Sonerrr

Yaşamalı insan dolu dizgin ne yaşayabilirse. Boka da batmalı boğazına kadar, mutluluğu da, tadına doyamadan. Uçurumdan da atlamalı kanatsız Hezarfen misali, yağmurdan da kaçmalı kimsesiz bir sokak kedisi gibi.Ama olmalı bir şeyler. Kırılacak, ağlayacak, mutluluktan çıldıracak. Her şey olacak azizim. Toz pembe hayatlar artık masallarda bile  yok. biz nasıl yaşayalım. Aşık olun aldatılın ,yarı yolda bırakılın ama bilin onun da ne olduğunu. Şayet anlatırken bir dostunuz fransız kalmayın. Sonra düzelir zaten her halukarda .Bitmemiş bir acı ,kapanmamış bir yara var mıdır ? Ben hiç karşılaşmadım. Şayet varsa böyle bir şey dinlemeyi çok isterim 

Zamanında çok mutluyduk. Küçük çocuklardık, bayramı bekleyen sevimli şekerlerdik. Tek derdimiz bayrama yeni alınmış jilet gibi elbiselerimizle girmek, renkli şekerler toplayıp en çok parayı kazanmaktı. Sabahleyin sersem sersem uykudan kaldırılıp namazını kıl vakit geçiyor diyen annemin sesi ile uyanırdık. Sonra alelacele alınan bir abdest ile sabah namazı kılınırdı.Akşama, var mısın yok musun daki  son kutunun açılmasını beklediğimiz merakla ne kadar para biriktirdiğimizi sayarak varırdık. Sonra anne babanın peşine takılıp ,yazılı olmasa da, önce en sevilen akrabalardan başlanılarak ziyaret edilirdi. Bu ziyaretler önemlidir çünkü akrabalar küçük çocukları daha çok sever ve sevindirmek ister. Söz konusu çok küçük çocuksa çikolata, şeker tarzı bir şeyler verilir. Lakin biraz daha büyümüş bir çocuktan bahsediyorsak harçlık vermek daha caziptir. Ne kadar parayı sevsem de küçükken verilen harçlıkları bir türlü alamazdım. Neyin mütevazılığı var onu da bilmem. Yahu 10 yaşında veletsin , millet çok harçlık topluyor ben toplayamıyorum diye üzülüyorsun ama harçlık verilince de ısrar etsinler öyle alayım , ilk seferden almak olmaz diyorsun. Tövbeee! 

yoruldu insanoğlu ve artık dayanacak gücü kaldı mı... Sanmam

Umut etmekle meşgul

Ne kin ne öfke ne de sevgi. Bütün duygularımdan arınarak yazıyorum kelimelerimi. Sadece üzülüyorum onca geçen boşa harcanan vakte, sevgiye. Keşkem yok tabi ama var gibi de aslıda. Ders çıkardım  diye sevinebiliyorum sadece ama o kadar işte . Şimdi geleceğe bakma vakti. Mutluluğa, adınlığa , var oluşa . Güzel günlere

Ben biliyordum demekten bıktım hadi eyv

Herkesin sahte yılbaşı dilekleri bittiyse, benim bi kaç dileğim var yeni yıldan. Sevgi istiyorum gerçek olanından ,içinde saf sevgi olan birbirini güzelleştirmek için bir araya gelen iki insanın arasında geçen sevgiden. Güven istiyorum. Sorgulama yapmaya gerek duymayacağım ,emin olacağım, mutluluğumun kursağımda kalmayacağı bir güven istiyorum. Yaşamak istiyorum korkmadan, acaba bunu yaparsam şu olur mu diye düşünmeyeceğim , rahat , huzurlu bir yaşam. Kadınlara özgürlük , çocuklara mutluluk , hayvanlara sevgi istiyorum. Anlaşılmayanlara anlam istiyorum. Sana , özellikle de sana biraz da olsa vicdan istiyorum. Velhasıl istiyorum da istiyorum ama bunları kime istiyorum...

Bir kafesin içindeyim. Gönülden bir kafesin içinde. Ne haykırışlarımı duyan var ne de kavgalarımı gören. Kimsesin görmediği ,duymadığı bir canavara dönüşüyorum adeta. Her yanımdan kanlar akıyor gözyaşlarıma karışarak. Üstelik ker damla kan diğer yaralarıma bir zehir gibi daha fazla acı veriyor. Benimse tek panzehirim en büyük zehir aslında. Okyanusun  içinde savrulan bir taka gibi yol alıyorum hiçliğe. Esen rüzgarın beni uçurumun kıyısına götürdüğünü bilerek. Ama sadece manzarayı izleyerek kendimi kandırıyorum giderken takam aheste aheste. Arada bir taşlara çarpıyor, zarar görüyor takam ama aldırış etmiyorum. Çünkü beni büyüleyen manzara hiç bir şeye bakmamı istemiyor sanki ya da ben bu kadar körleşiyorum manzaraya karşı. İşte o sırada su almaya başlıyor takam. Dışardan battığım görülse de sarhoş olan ben bunun farkında bile olmuyorum. Manzara güzelliğine güzellik kattıkça taka daha da su alıyor. Su aldıkça tahtaların arası aralanıyor batmam daha da hızlanıyor. Ama sarhoş ben hala farkında değilim. Çünkü manzara çok güzel  be abi. O an batmak kimin umrunda ki. Bir düşünsenize alabildiğine mavi bi o kadar da yeşil. Üstelik en sevdiğim mevsimde e sevdiğim yerde. Ama durun durun bi dakka. Ayaklarım ıslanıyor, su çok soğuk ,tahtaların arası açılmış. Takam darbe almış olmalı. Acilen suyu tahliye edip takayı tamir etmem gerek. Su çok fazla dolmuş ben boşattıkça daha fazla su birikiyor. Nasıl anlayamadım bunu. Su çok soğuk ayak parmaklarımı hissetmiyorum. Vücudum titremeye başlıyor ,başım dönüyor. Takam artık suyla aynı hizada. Belimden aşağısını hissetmiyorum. Artık üşümüyorum da titremem de geçmeye başlıyor. Sanırım takamdaki su da azalmaya başladı. Her şey yoluna girdi sanırım. Şu an manzara efsane güzel ama harika güzel. Üstelik yüzüme bir ışık parıldıyor. Yoluma devam ediyorum. Kars il sınırı tabelasını gördüm ne alaka bilmiyorum. MANZARA ÇOK GÜZ.....

Bugün tübitak projesinin başvurusu sonunda yapıldı. Bu projeye çok çok önem verdim be sonunda bir şeyler olmaya başladı. Bu tarihten sonra çok şey değişecek. Özellikle ben çok değişeceğim. Çok farklı şeyler olacak. Güzel şeyler olacak... 

bazı insanlar var diye ne kadar dua etsem az yeminle 

bir insandan hem ölümüne nefret edip hem de ölümüne sevmek kadar saçma bir şey var mı acaba şu dünya da....

çekim yasası diye bir olay var. izlediğim bir film beni resmen büyüledi. her şey istemekle oluyormuş  güya. ve çok pis inandım. tarih 15.12.2021 saat 23.51 .artık bunu deneyeceğim bakalım nasıl bir değişiklik olacak hayatımızda (film adı the secret ) 

Yaşamalı insan dolu dizgin ne yaşayabilirse. Boka da batmalı boğazına kadar, mutluluğu da, tadına doyamadan. Uçurumdan da atlamalı kanatsız Hezarfen misali, yağmurdan da kaçmalı kimsesiz bir sokak kedisi gibi.Ama olmalı bir şeyler. Kırılacak, ağlayacak, mutluluktan çıldıracak. Her şey olacak azizim. Toz pembe hayatlar artık masallarda bile  yok. biz nasıl yaşayalım. Aşık olun aldatılın ,yarı yolda bırakılın ama bilin onun da ne olduğunu. Şayet anlatırken bir dostunuz fransız kalmayın. Sonra düzelir zaten her halukarda .Bitmemiş bir acı ,kapanmamış bir yara var mıdır ? Ben hiç karşılaşmadım. Şayet varsa böyle bir şey dinlemeyi çok isterim 

Arınmak istedim duygularımdan. Sırayla hepsini bindirdim hepsini örümcek ağı ile kaplanmış gardan. Gittiler dedim kendi kendime artık her şey yoluna girecek derken çok sevdiğim biriyle uzunca bir sohbet ortamında bulunduk hiç tanışmadan. Aslında o beni tanımadı, bende onun istediği kadar tanıdım onu. Onlarca kadın cinayetlerini hatırlattı bana ,evine ekmek götüremeyen babanın intihar etmesini anlattı, gencecik fidanların feryadını vurdu yüzüme. Milleti tanımayan milletvekillerinin nasıl da aramızda olduklarını!!! Sanmayın  ki bunlar beni çok etkiledi, bunlar zaten bildiğim şeylerdi. Ama şu soruyu sormama vesile oldu bu kadar alçakça bir düzen varken sadece bir köşeye geçip izleyecek miydim?  Kayıtsız mı kalacaktım olan bitene ? Yoksa  ikinci Kadir Şeker mi olacaktım. Ne olurum bilmiyorum ama haysiyetsiz olmayacağım. Bu kadar şey 0lurken bir anlam vermek de çok zor. Çünkü ortada akla uygun , mantıklı hiç bir şey. O yüzden birer bilet aldım örümcek ağı ile gardan gönderdiğim duygularıma. Hiç de gönül koymadan geldiler hemen geri. Ama bu geliş bana iyi gelmeyecekti. Canlanacaktı anılar yine yine yeniden iyisiyle kötüsüyle. Hayat böyle bir şeydi o kadar genel sıkıntılara çare bulmak için yola çıkacakken bile kendi sıkıntılarının olduğu cam köprüden geçmem gerekti. Peki bu yolu manzaraları izleyerek mi yürüyecektim yoksa anılardan oluşan o köprüden aşağı bakarak mı ? Şayet aşağıda çok büyük bir uçurum var. Ve o uçurumdan atlamamak için her gün başka bir bahane arıyorum