sunsets

Het is stil in de hallen van het verlaten schoolgebouw. Oude posters hangen nog aan de deuren van evenementen die al lang geweest zijn, leerposters met het alfabet en de tafels, een muur met oude schoolfotos. De vloer is dof, er ligt een dikke stoflaag op de kasten. Alle stoelen staan nog netjes naast elkaar in de aula, ze zijn gericht op het podium, waar twee gedaantes tegenover elkaar staan. Ze zijn uitbundig gekleed, alsof ze met elkaar gaan trouwen, maar hun kleding is zwartgekleurd. Hun gezichten zijn niet te zien achter de sluiers. Ze lijken elkaar aan te kijken. Een van de gedaantes reikt zijn hoofd op. Hij kijkt naar de andere gedaante, en tilt zijn hand op naar de hand van de ander. Hij houdt een blinkend, onduidelijk voorwerp vast in de vuist van zijn vuist.

Ergens op een kermis was het ook stil. De lichten staan er uit, er is geen feestmuziek te horen, enkel de wind die suist, de blaadjes die in de late herfst naar beneden vallen en een dof achtergrondmuziek die in de verte te horen is. Een klaagzang, een Franse chanson. Er zijn wel mensen aanwezig, ze zijn in witte nette pakken gekleed. Maar er wordt geen woord gezegd, er is geen uitdrukking te vinden op hun gezichten. Ze staan stil. Alle aandacht is gericht op een witte grafkist, die op de schouders van zes witte net geklede gedaantes gedragen wordt, die langzaam vooruit lijken te marcheren. Naast de gestadige gelijktijdige voetstappen van de zes gedaantes, is het doodstil. Ze marcheren voort, totdat ze in een ruim plein in het midden van de kermis halt maken. Daar staan ze stil.

De gedaante opent zijn vuist, hij houdt een ring vast. Hij knielt. Wanneer hij de grond raakt, heft hij zijn arm met de ring en biedt hem aan aan de andere gedaante. Ze lijkt geschrokken te reageren, of was het juist verrast? Ze houdt haar handen voor haar mond. Haar lippen trillen, ze lijkt iets te willen zeggen, maar ze weet de woorden niet te vinden. De gedaante dringt de arm met de ring aan. Ze lijkt te twijfelen. De klok begint razendsnel te draaien, de wijzers slaan op hol.

Een van de zes gedaantes reikt naar de rand van de grafkist, en tilt hem langzaam op. Het lukt hem niet, hij is te zwaar. Hij gebaart dat de anderen hem moeten helpen. Ze tillen en tillen, maar de deksel is te zwaar om hem er van af te krijgen.

Nog steeds dringt de gedaante aan met de hand waarin de blinkende ring zit. De klok piept en draait razendsnel. De andere bevert. Een glimmende traan rolt over haar wang, over haar rode lippen, en valt op de grond. De echo weerkaatst het. Haar andere hand trilt, en beweegt, langzaam, maar zeker, naar de hand van de ander, waar de ring in zit. Ze pakt hem aan. De gedaante neemt haar hand en doet soepel haar de ring om. Even staan ze allebei stil, dan lijken ze elkaar aan te kijken. Plots staat de klok stil. Hij slaat voor de eerste keer.

Uit alle macht tillen ze de deksel op, het kost zoveel moeite, de deksel valt bijna, maar langzamerhand, komt er een beweging in. Er is een glimps te zien van wie er in de kist ligt.

De gedaante kijkt stil naar de geringde toe. Ze lijken een blik uit te wisselen. De klok slaat twee. De gedaante zakt zijn armen, en beweegt deze naar haar heupen toe. De klok slaat vier. Ze wordt dichterbij getrokken. Ze lijkt terug te stribbelen maar geeft toe. De klok slaat zes. Hun gezichten bewegen naar elkaar toe. Ook de gedaante trilt nu, hij lijkt niet zeker te zijn. De klok slaat elf. Hij beweegt zich dichter bij, ze sluiten hun ogen, en hij geeft haar een zachte kus op haar rode lippen. De klok slaat twaalf. Hij proeft bloed.

~

Hij doet een stap achter uit, er lijkt bloed te stromen van haar mond. Haar ogen zijn bloeddoorlopen, en een paar kleine druppels bloed vormen zich in haar ogen. Ze kijkt hem half aan. Even leek het echt. Even leek het gemeend. Toen stortte ze neer, haar handen naar haar hart grijpend, bonkend reageren de muren op haar val. De gedaante lijkt er van geschrokken te zijn, dan, na een kille stilte, barst hij in snikken uit.

vandaag of morgen?

wat is er morgen als vandaag er niet mag zijn? wat is het nu nog zonder de toekomst of het verleden? ik zal je wat vertellen, ze houden elkaar tegen. niet omdat ze elkaars vijand zijn, maar ze wijzen elkaar op hun plaats.

wat is de tijd zonder het tijdloze? het kille. het irrationele, alles wat van het pad afwijkt. willen we niet liever het moment waarop een roos ons steekt en we hem nog steeds graag ruiken? kijken we niet stiekem met jaloezie naar de zwerver, liever gezegd de vrije man, die in het midden van de rotonde picknickt? durf jij nog diep in de ogen van je geliefde te kijken? willen we het kind zijn, wat in de voor maximaal rendement ontworpen supermarkt rondrent, uit pure nieuwsgierigheid en vreugde? we reageren geprikkeld en vragen haar moeder beter op haar kind te letten.

laat je jezelf leven? de platmakende bulldozers zullen jouw licht doven, agressief en zonder medelijden. platvloers en ongecompliceerd, je zult het meteen begrijpen, meteen inzien, het is klaarblijkelijk. maar dat wil je niet. je probeert het te stoppen. alles is zo helder. het is te duidelijk, te gedefinieerd. het licht verblindt, de mist is weggetrokken. alle paden zijn gemaakt, zijn bewandeld. de instructies uitgeschreven, de uitkomst voorbepaald. de donkere bossen zijn gekapt, er is nu een multifunctionele wijk/accommodatie gerealiseerd. je weet precies waar je bent.

maar als de nacht valt… dan blijkt het schijn te zijn. we dachten dat we alles wisten, maar we weten helemaal van niets. waar het ontworpen, het gemaakte, het uitgewerkte, de professioneel ontworpen kinderspeeltuin en de scandinavische woonkamer ophouden, is er het ruwe, het onbekende, alles wat we nog niet weten. het land is tot aan de horizon verkend, maar dan kijken we naar boven en we blijken weer niets te weten. een tevergeefse zoektocht.

dus we zijn, willig of onwillig, vrienden met het donker, we houden van de nacht. dan maakt de stuwende zon plaats voor rust en reflectie. stil zitten we, in een kring, rondom het gedoofde kampvuur, in lotushouding met onze ogen dicht, en we mediteren. vandaag namen we een pad ergens naartoe, maar we zijn hier en nu al goed. de dag was evenals de nacht tijdelijk, ze zijn goede vrienden met elkaar. de nacht zal altijd komen, wat je dan ook doet.

iedere dag kwamen de vrijmetselaars bij de lotus. de lotus was een soort van kosmische entiteit, een gedachte van vrijheid en geluk, die zich tot uiting bracht in de vorm van een voelbare warme gloed en een stralend optimisme. telkens wanneer de vrijmetselaars twijfelachtig waren, of zich angstig of droevig voelden, sloten ze hun ogen en zagen ze de lotus voor zich.

zij wisten zelf ook niet wat de lotus was, ze wisten alleen maar dat ze haar konden ervaren. want wanneer je je ogen dichtdeed, zag je haar voor je omhuld in een lichte witte waas, je hand uitreikend naar een prachtige fluweel witte bloem die dichtbij leek, maar toch zo ver weg was. wanneer je de bloem wilde pakken of grijpen, werd je plots weer wakker, in de echte wereld, waar je door anderen uit wakker geschud werd, maar langzaam ontwaakte in een warme gloed die helemaal tot je hoofd kwam, en je een nieuw gevoel van leven en hoop gaf.

sommige dingen hoef je niet te begrijpen; die moet je ervaren. zo werd er ook gedacht over de lotus. het was dit leven, die bron van hoop, en omdat ze deze niet wilden kwijtraken besloten ze om deze bloem niet meer te pakken of proberen aan te raken. er werd gedacht dat het te gruwelijk was om te begrijpen hoe deze bloem werkte, het was te donker, te groot of te gek om ooit te kunnen begrijpen. want als ze deze bloem niet hadden, dan wisten ze ook niet meer wat ze aan moesten. zonder de bloem wisten ze niet wat ze aan moesten. dan leek alles grijs en hopeloos, dan was er geen reden meer, geen nieuwe ideeën meer, geen liefde en hoop meer voor de mensen en de wereld. alsof elke dag grauw was.

maar op een dag was er een eigenwijze. hij was altijd al eigenzinnig geweest, en rebelleerde tegen alles wat vast en los zat. tot toen was zijn gedrag nog redelijk onschuldig geweest, de mensen lieten hem zijn gang maar gaan. totdat hij op een dag begon te twijfelen over de bloem. waarom mocht deze niet aangeraakt worden? vroeg hij. je speelt met vuur, zeiden de mensen om hen heen, angstig. wij willen alles weten, maar we schuwen de werking van de bloem en wij willen hem niet begrijpen, zodat we zeker weten dat er niets met ons gebeurd.

maar hij was en bleef eigenwijs. dus stug sloot hij zijn ogen, de andere mensen probeerden hem tegen te houden, maar dat konden ze niet. en hij zag door de witte waas de prachtige bloem, welbekend, maar deze keer zou hij voor eens en altijd er achter komen hoe de bloem werkte, hij zou deze vastpakken en kunnen begrijpen. de stemmen in de achtergrond van de mensen om hem heen werden steeds minder goed hoorbaar, naarmate hij dichter en dichter naar de bloem reikte. en toen raakte hij het puntje van de bloem… meteen vervaagde de gloed en de witte waas trok weg, het werd donkerder en donkerder, totdat het enige wat de duisternis verlichtte de bloem was. de bloem zag er verwelkt uit.

hij hield de bloem teleurgesteld vast en hij werd gefrustreerd, was dit het? ik dacht dat ik zou leren kennen, ik dacht dat ik zou begrijpen, maar was dit alles?! en hij rukte de bloem uit elkaar, hij scheurde de blaadjes kapot uit blinde frustratie. pas toen hij de laatste blaadjes had gescheurd en verwelkt, viel hem op dat er in het hart van de bloem een gloeiend wit zaadje zat, waarvan een warme gloed kwam.

nieuwsgierig keek hij naar het zaadje. zou dit zaadje misschien het geheim van de bloem bevatten? zal ik dit aanraken? voor heel even twijfelde hij, maar zijn hand was nieuwsgieriger dan zijn brein en reikte al hoopvol in de bloem. zijn vingertop raakte het zaadje. en toen voelde hij alles. liefde, de dood, angst, optimisme, warmte, hoop, afschuw, euforie, alle gedachten, alle verhalen, alles wat er op elk moment in het gehele universum gebeurde flitste door hem heen, en hij kon en hij wilde niet loslaten, en het voelde zo goed, en hij kwam tot het besef dat al zijn aardse zorgen en het pietluttige leventje wat hij leidde allemaal niet uitmaakte, dat hij deel was van het grote geheel en dat hij precies paste, dat het allemaal gewoon klopte, en des te langer hij het aanraakte, des te meer hij dat besefte. alles was oke.

het voelde alsof hij jaren had geslapen toen hij wakker werd. en toen de anderen hem angstig maar ook nieuwsgierig aankeken, deerde dat hem niet, want hij wist genoeg. hij wist wat hij moest doen. niet bewust, maar op een vreemde manier kende hij het wel. op een magische manier klopte alles wat hij deed, bij elke beweging, gedachte, handeling, voelde hij het, dat hij deel was van het grotere kosmische plaatje, dat zijn wil en leven uitmaakte, dat hij het middelpunt en tegelijkertijd maar een heel klein deel was van het universum. hij was god, ervaren door het leven van maar een enkel persoon.

en hij stuurde zichzelf, en hij bouwde, en hij creëerde, hij schiep de wereld om zich heen naar de wil van de harmonie die hij had ervaren. en hij stichtte een paradijs, uit de liefde voor de wereld om hem heen, voor de mensen en de dieren, want het was allemaal een deel van hem. de mensen die eerst angstig waren, waren al terwijl ze nog sceptisch waren geïnspireerd, en hielpen hem mee, want ze wisten allemaal waarom zonder dat ze het echt begrepen.

ik ben julia, en ik ben niet te bevatten. gisteren was ik in een insectentuin. en ik rook aan de bloemen, en ik zag de vlinders vliegen. ik raakte de groene blaadjes aan en ze voelden zacht als fluweel.

ik ben julia en ik ben zonder woorden, maar die heb ik ook niet nodig. ik was laatst bij mijn vrienden en ik had het weer eens zo gezellig. anton vertelde over zijn tijd bij de marine, alle lastende werkdagen en zijn vieze handen vol smeer. maar het betaalde goed, en hij heeft maar liefst eenenzeventig plaatsen bezocht. het trotse amerika, italie en haar zon, waar de mensen op straat allemaal prullaria willen verkopen, denemarken waar de pietoreske huisjes in alle kleuren van de regenboog zijn geschilderd.

dan had je baron, en hij vertelde over een museum wat hij laatst had bezocht. er was een oude man met een lange baard, die heeft een gebouw van spiegels gemaakt. een tuttige tante met nette hakjes en een puntige bril, ze had zevenentwintig katten en kon niet kiezen welke nou het liefst was. een weemoedige jongeman die de stille nacht aanbood en haar bloemen kweekte.

en dan had je jaap. jaap was gewoon weer oude jaap. jaap vertelde over het weer laatst, het voorval op werk, het huidige seizoen, jan en alleman. de schijn en de verleidelijke angst, de ziekte en aan het eind zelfs over de hoop. te weinig hoop, te veel problemen, klaagde hij, en het viel hem zo zwaar. en de anderen gaven hem een schouder.

allemaal ervaringen, zoveel belevingswerelden, zoveel te bevatten, veel meer dan dat er in een enkel leven beleefd kan worden. ik ben julia en ik weet nog steeds niet waar ik ben of waar ik naartoe ga. maar maakt dat uit?

Because if we hold onto them, we might destroy them or they might never come out. There are all different types of artists and I think that some people like to hold onto things and they get very perfectionistic.

But perfectionism is kind of a synonym for destruction. It can really be a deterrent for one's evolution. Alex and I have always felt that putting records out is very necessary. It's a gut feeling we have."

Hi, this is me again. I am fucking furious. I felt like breaking my computers monitor for this. I am scattered right now so I hope I will be clearer soon.

I am fucking mad. My uncle, my mother, my grandparents, everyone around me seems to want me to study and get a fucking job or whatever. I know I'm not the first to talk about this, but especially today it has been bothering me.

I am (once again) in my first year of studying a four-year degree of Computer Science.

I should have considered sound design, or composition, literally anything artistic, literally anything which is not as rigid as the thing I'm studying now.

For some fucking reason I can't work on the study which I'm doing now. Past study year, when I also started my first year of CS, I got anxious mid-year and I stopped. I got kicked out of my house, had to live with my grandparents (for which I'm obviously grateful) and moved out just in time for a new first year, also Computer Science.

I'm stressing out, because I haven't touched my studies since the start of the year. And I'm scared that everything's gonna go to shit. I'm scared that I'm not gonna be able to do this fucking stupid thing which I not even motivated for. I'm scared that my grandparents, my uncle and my dad are going to be disappointed in me.

And I fucking can't find a single good motivation to be studying right now. I would be working for something I don't care about.

And here's the thing. I don't care about coding. I used to, when I was young. I thought it was the most obvious choice: I had coded in the past anyway, you can make some good money with it.

I am so done with the fact that my family thinks in such a rigid, anxious way, and I don't want it to influence me, but I feel like I am infected with this virus. This 'oh god I'm so fucking scared of the world and I must pursue a 7000 euro degree and buy a 500.000 euro home and live scared for what´s going to happen' attitude. I have it myself and I hate myself for it.

I fucking hate the pressure of waking up everyday when I'm supposed to do something I literally don't care about. Call me an out of touch first-world crybaby, but I think even the most bored to death jobless people would feel the same.

I want to travel the world, and feel free, and create art again. I already talked about making art yesterday, and one of the things blocking me was perfectionism. And this is one of the other things.

I'm supposed to make art to make a living, I must capitalize and popularize it. It must be good enough. It must adhere to rules. And I gotta be consistent, because otherwise you will fall off.

I like to think of Prince: That guy seemed to have it figured out. He created and he did that freely. Because he liked to fucking do it. So why am I not waking up everyday, doing something which I like?

Even making music seems hard, because it just never lives up to my standards. But even then, I managed to publish some songs and some small productions. I tried some, some avenues and some I liked, some I didn't. I'm not saying I have it figured out but I had a little bit of fun doing it.

I have absolutely no problem doing a stupid Starbucks job or something for a living. Because I do want to contribute to society in some way. Even though the 'study a rigid field and get a good job' is not made for me. I want to inspire people with the things I do and make as my focus in life, and I want to live a free life. That's what I want to live for. Everything is so rigid, I am so rigid and I don't fucking want that.

I desperately need the courage to make that jump. To stop my study. To find and do something else, just something which fucking inspires me. Something I want to wake up for. If I knew what I wanted, I would work for it. i just need to find it.

YES I FUCKING KNOW I SOUND LIKE A 16 YEAR OLD WITH TEENAGE PROBLEMS. I don't give a fuck. Doesn't invalidate anything.

Hey guys, it’s me again with another blog/ramble/word vomit about ADHD. This time I’ll be talking about perfectionism.

In my life I have always loved making music. In different ways, like performing pop songs or listening to music. And for some reason, I have an obsession with trying to make the best song I can, I’ve had it for years now. And I’m not improving. Each time I have partially or fully finished a song, it never lives up to my standards.

I have always enjoyed being creative. It has always been something empowering me and my self-esteem and confidence. I have coded, made YouTube videos, the music thing of course, Lego stop-motion, you name it. I loved the extreme focus I got from it, feeling productive, and a finished end product I could be proud of.

But lately, maybe even longer, I have had difficulties being creative. Because everything I make seems to not be good enough. When I was young, I knew my work wasn't the best thing ever, but for some reason, I didn't care, whilst I was also improving all the time. I could shake the perfectionism off. And nowadays I don't even dare to perform one of my songs to anybody, because deep down I feel that they suck, that they don't live up to whatever it could be. My songs are underwhelming, I thought. And not just my songs, I could mean everything I ever made whilst being creative, so also my Lego stop-motion videos from when I was twelve years old, to my coding-related videos from when I was fifteen.

Now I was a little bit distracted while I was typing this blog, and looking at my code-related videos. And something, which honestly has been a thought which has been popping up lately, is the fact that when I watch the videos, I realize that while I was making it, I also was never 100% happy with how it turned out. It could always be better. But I knew that, maybe because of impatience for publishing the video, I never wanted to make it bigger/more complicated then I could/should have made it. I was never completely satisfied with a video, but it was always 'that'll do'. There were always things I noticed, even after uploading, which could be so much better, but I was able to let these things go.

And I never remade a video. I kept my curiosity for the code by experimenting with new updates to it, and wandering off in real life mentally also gave me a lot of inspiration. And I saw that inspiration everywhere. I was not focused on being the best I could, yet I was learning so much but I was focused on having fun and doing my thing. And the fact that it was a simple but big hobby I took so much enjoyment from, allowed me to take off the pressure of it and basically just fuck around. And I felt good, because results were still made, I got a lot of recognition for it, and I could express my creative spirit.

There are no roses without thorns. If you look long enough, there's always an imperfection to be found. Nothing is perfect. If you listen long enough to your favorite song, you will also find imperfections. But you are able to enjoy it nonetheless, because you don't give those imperfections your attention. You mind the beautiful, you mind the good parts of it. And you let the lesser parts go.

Here's another example: famous site rateyourmusic.com is a resource for music lovers over the world to categorize and rate their music. I go there a lot to discover new music. I'm gonna take a look at their top 100 highest-rated albums.

The highest rated album is OK Computer by Radiohead, a British alternative rock albums from the late 90's. It foreshadows 21st century life with its melancholic and downbeat mood and downright depressing lyrics. I love this album. But I never listen too it too much, because it's, as with the lyrics, downright depressing. It's lovely for when I'm in the mood, but when I'm not, I can't stand it. And I always skip Fitter Happier, and I can't even remember like 2 songs from the C and D-sides. In other words, I can appreciate this incredible work of art for what it exactly is: imperfect.

There's always a different way to look at things. At least two sides. Chris Martin from Coldplay could be overly sentimental, or super romantic. Guns 'n Roses is powerful, loose music, or it's aggressive, disturbing and obnoxious. Every White Album has its Ob-La-Di Ob-La-Da, but also its While My Guitar Gently Weeps. Kraftwerk was either an incredible act with radically new synthesizer sounds in the 70s, or an incredibly weird act which made music which seems dated now. Newton was either a genius, or a nerdy virgin.

I could even apply the principle to this blog post. I should redo the way I started writing, because I seem to be repeating so many things. Not even in the first part of this blog post. But I let that go, because my post holds the message and it's good enough.

So to finish it off, how does this relate back to ADHD? Because, another imperfection could be that I keep on talking about general virtues instead of actual ADHD symptoms, but that's because everything is tied together. That's also one of my biggest beliefs, everything is tied together in a way we can't understand yet. There's a reason why you decided to go to Tumblr today and you are reading this sentence right now. Maybe because you are bored and you don't feel like doing your homework. Maybe because you are procrastinating your school work, and maybe I'm unconsciously projecting my own situation in the last example because I'm trying to escape from a big problem which I'm confused about. Or maybe I just made that up for engagement ;) (No I absolutely did not)

Wow, I completely derailed the previous paragraph. So, a main symptom of ADHD is directing your focus. And if you have trouble doing that, then you will automatically have a harder time being happy and being grateful for life, and not focusing on the bad things, and thus, accepting that the art you make is imperfect, and (ouch this hurts to write) it always will be.