Świat w cieniu

Już nie tęsknię za Tobą tak mocno,

Jak parę lat temu, w sumie to nie wiem

czy ciągle tęsknię.

Nauczyłam się żyć bez Ciebie, nauczyłam się tańczyć, zrywać kwiaty,

Już nie męczy brak Twojej obecności w całej nieobecności.

Chyba byłaś tylko elementem, niczym w porównaniu do teraźniejszości,

Jednak człowiek nie chciał o tym wiedzieć,

Jednak chciałam myśleć że byłaś wszystkim.

Jest bardzo samotny-

jak powiada stara książka.

Ja wciąż kipie na gazie,

jak mleko na wczorajsze kakao,

Zastanawiam się co dalej,

Jednak świat nie daje odpowiedzi,

Bawi się w chowanego,

Czyli jutro być może sznur a może coś dobrego

Budzą się myśli czarne,

Pokój który w dzień jest olbrzymi,

Robi się klaustrofobiczny

I człowiek w sumie nie wie,

Zastanawiasz się nad sensem,

Wszystkiego co Cię otacza,

Bo najwierniejszy jest tylko papier,

a najszczersze słowa, zapisane na nim.

Pijąc wino w środku tygodnia,

Zastanawiasz się nad życiem,

Które mimo wszelkich zapewnień,

Nie jest warte kochania.

Śmierć jest kochanką życia,

Tylko zapomnianą,

Rzadko kiedy jest naszą decyzją,

Jest on bardziej jak pchnięcie do przodu,

Skok z wieżowca, w otchłań,

jakby same bały się ciszy,

a jednak wiedziały,

że tylko w niej mogą zostać usłyszane

słowa nie zatrzymują nikogo

nie potrafią odwrócić kroku

ani zatrzasnąć drzwi

mogą jedynie zostać

jak miękkie echo na papierze

odejście nie jest końcem zdania

bardziej przecinkiem, który rozciąga oddech

i choć kartka pozostaje półpusta

już niesie w sobie obietnicę dalszego wiersza

to, co zapisane, nie znika

nawet kiedy ręka odkłada pióro

ślad atramentu trwa dłużej niż chwila

i w nim cicho dojrzewa obecność,

Nie umiesz żyć bez powiedzenia tego wprost,

Gdy już znikniesz pozostaną insynuacje,

a jednak wraca do mnie uparcie,

jakby znał Twoje imię zanim je wypowiem,

jakby wiedział, że to właśnie z Tobą ma się zdarzyć.

Wchodzę powoli,

obcasy znaczą rytm, który dobrze znasz,

nie patrzę od razu,

ale czuję, że jesteś —

tak blisko, jak zawsze, kiedy wszystko robi się spokojniejsze.

Sukienka miękko układa się przy ruchu,

jakby była tylko pretekstem,

żebyś zatrzymał wzrok odrobinę dłużej,

niż pozwala na to przypadek.

Siadam naprzeciwko,

wino łapie światło między nami,

a rozmowa zaczyna się tam,

gdzie już nie trzeba niczego udawać.

Znasz mnie na tyle,

że widzisz więcej niż słowa,

że w tym, jak przesuwam palcami po kieliszku,

jest coś więcej niż gest.

A potem noc toczy się dalej,

jakby naturalnie prowadziła nas w stronę drzwi,

do chłodniejszego powietrza,

do auta, które czeka trochę z boku świata.

Muzyka włącza się sama,

znana, trochę z naszych chwil,

droga rozciąga się spokojnie przed nami,

a miasto powoli znika w lusterkach.

Gdzieś po drodze uchylone okno,

dym miesza się z nocą,

Twoja dłoń blisko —

nieprzypadkowo, nie pierwszy raz.

I jest ten moment,

kiedy w tle cicho płynie znajome zdanie —

„nikt tak pięknie nie mówił, że się boi” —

i brzmi inaczej,

bo my już wiemy, co za nim stoi.

Patrzę wtedy na Ciebie,

bez pośpiechu, bez słów,

jak ktoś, kto nie musi pytać,

bo wszystko już zostało między nami zapisane —

i tylko czeka

Naprawdę nad niczym nie panujemy,

Gdy zdajemy sobie z tego sprawę,

słońce miękkie, wciąż ciepłe,

dach nagrzany od godzin, których nikt nie liczył.

Joint w palcach, dym wznosi się powoli,

znika w lekkim powietrzu, które pachnie betonem i późnym latem.

Piwo w puszce, chłodne w dłoni,

smak młodości, która jeszcze nie wie, że minie,

śmiech przelatuje między blokami,

miasto dalekie i bliskie jednocześnie,

każdy krok zostawia echo,

każda cisza waży więcej niż rozmowy.

Bywały dni, które ciążyły jak stare ubrania,

ale teraz w tej sierpniowej poświacie

są tylko cieniami,

które miękko wtapiają się w światło.

Wciąż pamięta się te dachy,

schody, które uczą więcej niż szkoła,

milczenie, które waży ciężej niż gniew,

i dłonie, które mówią szybciej niż myśli.

Skrzydła po upadkach, połamane,

ale wciąż próbujące się unieść,

nie po to, by latać wysoko,

ale by poczuć, że wciąż można iść,

że świat nie musi wyznaczać każdego kroku.

Gdzieś za horyzontem dachów blokowisk świta myśl,

delikatna i niewyraźna,

że może istnieje droga,

która pozwala po prostu iść dalej.

Ostatnie dni sierpnia pachną dymem, piwem, ciepłem,

i nostalgią, która zostaje długo po zachodzie słońca.

Każdy oddech niesie w sobie trochę młodości,

trochę tego, co było niemożliwe,

trochę tego, co wciąż można zatrzymać,

choćby tylko w pamięci.

Zostanie na lata,

Czuję się czyjąś własnością

Że można je nabyć,

Że to dar nam przekazany,

Krzyk staje w gardle,

A łzy lecą ciurkiem,

Mimo że tego nie chcesz