Miss A's Chronicles

Okay... sa totoo lang, hindi ko alam kung paano uumpisahan ‘tong post na ‘to. Sa mga minutong ‘to, kinikilig pa ‘ko kasi nasabi ko sa crush ko na kahawig nya yung Hollywood actor na crush ko mula nung napanuod ko yung The Maze Runner. Alam kong mababaw lang ‘to pero, grabe naman. Kailan ba ‘ko huling kinilig? Kailan nga ba ako muling ngumiti tuwing naiisip ko yung mga kwentuhan namin mula madaling araw at umaabot ng alas-diyes na ng umaga? Haay.

“Ayokong mag-expect. Ayokong umasa. Ayokong mag-assume.”

Ito ang palagi kong sinasabi sa sarili ko sa tuwing nagkakaroon na naman ako ng bagong inspirasyon. Bakit ba? Libre lang mangarap at ma-inspire. Isa pa, minsan ka lang makatagpo ng lalakeng ubod ng bait, magalang sa babae, maalalahanin at matalino. Grabe, kahit hindi ko pa sya nam-meet in person, pakiramdam ko kung nakilala ko pala ‘to mula pa noon baka na-fall na ‘ko. Intellectual kausap, very conversant since hindi kami nauubusan ng mapag-uusapan at nasasabayan nya ‘ko sa mga ka-kornihan/kabaliwan ko at mataba ang utak! Kahit kausap ko lang sya through text messaging and facebook, feeling ko nasa kanya yung mga katangiang hinahanap ng mga babae e.