eylül

some eye contacts are unforgettable

“şu dünyada ne yaparsam yapayım yerimi ve olduğum şeyi yadırgıyorum bu hiç olmanın en uç noktası, dahası yok.”

senin bendeki yerini kimseler dolduramadı, ben gitmelerini kabullenemiyorum. uzun uzun yazamıyorum. nefesim kesilene kadar ağlayamıyorum. kaç gidişe tâbi tutuldum bilmiyorum. insan gitmelere bile alışıyor. gitmek denen illet, bedeni sarıyor ve buna yaşamak diyorsun. yaşanıyor da böyle, buna yaşamak denir mi ki, ben bilmiyorum.

hızlı hızlı, hiç durmaksızın koşup, sana gelip anlatmak istiyorum tüm yorgunluklarımı, birikmiş kavgalarımı ve biraz da yaşımdan telaşlı olmalarımı* senin beni can kulağı ile dinleyişlerini sonra benim "böyle olmayacak daha anlatacaklarım bitmedi bir tabure çek altına hayatım." diyişlerimi. elim alnına yetişemeyecek, yaşım yaşına uymayacak ama bilirsin bir deprem olacağının belirtisi olan fay hattı gibi durmaksızın kırılacağız. biz seninle yanyana yaz kış demeden kilometrelerce yol yürüyeceğiz ancak hiç birbirimize değmeyeceğiz. sen ellerimi kıyılara çarpan dalgalar gibi tutarsın kim bilir, ve ben seninle gelen her şeye seninle tekrar gitmeye mahkum olurum belki. kalbimin derinlerinde hiç sönmeyen bir meşale var. saplı duran bıçak karnımdan elbet çıkar.*

artık bir şeylere üzülmüyorum. bir şeyler olsun diye çaba sarf etmiyorum. sadece durup bekliyorum. beklemek koca bir ihtiyaçmış meğer, yeni öğrendim.

kalbimin fay hattı kırıldı. bundan sonra aynı sokakta yürümeyelim. benim seni koruyabileceğim her sığınak bir bir yıkıldı. kendine bir ev bul ve uslu bir çocuk ol. taş attığın o camlara, gün gelir kış olur, üşüyorum diye ağlarsın.

✨Bir kere gitmeyi göze alan nasıl gelirse gelsin her daim turist kalır hayatında. Bunu beynine kazı meleğim.