Stip Stipt

Er is een stilte gevallen, zo'n luide. Bijna tastbaar. We praten wel, maar tegen, in plaats van met elkaar. Holle woorden, presentatie van loze informatie. ’t leidt gek genoeg tot opvallend weinig frustratie. Zoals hagelstenen na een woedende winterstorm Geruisloos glinsterend smelten in de namiddag zon.

Ik vertelde je nooit Wat je moest zijn volgens mij

Ik keek nooit naar je Alsof je klei Was En ik met natte handen Jou nog moest vormen

Ik wilde jouw omtrek verkennen Je lichtjes in kaart brengen De ravijnen markeren Maar je niet beheersen

Gewoon op ontdekking Een vreemd land Samen met jou

En ik nam deel, dacht ik, Aan het geheel.

Dan eiste je dat ik grenzen gaf Aan een landschap Dat ik voor het eerst zag

Dat ik een kompas Was

Terwijl je de Pool bleef verplaatsen

Innig verstrengeld Uit elkaar gesprongen. Heb ook nog steeds geen liedje gezongen. Maar je sliep snel, dat kwam wel..

M'n stem hoorde je uiteindelijk niet.