Niye nilüfer çiçeği abi

kelimeleriyle sadece kendisi olan, cümlelerinin kendi sahibi olan, kalbinin kimseye ait olmadığı, çölde ilk kez rastlanılan bir deniz edasıyla gülüşünün, sesinin kendisi olan o kadın, nadirliğin ta kendisi. ruhunun, naifliğinin, düşüncelerinin beni mest ettiği, kendisini sahipsiz gören, aslında kalbimde en güzel yerde duran o kadın, kahkahalarının bile sadece o olduğu kadın. bazen kaçar gider, sakınır kendini; bazen de adı gibi göz kamaştırıcı. gözleri, yanakları, dudakları; doya doya sesini dinlediğim kadın, şans eseri tanıştığım, şansımın en güzel talihi olan o kadın, kırmızı kamelyam.

kelimeleriyle dahi eşsiz olan, cümleleri kendi ruhundan filizlenen, kalbi hiçbir zincire vurulamamış o kadın... sanki çorak bir arazide ilk kez açan bir çiçek gibi, gülüşüyle ve sesiyle varlığına anlam katan biricik insan. o, nadirliğin bizzat kendisi. ruhunun dinginliği, naifliğinin zarafeti ve düşüncelerinin derinliği beni büyüleyen, kendini kimseye ait hissetmese de kalbimin en özel yerinde, sarsılmaz bir taht kurmuş o kadın. kahkahaları, sadece ona özgü bir melodi gibi, dinledikçe içimi ısıtan. bazen bir kelebek misali uçar gider, kendini görünmez kılar; bazen de adının taşıdığı o ışıltıyla tüm dikkatleri üzerine çeker. gözleri, yanakları, dudakları; her bir çizgisiyle ayrı bir güzellik. sesine her duyduğumda yeniden aşık olduğum, hayatımın şans eseri gelen, ama şansımın en güzel hediyesi olan o kadın, benim kırmızı kamelyam.