemek yoruyor beni. Allahtan eşim de izinli, sağ olsun bir sürü sorumluluğu arasında hiç şikayet etmeden bütün evi,köyü hatta beni çekip çeviriyor. Rabbim şükredecek ne kadar çok şeyim var!

Şu aralar kendimden şikayetçiyim. Bir süredir ölü toprağı var üzerimde, itiraf edeyim ya da ben direk ölü gibiyim. Yapmam gerekenleri ihmal ediyorum, kitap okumuyorum, ilgimi çekecek bir şey bulamıyorum, herhangi bir dizi-filmin sonunu getiremiyorum. Keyif almıyorum. Ya hu sadece vakit öldürüyorum.

Herkesten, herşeyden öte kendimden memnuniyetsizim. Etraf kötü, gücüm yetmiyor, tahammül edebildiğim insan sayısı maksimum 3 falan.

Hayatımda tek güzel giden şey oğluşum! (Evet! cinsiyetini öğrendik.) O konuda da tabii ki kafamda deli sorular. Acele mi ettim? Ben neyim ki bir insan yetiştirmeye cüret ettim! Kendime hayrım yokken ona nasıl yeteceğim? Örnek olamamaktan, kendimi eğitememişken herşeyi sıfırdan benim yanımda öğrenecek ufacık bir çocuğa ya sürekli yanlış şeyler anlatırsam? Ya ortaya çıkan insan benim hatalarımın bir toplamı olursa? Allahım sen beni de, minik ailemi de doğru yola ilet. Sağ salim doğsun inşallah, bizi yoluna koyacak olan yine sensin.

Bununla da bitmiyor sanırım, ayrıntılı ultrason şart mı? Allah korusun doktor birşey derse kalan zaman nasıl geçecek? Kendime -daha doğrusu bebeğime- iyi bakabiliyor muyum? Ya ben bu bebeye ne alcam şimdi? Sırtüstü yatarsam bebeğime bir şey olur mu? Herşeyin en güzelini yapmakla ölçüyü kaçırmamak arasındaki uçurumlarda yuvarlanmadan nasıl hayatta kalcam? Hem beşik hem odasına yatak şart mı? Ya hu bu kadar semizotu nasıl ayıklanacak!

Böyle okuyunca dünyanın en kaygılı insanıymışım gibi gelecek size, aslında oldukça stabil hayatın kendi akışına inanan bir insanım. Aman ne bileyim!

Acayip kalitesiz ve tembel yaşıyorum. Böyle doruklarında ama. Kendimi hiç tanımamışım, bunca yıl ona buna ispat etmek için mi yaşamışım! Neyi severim, neyden tiksinirim? Ne yapınca mutlu olurum? Bunları düşünmeye neden bu kadar geç kaldım?

Bir tatilin daha sonuna geldik...

Eveet, bir süredir hayatımın mayışık bir dönemindeyim. Yazar burada bir süredir diyerek hayatının son üç yılından sevimli ve küçük bir zaman dilimiymiş gibi bahsediyor. Önümüzdeki birkaç yıl içerisinde yapmak istediğim şeyler var:

-Allah’ın izniyle bu blogu açtığımda ahududu kadar olan şimdiyse portakala yaklaşan büyüklükteki bebemi kucağıma sağ salim almak,

-Yıllardır içimde biriken bütün sevgimi bebeme vermek,

-İş hayatına alışmam üç yılı aldı, evliliğe iki yıldır alışmaya çalışıyorum, ama sanki en kolay geçişi bebeli hayata yapacak gibi hissediyorum. Yeni dengelere alışmak. Sırası gelmişken siz de bazı yaşıtlarınıza bakınca “Oğlum benim arkamdan atlı mı koşturuyo napıyom herşey çok hızlı gelişti?!!” hissi, bazılarına bakınca da “Hoop sen daha otur, bak Ruşen amcanın oğlu Sedat’a!!!” hissi oluyor mu? Sonra diyorum ki herşeyim bir vakti ve de zamanı var, sen kendini zamanın sahibine bi bırakıver bak işlerin nasıl da çözülüveriyor.

-İş değiştirmeceler, işe girdiğimden beri işimden şikayetçiyim. (Aç parantez: İİBF mezunuyum, KPSS ile A grubu bir uzmanlığa atandım 3 yıl önce.) Yani şükürsüzlük değil de, sanki tatminsizlik gibi. Aradığını bulamamak, insan hayatına dokunamamak gibi.Üretememekle, birşeyde “uzmanlaşamamak”, bir de saçma insanları falan da ekleyince ortaya çıkan memnuniyetsizlik gibi. Planım bebemi elime alıp onunla güzelce bir yıl geçirip sonra yeniden yeni iş için çalışmacalara başlamak. Tabii bunlar hep nasip.

-Ona alışmam gerek bununla yaşamayı öğrenmeyi gerek derken bir süredir hayatı ihmal etmişim. Ailem, akrabalarım ve sevdiğim insanlarla daha çok vakit geçircem.

- Daha çok yemek yapcam, çünkü bence analık biraz güzel yemek yapmak. Babalık da arta kalan herşeyi yeme becerisi :) Neyse ki müstakbel babamızın bu konudaki kabiliyeti dillere destan...

- Şu iş meselesini halledip yurtdışı yüksek lisans olaylarını araştırmam lazım. Çok saldım kendimi, hayatımın bir döneminde akademisyen olacaktım sahi ne oldu o iş?

- İş meselesiyle birlikte uzmanlık tezim konusu var, iş değiştireceksem çok elzem değil. Ama bu da bir nasip dolayısıyla bebem doğmadan tezimi yazsam cillop gibi olur. Hadi hayırlısı.

Efendim bugün sizlere aldığım her nefeste içime dolan memnuniyetsizm akımından bahsedeceğim. Çünkü herkesin hayatı mükemmel, bi tek senin sorunun var! Çünkü herkes ama herkes prems/esimizi mutlu etmek için çalışmalı, çünkü bütün insanlığın varlık amacı bu. Başımızdan gidin, bi şükredin, yakamızdan düşün ve bizi küçük huzurlu dünyamızda yalnız bırakın!

Yani diyor ki “altınla onarmak” ; parçaların kırıldığı için daha güzel olduğu anlayışıyla onları altın veya gümüş vernikle onarma sanatı.

Sanattan pek anladığım söylenemez, sadece şu aralar temennim kırık yerlerimi böyle güzel onarabilmek.

Kırıldığım insan, insanlar ya da en sevdiklerim... İnce kırıldıklarım ama hırçınlaşmadan, hoyratlaşmadan, en çok da bana geri dönmeye bir yol bırakmadıkları için gidemediklerim... Nasıl kapanacak o uzun ve ıssız zamanlar? İçimde “Elbet geçer,geçecek, hepsi hiç yaşanmamış gibi olacak” diyen cılız sese inat “Ama, nasıl? Böylesi hiç olmadı ki!” diye bağıran inatçı diğer ses.

Bir de tüm bunların üzerine sabırsızlığım ekleniyor tabi. Ama hayatımda ilk defa sabırsızlığıma da hak veriyorum. Şu an kaybedecek zaman değil ki! Ne güzel olabilir herşey, çünkü şükredecek ortak bir canımız var.

Ya yapamaz, onaramazsam sonra? İşte en büyük korkum bu!

Şikayetlerimi ve serzenişlerimi kolayca dile getirirken şükrettiğim milyonlarca şeyi daha zor dile getiriyorum. Umutsuzluğu aşılamak, yaymak daha kolay, galiba aslolan umudu yeşertmek... Güzel görmeye niyet etmek ve güzellikleri işaret edebilen olmak.

Son günlerde yemek yiyebilmeye, sıradan bir gün geçirebilmeye şükrediyorum en çok. Bazen hem verdiğine hem vermediğine şükretmenin ne kadar zor olduğunun farkında olarak şükrediyorum. Olduğum yere, olmadığım Dünya’nın diğer köşelerine, tanıdığım herkese, tanımadığım milyarlarca insana, tattığım lezzetlere ve hayal bile edemeyeceğim diğer tüm yiyeceklere, sahip olduklarıma ve belki de hiç sahip olamayacaklarıma şükrediyorum. 

Hem varlık imtihan hem yokluk imtihan. Rabbim hayatımızda var olanlarla imtihanımızı kolay kılsın, vermediklerinin, nasip olmayanların hırsından da yoksunluğundan da korusun inşallah. 

Efendim analık hezeyanlarım erken başladı. “Sen hele bi doğsun da gör!” diye başlayan herkesin ağzına kürekle vurasım geliyor. Uykusuz gecelere, yorgun saatlere, bitmeyen ağlamak ve hastalıklara, çişine, kakasına aman bokuna püsürüne hazır mıymışım! Altından kalkmak pek de kolay değilmiş! Aman efendim bunlar iyi günlerim, tadını çıkaracakmışım!

Susun hepinizi yolarım, siz değil miydiniz bebe de bebe diyen? Gecikmemek lazım bak Ruşen amcanın oğlu Sedat’a bu yaşta bebeleri dörtledi diye başımın etini yiyen?

Beni zıvanadan çıkarmayın, hani güzel birşeydi oğlum çocuk sahibi olmak? Hani olmayanı dövüyolardı?

“Kaynanam Melek Gibi

Görümcem Çiçek Gibi

Oğlunu Sorarsanız

Çekilmis ipek Gibi”

Ay böyle evlendik oynaya oynaya. İnana inana, pembe bulutların üzerinde uça uça! Aranızda “Hay aklıma tüküreyim!” demeyeniniz yoktur heralde. Anam çok dediydi zamanında.

Az çok tahmin edebileceğiniz gibi ben de telli duvaklı gelin oldum yaklaşık iki sene önce. Bu yazıda -tabii ki benim gibi süper bir anaya layık- süper kocamı anlatacağım size. 

Yıllardan 1998, aylardan eylül, tüm öğrenci ve öğretmenler ve bilumum veliler için eğitim-öğretimin başladığı zamandır aslında yılbaşı. Başkentin kalabalık semtlerinde bir ilkokul, örgüleri iki yandan kurdeleyle bağlanmış mavi önlüklü beyaz dantel yakalı bir kız çocuğu. Evet efendim, bendeniz! Ailenin henüz tek çocuğu, bir kardeşi var ama daha yolda, mini mini, narin! Bir elinde annesi, bir elinde babası heyecanla düşer okul yoluna, ne bilsin ki kendi bebesinin babasını daha orada tanıyacağını!

Heyhat! Hayat cilveli, ilk gün gelmemiş hikayenin esas oğlanı. Ama ne zaman okulun ilk günü bahsi açılsa oradaymış gibi yapıp esas kızın muhabbetine dahil olmaya çalışırmış. O zamandan yaban çakalıymış! Gel zaman git zaman beraber bazen aynı sırada, bazen uzak yerlerde ama hep oğlanın göz hapsinde 5 yıl geçivermiş.

Kız farkındaymış farkında olmasına da e efendim aile terbiyesi pek de bir oralı olmamış. 

Zaman durmuyor, durmamış nitekim! Ortaokul, lise, üniversite yılları derken, hiç ummadık bir anda okul dönüşü otobüs beklerken yolları kesişmiş yeniden. Bizim yaban çakalı almış notunu, derken bir karşılaşma daha! Kızı da bir görsen ay nasıl sevecen, nasıl canayakın! Ne oluyorsa! Başka bir ilkokul arkadaşlarının da vesilesiyle yıllar sonra buluşmuşlar ve şu zaman olmuş daha da ayrılmamışlar. 

Kendi süper analığım ne kadar ironiyse onun süper kocalığı aslında bir o kadar gerçek. Bu yazı böyle bitmeyecekti galiba, ama duygularım, hormonlarım ve kocişkomun askerde olmasından mütevellit az bi süredir uzak kalmamızdan sebep olacak, bir anda şirazem kaydı!

Sevgili yeni evlenecek arkadaşlarım, kısacık evlilik hayatımda tecrübe ettim ki karşındaki insanı ne kadar tanısan da ne kadar bilsen de evlilik  dikenli bir yol. Ne kallavi sınavlar, vizeler, finaller... Hiç biri evliliğin yanına yaklaşabilen bir imtihan değil! 

Sözün burasında madde madde evliliğin bana öğrettiklerini sayacağım sizlere:

- İnsana değme müzakerecilere taş çıkaran bir uzlaşma-orta yol bulma becerisi kazandırıyor. Faydalı bilgi: Pazarlığı hep yönünüze göre ya en yüksekten ya da en düşükten açın. 

- O gün kebaplar-köfteler yemek isterken makarna yerken bulabiliyorsun kendini, bencillikten uzaklaşmayı öğretiyor, iki kişilik düşünüyorsun. Düşünmesen de ayak uyduruyorsun, bazı detaylar o kadar da fark etmiyor! Amaaan!

- Bir sürü sıfatı/yükü (eş olma hali ve yükümlülüğü, gelin-damat olma hali ve yükümlülüğü, efendime söyleyim eltilik-görümcelik-kayınçoluk-kayınbiraderlik-eniştelik-yengelik ile bunların bilumum hal ve yükümlülükleri) taşıyabilmeyi öğretiyor. Yerine göre “Ben neymişim yahu!” ile “Anam ben neye döndüm böyle!” arasında git-gellere sebep oluyor.

- Ya hu sorumluluk öğretiyor, yani sorumluluk öğretmesi bekleniyor tabii de her zaman öğretiyor mu emin olamadım. Örneğin, er kişiye o dolaba tişörtlerini ters değil de düz yerleştirmesi gerektiği asla bir yeti olarak kazandırılamayabilir. Ya da biricik narin kız arkadaşınız (galiba bu yazıda ben oluyorum) prensesliğinden vazgeçmiyor ve evlenip akşam eve geldiğinde uzun oturmak dışında bir aktiviteyi kabul etmiyor olabilir. 

- Evin dışındaki insanla evin içindeki insan aynı olmayabilyor. Şanslıyım ki evin içindekini daha çok seviyorum, riski çok yüksek bir bahis. (Olur da bir yerde süper kocacığım okursa :’)

- Evlilik biraz fazla cesaret işi, bin tane seromoni var. Ay cınım ne kadar modern olsan da vaaar, ne kadar kırsal takılsan da var! Bıçak sırtı, aman diyeyim. Sakin sakin, derin nefesler alarak yola devam etmekte fayda var. İnanmayacaksınız geçiyor! Bırakınız geçsinler..

Merhaba!

Usül erkan bilen insanlarız, tanışarak başlayalım. Ben ana, nam-ı diğer süper ana! Henüz her şey çok yeni, eskimeden kayda geçmek istedim. 

Efendim analığım bundan 8 hafta önce başlamış, benim durumdan haberdar oluşum ise bir yirmi gün kadar önceydi. Ben, ya da bundan sonra sizin bileceğiniz şekliyle “Süper Ana”, zaman zaman yazan-çizen bir insandım hayatım boyunca. Bir süredir yazacak önemli bir şey yoktu galiba, taa ki bugün ahududu kadar olduğunu teknolojinin nimetleriyle öğrendiğimiz ufaklık vücudumu benimle paylaşmaya karar verene kadar. 

Bir süre birlikteyiz gibi görünüyor, hem ahududumuzla hem de sizlerle. Gündemim pek tabii ki ahududu, fakat sanmayın ki buranın tek içeriği ondan ibaret olacak. Herkesin olduğu kadar hayat gailesi benim de başımda, zaman zaman dertleşmek, sağa sola söylemek istediklerim için buralarda olacağım. 

Sanmayın ki sadece analığım süper, ohooo daha neleri süper yapıyorum bir bilseniz (!)