saçlarımı hep örerdin, hep sen tarar, hep sen toplardın. ne kadar oldu saçlarıma dokunmayalı, o lülelerimle oynamayalı. şimdi ben kendi saçlarımı tararken, parmaklarım o eski hissi arıyor. ördüğün her telde senin duaların, umutların ve benim geleceğim saklıydı. büyüdüm anne, artık saçlarımı kendim topluyorum. ama biliyorum ki, saçlarımın tellerinde hâlâ senin dokunuşun var. şimdide ben kendi hayatımı topluyorum anne, tek başıma.

bedenim hançer izleriyle doldu, her nefesimde bir kaç iz daha oluşuyor her soluğumda daha da ağırlaşıyor. ben bilmiyorum ne yapacağımı.

aitsizliğe aitim ben.

ne bir şehre kök saldım, ne de bir insana tutundum tam anlamıyla. bir göçebe ruh taşıyorum içimde, yolların ve rüzgarın fısıltılarına kulak veren. her durakta yabancı, her limanda misafirim. kalbim, bir türlü yerleşemeyen, sürekli yeni bir ufuk arayan bir pusula gibi. bu aitsizlik, benim kimliğim oldu; beni yormuyor, aksine kurtarıyor. çünkü ait olmadığın zaman, her yere ait olabilme potansiyeli taşırsın.

gösterilmeyen duyguların varlığı umrumda değil

aitsizliğe aitim ben.

ne bir şehre kök saldım, ne de bir insana tutundum tam anlamıyla. bir göçebe ruh taşıyorum içimde, yolların ve rüzgarın fısıltılarına kulak veren. her durakta yabancı, her limanda misafirim. kalbim, bir türlü yerleşemeyen, sürekli yeni bir ufuk arayan bir pusula gibi. bu aitsizlik, benim kimliğim oldu; beni yormuyor, aksine kurtarıyor. çünkü ait olmadığın zaman, her yere ait olabilme potansiyeli taşırsın.

başım çok kötü, şakaklarımdan öpsen.